ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ത രസവും സുഖവും ഭോഗമല്ല , യോഗമാണ് .
സാധാരണ മനുഷ്യ ജീവിതം ഭോഗ സുഖങ്ങളിൽ അധിഷ്ടിതമാണ് .
ഭോഗ സുഖങ്ങൾ സ്വപ്ന അവസ്ഥയിലെ സുഖം മാത്രമാണ് .
കാരണം ഭോഗസുഖങ്ങൾ വൈകാരിക അനുഭവം മാത്രമാണ് .
വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ അലയടിക്കുന്ന തിരകൾ പോലെയാണ് വികാരം .
ബാഹ്യ പ്രേരണയാൽ ഉണ്ടായി നശിക്കുന്ന ഒരു അസ്ഥിരതയാണ് ( illusion ) തിരകൾ.
വ്യക്തിയെ വൈകാരിക സുഖങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം കൊണ്ടുപോകുവാൻ ബുദ്ധിക്ക് സാധ്യമല്ല .
വ്യക്തി ബുദ്ധിയെ കടന്നു പോകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് യോഗം സംഭവിക്കുന്നത് .
അപ്പോൾ വ്യക്തി സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ മിഥ്യാ ലോകത്ത് നിന്നും
സത്യം (ഉള്ളത് ) എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ( reality ) പ്രവേശിക്കുന്നു .
Self realizing happens only by going beyond oneˋs own intellect.
അതാണ് ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതായ വ്യക്തിയുടെ പുനർ ജനനം (re-incarnation ) .
അതുകൊണ്ടാണ് ക്രിസ്തു സ്വയം രാജാവായത് (sovereign , oso ).
ബോധ പ്രാപ്തനായ മനുഷ്യൻ പിന്നീട് ഒരിക്കലും സ്വപ്നാവസ്തയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നില്ല .
കാരണം ബുദ്ധി സ്വയം പരിമിതമാണ് . ബോധം അപരിമിതമാണ് ( eternal and immortal ).
ഭോഗം സംഭവിപ്പിക്കലാണ് (needs effort ). യോഗം സംഭവിക്കലാണ് .
യോഗാവസ്ഥയിൽ സുഖം അന്വേഷിച്ചു എവിടെയും പോകേണ്ടതില്ല .
കാരണം യോഗം നന്മകളുടെ ഉറവിടവും പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമായ പരിശുദ്ധിയുമാണ് .
ബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ചേർന്ന് ചിന്തയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വൈകാരിക അനുഭവമാണ് (illusion ) ഭോഗസുഖം .
സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ സങ്കടം എന്ന ദ്വൈതാവസ്ഥയാണ് ഭോഗം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് .
ഭോഗസുഖങ്ങൾ പോലെ യോഗ സുഖം ശരീരത്തിലല്ല സംഭവിക്കുന്നത് .
യോഗം ആത്മീയമാണ് ( സത്യം ) . ഭോഗം ഭൗതീകമായ തോന്നലാണ് (illusion ).
എല്ലാ തോന്നലുകളും ബുദ്ധിയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് .
മനുഷ്യൻ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച് ആരാധിക്കുന്ന ദൈവം മിഥ്യയാണ് (illusion ).
ദൈവ ആരാധന ഭൗതീക സുഖങ്ങളുടെ ആവശ്യപ്പെടലാണ് .
ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചാൽ (praise the Lord ) എനിക്ക് എല്ലാം ലഭിക്കും എന്ന പ്രത്യാശയാണ് ആരാധന .
ഭോഗിയുടെ ആരാധനയിൽ ഭക്തി കപടമാണ് (ഭൗതീകം ).
കാരണം ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ബിംബം വ്യാജമാണ് . ആരാധിക്കുന്ന വ്യ ക്തിയും വ്യാജമാണ്.
ഭോഗിയിൽ ഭക്തി യാന്ത്രീകമായ ഒരു പ്രവർത്തനമാണ് (ശീലം ).
യോഗത്തിൽ ഭക്തി സംതൃപ്തിയാണ് .
കാരണം യോഗിയിൽ ദ്വൈതാവസ്ഥയില്ല .
സാധാരണ മനുഷ്യ ജീവിതം ഭോഗ സുഖങ്ങളിൽ അധിഷ്ടിതമാണ് .
ഭോഗ സുഖങ്ങൾ സ്വപ്ന അവസ്ഥയിലെ സുഖം മാത്രമാണ് .
കാരണം ഭോഗസുഖങ്ങൾ വൈകാരിക അനുഭവം മാത്രമാണ് .
വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ അലയടിക്കുന്ന തിരകൾ പോലെയാണ് വികാരം .
ബാഹ്യ പ്രേരണയാൽ ഉണ്ടായി നശിക്കുന്ന ഒരു അസ്ഥിരതയാണ് ( illusion ) തിരകൾ.
വ്യക്തിയെ വൈകാരിക സുഖങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം കൊണ്ടുപോകുവാൻ ബുദ്ധിക്ക് സാധ്യമല്ല .
വ്യക്തി ബുദ്ധിയെ കടന്നു പോകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് യോഗം സംഭവിക്കുന്നത് .
അപ്പോൾ വ്യക്തി സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ മിഥ്യാ ലോകത്ത് നിന്നും
സത്യം (ഉള്ളത് ) എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ( reality ) പ്രവേശിക്കുന്നു .
Self realizing happens only by going beyond oneˋs own intellect.
അതാണ് ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതായ വ്യക്തിയുടെ പുനർ ജനനം (re-incarnation ) .
അതുകൊണ്ടാണ് ക്രിസ്തു സ്വയം രാജാവായത് (sovereign , oso ).
ബോധ പ്രാപ്തനായ മനുഷ്യൻ പിന്നീട് ഒരിക്കലും സ്വപ്നാവസ്തയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നില്ല .
കാരണം ബുദ്ധി സ്വയം പരിമിതമാണ് . ബോധം അപരിമിതമാണ് ( eternal and immortal ).
ഭോഗം സംഭവിപ്പിക്കലാണ് (needs effort ). യോഗം സംഭവിക്കലാണ് .
യോഗാവസ്ഥയിൽ സുഖം അന്വേഷിച്ചു എവിടെയും പോകേണ്ടതില്ല .
കാരണം യോഗം നന്മകളുടെ ഉറവിടവും പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമായ പരിശുദ്ധിയുമാണ് .
ബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ചേർന്ന് ചിന്തയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വൈകാരിക അനുഭവമാണ് (illusion ) ഭോഗസുഖം .
സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ സങ്കടം എന്ന ദ്വൈതാവസ്ഥയാണ് ഭോഗം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് .
ഭോഗസുഖങ്ങൾ പോലെ യോഗ സുഖം ശരീരത്തിലല്ല സംഭവിക്കുന്നത് .
യോഗം ആത്മീയമാണ് ( സത്യം ) . ഭോഗം ഭൗതീകമായ തോന്നലാണ് (illusion ).
എല്ലാ തോന്നലുകളും ബുദ്ധിയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് .
മനുഷ്യൻ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച് ആരാധിക്കുന്ന ദൈവം മിഥ്യയാണ് (illusion ).
ദൈവ ആരാധന ഭൗതീക സുഖങ്ങളുടെ ആവശ്യപ്പെടലാണ് .
ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചാൽ (praise the Lord ) എനിക്ക് എല്ലാം ലഭിക്കും എന്ന പ്രത്യാശയാണ് ആരാധന .
ഭോഗിയുടെ ആരാധനയിൽ ഭക്തി കപടമാണ് (ഭൗതീകം ).
കാരണം ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ബിംബം വ്യാജമാണ് . ആരാധിക്കുന്ന വ്യ ക്തിയും വ്യാജമാണ്.
ഭോഗിയിൽ ഭക്തി യാന്ത്രീകമായ ഒരു പ്രവർത്തനമാണ് (ശീലം ).
യോഗത്തിൽ ഭക്തി സംതൃപ്തിയാണ് .
കാരണം യോഗിയിൽ ദ്വൈതാവസ്ഥയില്ല .
