ജീവികൾ ഭക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവരെ ഭോഗികൾ എന്ന് പറയുവാൻ കഴിയില്ല .
ഭോഗ സുഖം കാംഷിക്കുന്ന കമിതാവാണ് ഭോഗി .
മനുഷ്യനിൽ ബുദ്ധിയാണ് ഭോഗസുഖങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനം .
ഭോഗിയുടെ ജീവിതം ഭോഗപരമാണ് .
ഭോഗം ശരീരപരമാണ് . ഭോഗിയായ മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ് . ശരീരം സത്യമാണ് .
അതുകൊണ്ടാണ് ഭോഗി ശരീരത്തോട് ഒട്ടി നിൽക്കുന്നത് .
സ്വന്തം ശരീരത്തിനും ബുദ്ധിക്കും അപ്പുറം ഭോഗിക്ക് ജീവിതമില്ല .
മനുഷ്യന്റെ ഭോഗ ജീവിതം സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ സ്വയം പരിമിത പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .
അമിത ഭോഗം ഭോഗ സുഖങ്ങളെയും അതിന്റെ രുചിയും നഷ്ടമാക്കുന്നു .
ഭോഗിയുടെ മരണമാണ് യോഗി . അത് ശരീരത്തിന്റെ മരണമല്ല.
ഭോഗിയിൽ ഞാൻ എന്ന മിഥ്യ മരിക്കുന്നതാണ് യോഗി .
ഭോഗിയിൽ നിന്നും യോഗിയിലേക്കുള്ള മാറ്റം "ഞാൻ " എന്ന മിഥ്യയിൽ നിന്നും "ഞാൻ " എന്ന സത്യത്തിലേക്കുള്ള മഹത്തായ മാറ്റമാണ് .
( The great re - incarnation ).
യോഗിയിൽ വ്യക്തി (ഞാൻ ) സത്യമായി മാറുന്നത് കൊണ്ട് ശരീരം അപ്രസക്തമാകുന്നു .
ഭോഗിയിൽ "ഞാൻ " (വ്യക്തി ) മിഥ്യ ആകുന്നതു കൊണ്ട് , അതിന് നില നിൽക്കുവാൻ ശരീരം എന്ന സത്യം അനിവാര്യമാകുന്നു .
യോഗിയിൽ ശരീമെന്ന സത്യം ഒരു അനിവാര്യതയല്ല .
യോഗി അനുഭവിക്കുന്ന ഭോഗ സുഖങ്ങൾ ബോധ പരമാണ് (സത്യം ) സ്വപ്നപരമല്ല .
അതുകൊണ്ടാണ് സ്വപ്നപരമായ ദുഃഖം യോഗിയെ ബാധിക്കാത്തത് .
ഭോഗിയുടെ ഭോഗസുഖങ്ങൾ സ്വപ്നാത്മകമാണ് . അതുകൊണ്ടാണ് "ആനന്ദം" (ദുഖമില്ലാത്ത അവസ്ഥ ) ഭോഗിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോകുന്നത് .
യോഗസുഖമാണ് മനുഷ്യ ജന്മത്തിന്റെ സാക്ഷാത്ക്കാരം , ഭോഗ സുഖങ്ങളല്ല.
യോഗിയിൽ അഹങ്കാരം (Ego ) മരിക്കുന്നതിനെ സമാധിയെന്നു പറയുന്നു .
മനുഷ്യനിൽ സംഭവിക്കുന്ന സമാധി (yogam )മഹത്തായ മരണമാണ് .
( the great metamorphosis ).
ധ്യാനം യോഗത്തിന്റെ കവാടമാണ് . ധ്യാനത്തിൽ യോഗി സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ മറികടന്നു കൊണ്ട് സ്വന്തമെന്ന പദവും ശരീര മരണവും അപ്രസക്തമാക്കുന്നു.
ബോധതലത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന യോഗി നിത്യതയിലാണ്, മരണമില്ല .
മരണഭയത്തിന് അടിമയായായ ഭോഗിയുടെ ജീവിതവും ജീവിത അന്ത്യവും ദയനീയമാണ് . .
