മനുഷ്യന് ശൂനൃതയായി തോന്നുന്ന ഇടങ്ങളിൽ
നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂർണ്ണതയാണ് ബോധം .
ബുദ്ധിക്ക് ശൂന്യതയെ പൂർണ്ണതയായി അറിയുക അസാധ്യമാണ് .
കാരണം പ്രപഞ്ച സത്യം മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് ഗ്രാഹ്യമല്ല .
ബുദ്ധി വൈകാരീകമായ പ്രവർത്തനമാണ് .
ഒരിക്കലും മാറ്റം ഇല്ലാത്ത പരമമായ അവസ്ഥയാണ് "ബോധം".
ബോധത്തിന്റെ സ്വയം പ്രകടനമാണ് (self manifestation) പ്രപഞ്ചം .
ഈ സത്യം മനുഷ്യന് മാത്രമേ അറിയേണ്ടതായി ഉള്ളൂ .
അതിനു കാരണം ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധിയാണ് .
ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധി സ്ഥിരമായ ഭ്രമാവസ്ഥയിലാണ് .
മനുഷ്യനെ നിരന്തരം ക്രീയാത്മകമാക്കുന്നത് ബുദ്ധിയുടെ ഭ്രമം തന്നെയാണ് .
ബുദ്ധിക്കുപരിയായായി വർത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്രപഞ്ച ശക്തിയുണ്ട് എന്ന്
ബുദ്ധിക്കും വ്യക്തിക്കും എന്നും അറിയുവാൻ സാധ്യമാണ് .
മനുഷ്യന് നേരിടുന്ന തിരിച്ചടികളും ദുഖവും മരണഭയവുമാണ് അതിനു കാരണം .
എന്നാൽ ആ ശക്തി എന്താണ് എന്ന് മറ്റൊരാൾ എഴുതി വച്ച അറിവിൽ നിന്നും ഗ്രഹിക്കുവാൻ സാധ്യമല്ല .
പ്രാചീന കാലം മുതൽ മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ബുദ്ധിയിൽ ശൂന്യമായതിനെ ( സത്യം) അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അങ്ങനെ അവരുടെ ബുദ്ധിക്ക് ഗ്രാഹ്യമാല്ലാത്ത ശക്തിയെ അവർ അനേകം രൂപങ്ങളിലും നാമങ്ങളിലും "ദൈവം" എന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു .
ദൈവം സത്യം ആണ് എന്നറിയാത്തത് കൊണ്ട് പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ
ദൈവത്തെ മനുഷ്യനേപ്പോലെതന്നെ ഒരു വ്യക്തിയായി
ബിംബങ്ങളെയും അവയ്ക്ക് വ്യത്യസ്ഥ നാമങ്ങളും അവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി അനേകം കഥകളും സൃഷ്ടിച്ചു .
തലമുറകളായി ഇതെല്ലം (നുണകൾ , മിഥ്യ ) സത്യമാണ്
എന്ന് വിശ്വസിച്ചു പോരുന്ന മനുഷ്യൻ ശാസ്ത്രീയമായി അത്യാധുനീകതയിലെത്തിയിട്ടും
ആധുനീക മനുഷ്യനിലും ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം ബോധശൂന്യ തയായതുകൊണ്ട് അവരും അന്ത വിശ്വാസങ്ങൾ തുടരുന്നു .
ദൈവവിശ്വാസി വിശ്വാസം (മയക്കുമരുന്ന് ) നല്കുന്ന മയക്കത്തിലാണ് .
ബുദ്ധി മയക്കത്തിലായ വ്യക്തിയുടെ ബലഹീനത ആത്മവിശ്വാസക്കുറവാണ് .
മനുഷ്യൻ എത്ര പാണ്ഡിത്യം നേടിയാലും, പണം നേടിയാലും, ഉന്നത പദവികൾ വഹിച്ചാലും
വ്യക്തി ബുദ്ധിയുടെ അടിമയെങ്കിൽ
സ്വസ്ഥതയും സമാധാനവും ആനന്ദവും (ദുഃഖം ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ ) അസാധ്യമാണ് .
സ്വബോധം കൊണ്ടാല്ലാതത്തെ മനുഷ്യന് ബുദ്ധിയുടെ അടിമത്വത്തിൽ നിന്നും മോചനം (മുക്തി ) അസാധ്യമാണ് .
ആത്മജ്ഞാനം (സ്വബോധം ) അറിവല്ല , സ്വയം ആയി തീരലാണ് .
നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂർണ്ണതയാണ് ബോധം .
ബുദ്ധിക്ക് ശൂന്യതയെ പൂർണ്ണതയായി അറിയുക അസാധ്യമാണ് .
കാരണം പ്രപഞ്ച സത്യം മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് ഗ്രാഹ്യമല്ല .
ബുദ്ധി വൈകാരീകമായ പ്രവർത്തനമാണ് .
ഒരിക്കലും മാറ്റം ഇല്ലാത്ത പരമമായ അവസ്ഥയാണ് "ബോധം".
ബോധത്തിന്റെ സ്വയം പ്രകടനമാണ് (self manifestation) പ്രപഞ്ചം .
ഈ സത്യം മനുഷ്യന് മാത്രമേ അറിയേണ്ടതായി ഉള്ളൂ .
അതിനു കാരണം ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധിയാണ് .
ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധി സ്ഥിരമായ ഭ്രമാവസ്ഥയിലാണ് .
മനുഷ്യനെ നിരന്തരം ക്രീയാത്മകമാക്കുന്നത് ബുദ്ധിയുടെ ഭ്രമം തന്നെയാണ് .
ബുദ്ധിക്കുപരിയായായി വർത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്രപഞ്ച ശക്തിയുണ്ട് എന്ന്
ബുദ്ധിക്കും വ്യക്തിക്കും എന്നും അറിയുവാൻ സാധ്യമാണ് .
മനുഷ്യന് നേരിടുന്ന തിരിച്ചടികളും ദുഖവും മരണഭയവുമാണ് അതിനു കാരണം .
എന്നാൽ ആ ശക്തി എന്താണ് എന്ന് മറ്റൊരാൾ എഴുതി വച്ച അറിവിൽ നിന്നും ഗ്രഹിക്കുവാൻ സാധ്യമല്ല .
പ്രാചീന കാലം മുതൽ മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ബുദ്ധിയിൽ ശൂന്യമായതിനെ ( സത്യം) അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അങ്ങനെ അവരുടെ ബുദ്ധിക്ക് ഗ്രാഹ്യമാല്ലാത്ത ശക്തിയെ അവർ അനേകം രൂപങ്ങളിലും നാമങ്ങളിലും "ദൈവം" എന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു .
ദൈവം സത്യം ആണ് എന്നറിയാത്തത് കൊണ്ട് പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ
ദൈവത്തെ മനുഷ്യനേപ്പോലെതന്നെ ഒരു വ്യക്തിയായി
ബിംബങ്ങളെയും അവയ്ക്ക് വ്യത്യസ്ഥ നാമങ്ങളും അവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി അനേകം കഥകളും സൃഷ്ടിച്ചു .
തലമുറകളായി ഇതെല്ലം (നുണകൾ , മിഥ്യ ) സത്യമാണ്
എന്ന് വിശ്വസിച്ചു പോരുന്ന മനുഷ്യൻ ശാസ്ത്രീയമായി അത്യാധുനീകതയിലെത്തിയിട്ടും
ആധുനീക മനുഷ്യനിലും ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം ബോധശൂന്യ തയായതുകൊണ്ട് അവരും അന്ത വിശ്വാസങ്ങൾ തുടരുന്നു .
ദൈവവിശ്വാസി വിശ്വാസം (മയക്കുമരുന്ന് ) നല്കുന്ന മയക്കത്തിലാണ് .
ബുദ്ധി മയക്കത്തിലായ വ്യക്തിയുടെ ബലഹീനത ആത്മവിശ്വാസക്കുറവാണ് .
മനുഷ്യൻ എത്ര പാണ്ഡിത്യം നേടിയാലും, പണം നേടിയാലും, ഉന്നത പദവികൾ വഹിച്ചാലും
വ്യക്തി ബുദ്ധിയുടെ അടിമയെങ്കിൽ
സ്വസ്ഥതയും സമാധാനവും ആനന്ദവും (ദുഃഖം ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ ) അസാധ്യമാണ് .
സ്വബോധം കൊണ്ടാല്ലാതത്തെ മനുഷ്യന് ബുദ്ധിയുടെ അടിമത്വത്തിൽ നിന്നും മോചനം (മുക്തി ) അസാധ്യമാണ് .
ആത്മജ്ഞാനം (സ്വബോധം ) അറിവല്ല , സ്വയം ആയി തീരലാണ് .
