ദുഃഖവും സന്തോഷവും വൈകാരിക ശൂന്യതയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് .

മനുഷ്യന്റെ  ഹൃദയ വേദനയും  ദുഃഖവും  മിഥ്യയാണ്‌ .

മനുഷ്യനെ വിട്ടു പോകാത്ത  സങ്കടമാണ്  ദുഃഖം . (ongoing grief )

സത്യത്തിൽ  സങ്കടമല്ല  വിട്ടുപോകാൻ മടിക്കുന്നത് .

 സങ്കടത്തെ  വിട്ടു കളയാൻ വ്യക്തി  ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല  എന്നതാണ് സത്യം .

ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും  മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെ  ബാധിക്കുന്നു .

സാധാരണ  മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ" ഒരു  മഹാ  ശൂന്യതയാണ് .

ആ ശൂന്യതയെ ഭൌതീക  നേട്ടങ്ങളും സുഖങ്ങളും കൊണ്ട്  നിറക്കുവാനാണ്  മനുഷ്യന്റെ പരിശ്രമം .

എത്ര ഉയരത്തില നിറച്ചാലും  "ഞാൻ " എന്ന  ശൂന്യത  മാറുകയില്ല .

 മനുഷ്യനിൽ വസിക്കുന്ന  ശൂന്യത   ഭൗതീക  ശൂന്യതയല്ല  എന്നതാണ്  അതിനു  കാരണം.

ബോധ ശൂന്യമായ   ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  വൈകാരിക ശൂന്യതയാണ്  "ഞാൻ ".

അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ ജടകൾക്കും   അസത്യത്തിനും  തിന്മകൾക്കും  കീഴ്പ്പെടുന്നത് .

 ദുഃഖവും  സന്തോഷവും  വൈകാരിക ശൂന്യതയുടെ  സൃഷ്ടിയാണ് .

വ്യക്തി  (ഞാൻ ) മിധ്യയിൽ നിന്നും സത്യത്തി ലേക്ക്  മാറുന്നതോടെ  ദുഖവും  നശിക്കുന്നു .