സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ വെളിവ് (വെളിച്ചം ) ലഭിക്കാത്ത മനുഷ്യനാണ് .
മനുഷ്യൻ വ്യക്തിപരമായി അറിയുന്ന സത്യമാണ് "സ്വബോധം".
ബോധത്തെ അറിയുവാനും അനുഭവിക്കുവാനും കഴിയുന്ന ഏകജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ.
അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യനും മനുഷ്യ ജന്മവും ബുദ്ധിയാൽ വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കുന്നത് .
മനുഷ്യൻ ഒഴികെ എല്ലാ ജീവികളും ജൈവ- വസ്തുവാണ് ( livingmatter ).
മനുഷ്യൻ മാത്രം ജൈവ - വസ്തുവല്ല . മനുഷ്യനിൽ ശരീരം ജൈവ വസ്തുവാണ്
ശരീരത്തിനും ബുദ്ധിക്കും അപ്പുറം നിൽക്കുന്ന ആത്മീയ സത്യമാണ് മനുഷ്യൻ .
ഈ സത്യം മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " തന്നെയാണ് എന്ന് ലോകത്തോട് പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാണ്
യഹൂദ വർഗ്ഗം ബോധ പ്രാപ്തനായ ക്രിസ്തുവിനെ (ദൈവ പുത്രൻ ) കുരിശിൽ തറച്ചത് .
അല്ലാതെ ക്രിസ്തു പാപികൾക്ക് മുൻകൂർ ജാമ്യം എടുക്കുവാൻ വേണ്ടി സ്വയം കുരിശു മരണം ആഗ്രഹിക്കുക യായിരുന്നില്ല.
സത്യം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ സത്യം വെറുക്കുന്നത് ബുദ്ധിയുടെ പരിമിതിയാണ് .
പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമായ ബോധാവസ്ഥ (സത്യം )യിലേക്ക് പരിണാമം സംഭവിക്കേണ്ട മഹത്തായ ജന്മമാണ് മനുഷ്യൻ .
ഊർജത്തിന്റെ ഉറവിടവും പരമാവസ്ഥയുമായ "ബോധം" പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമാണ് .
എന്നാൽ സ്വന്തം ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന മിഥ്യയായ വ്യക്തി (ഞാൻ ) ബോധ ശൂന്യത കൊണ്ട് ഭോഗ സുഖങ്ങളിൽ സംതൃപ്തി തേടി അവനവന്റെ സ്വന്തം നരകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു .
ഭോഗത്തിൽ ആസക്തനായ മനുഷ്യന് ഭോഗ ചിന്തക്ക് മുകളിലേക്ക് പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നില്ല .
ഭോഗിയുടെ ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഷ്ടതകളും അസ്വസ്ഥതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ് ദൈവം .
അങ്ങനെ സ്വയം ഒരു സങ്കൽപ്പമായ പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ (ബുദ്ധി ജീവി ) സ്വന്തം സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ നിന്നും അനേകം ദൈവങ്ങളും പ്രപഞ്ച ഉത്പത്തി കഥകളും സൃഷ്ടിച്ചു .
ഭാരതം മതപരമായ അധ:പ്പതനത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലാണ് .
പശുവിനെയും പാമ്പിനെയും ആരാധിക്കുന്ന ഭാരതം അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളുടെ ഈറ്റില്ലമാണ്.
ബോധശൂന്യതയുടെ ആവശ്യമാണ് അനാചാരങ്ങളും അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളും .
ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവഘടന അനാചാരങ്ങ ൾക്കും അന്ധ വിശ്വാസങ്ങൾക്കും വിള നിലമാണ് .
അതിനെ മാറ്റുവാൻ മനുഷ്യൻ സ്വബോധം ആർജിക്കണം .
പാശ്ചാത്യന്റെ പുരോഗതിക്കു കാരണം അവർ സാമൂഹ്യമായി ആർജിച്ച " സ്വബോധമാണ് ".
സ്വബോധം സ്ഥിരബുദ്ധിയാണ് . ബോധശൂന്യതയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് ബുദ്ധിഭ്രമം ( ഭയം ).
മനുഷ്യനിൽ രോഗങ്ങൾക്കും സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഷ്ടതകൾക്കും കാരണം ബുദ്ധി ഭ്രമമാണ് .
മതങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധി ഭ്രമത്തിലാണ് .
മനുഷ്യൻ വ്യക്തിപരമായി അറിയുന്ന സത്യമാണ് "സ്വബോധം".
ബോധത്തെ അറിയുവാനും അനുഭവിക്കുവാനും കഴിയുന്ന ഏകജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ.
അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യനും മനുഷ്യ ജന്മവും ബുദ്ധിയാൽ വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കുന്നത് .
മനുഷ്യൻ ഒഴികെ എല്ലാ ജീവികളും ജൈവ- വസ്തുവാണ് ( livingmatter ).
മനുഷ്യൻ മാത്രം ജൈവ - വസ്തുവല്ല . മനുഷ്യനിൽ ശരീരം ജൈവ വസ്തുവാണ്
ശരീരത്തിനും ബുദ്ധിക്കും അപ്പുറം നിൽക്കുന്ന ആത്മീയ സത്യമാണ് മനുഷ്യൻ .
ഈ സത്യം മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " തന്നെയാണ് എന്ന് ലോകത്തോട് പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാണ്
യഹൂദ വർഗ്ഗം ബോധ പ്രാപ്തനായ ക്രിസ്തുവിനെ (ദൈവ പുത്രൻ ) കുരിശിൽ തറച്ചത് .
അല്ലാതെ ക്രിസ്തു പാപികൾക്ക് മുൻകൂർ ജാമ്യം എടുക്കുവാൻ വേണ്ടി സ്വയം കുരിശു മരണം ആഗ്രഹിക്കുക യായിരുന്നില്ല.
സത്യം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ സത്യം വെറുക്കുന്നത് ബുദ്ധിയുടെ പരിമിതിയാണ് .
പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമായ ബോധാവസ്ഥ (സത്യം )യിലേക്ക് പരിണാമം സംഭവിക്കേണ്ട മഹത്തായ ജന്മമാണ് മനുഷ്യൻ .
ഊർജത്തിന്റെ ഉറവിടവും പരമാവസ്ഥയുമായ "ബോധം" പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമാണ് .
എന്നാൽ സ്വന്തം ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന മിഥ്യയായ വ്യക്തി (ഞാൻ ) ബോധ ശൂന്യത കൊണ്ട് ഭോഗ സുഖങ്ങളിൽ സംതൃപ്തി തേടി അവനവന്റെ സ്വന്തം നരകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു .
ഭോഗത്തിൽ ആസക്തനായ മനുഷ്യന് ഭോഗ ചിന്തക്ക് മുകളിലേക്ക് പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നില്ല .
ഭോഗിയുടെ ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഷ്ടതകളും അസ്വസ്ഥതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ് ദൈവം .
അങ്ങനെ സ്വയം ഒരു സങ്കൽപ്പമായ പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ (ബുദ്ധി ജീവി ) സ്വന്തം സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ നിന്നും അനേകം ദൈവങ്ങളും പ്രപഞ്ച ഉത്പത്തി കഥകളും സൃഷ്ടിച്ചു .
ഭാരതം മതപരമായ അധ:പ്പതനത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലാണ് .
പശുവിനെയും പാമ്പിനെയും ആരാധിക്കുന്ന ഭാരതം അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളുടെ ഈറ്റില്ലമാണ്.
ബോധശൂന്യതയുടെ ആവശ്യമാണ് അനാചാരങ്ങളും അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളും .
ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവഘടന അനാചാരങ്ങ ൾക്കും അന്ധ വിശ്വാസങ്ങൾക്കും വിള നിലമാണ് .
അതിനെ മാറ്റുവാൻ മനുഷ്യൻ സ്വബോധം ആർജിക്കണം .
പാശ്ചാത്യന്റെ പുരോഗതിക്കു കാരണം അവർ സാമൂഹ്യമായി ആർജിച്ച " സ്വബോധമാണ് ".
സ്വബോധം സ്ഥിരബുദ്ധിയാണ് . ബോധശൂന്യതയുടെ സൃഷ്ടിയാണ് ബുദ്ധിഭ്രമം ( ഭയം ).
മനുഷ്യനിൽ രോഗങ്ങൾക്കും സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഷ്ടതകൾക്കും കാരണം ബുദ്ധി ഭ്രമമാണ് .
മതങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധി ഭ്രമത്തിലാണ് .
