ശരീരത്തിൽ മനുഷ്യനുണ്ട് എന്നാണു മനുഷ്യൻ തെറ്റായി ധരിക്കുന്നത് .
സ്വന്തം ശരീരം കറുത്ത് ഇരിക്കുന്നതും ,വെളുത്ത് ഇരിക്കുന്നതും തടിച്ചിരിക്കുന്നതും മെലിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നതും മനുഷ്യനെ വ്യകുലപ്പെടുത്തുന്നു .
മനുഷ്യ ശരീരം (ദേഹം ) ജീവനുള്ള ഒരു വസ്തു മാത്രമാണ് .
ശരീരത്തെ വഹിക്കുന്ന ദേഹിയാണ് (വ്യക്തി ) മനുഷ്യൻ .
ദേഹിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കേന്ദ്രമാണ് ബുദ്ധി .
ദേഹിയെ ക്രീയാത്മകമാക്കുകയും തിരിച്ചറിവ് (ബോധം ) നല്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ബുദ്ധി .
ശരീരം ജനിക്കുമ്പോൾ ബുദ്ധി ജനിക്കുന്നില്ല .
ബുദ്ധി ഞാൻ എന്ന മിഥ്യയുടെ പടി പടിയായ വളർച്ചയാണ് .
ബുദ്ധി വളരുന്നത് അറിവുകളിൽ കൂടിയാണ് .
എന്താണോ അറിഞ്ഞത് അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് മാത്രമേ ബുദ്ധിക്ക് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയൂ .
അറിഞ്ഞതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് പുതിയ അറിവുകളെ കണ്ടെത്തുവാനുള്ള മാർഗ്ഗം .
ഇതാണ് ബുദ്ധിയുടെ മഹത്തായ പരിമിതി .
ആധുനീക മനുഷ്യനും (ശാസ്ത്രജ്ഞനും ) പ്രാകൃത മതം ചുമക്കുന്നതിന് കാരണം ബുദ്ധിയുടെ സ്വയം പരിമിതിയാണ് .
ബുദ്ധി സ്വയം കണ്ടെത്തുന്ന സത്യമാണ് ബോധം .
കണ്ടെത്തുന്നത് സത്യം അല്ലെങ്കിൽ അത് വെറും ധാരണയാണ് .
എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളും (prejudice ) ധാരണ കളാണ്.
തെറ്റും ശരിയുമായ സ്വന്തം ധാരണകളാണ് മനുഷ്യനെ നന്മയിലേക്കും തിന്മയിലേക്കും നയിക്കുന്നത് .
ധാരണ സത്യമെങ്കിൽ വ്യക്തിയുടെ പ്രവർത്തനം തനിക്കും സമൂഹത്തിനും നന്മയാകുന്നു .
ധാരണ സത്യം അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തിയുടെ പ്രവർത്തനം തനിക്കും സമൂഹത്തിനും തിന്മയാകുന്നു .
സ്വബോധം ( ആത്മജ്ഞാനം ) ഉള്ള മനുഷ്യനിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും തിന്മകൾ ജനിക്കുന്നില്ല .
