മനുഷ്യനിൽ എന്താണ് സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നത് (refining ) ?

വസ്തുക്കളെ  സംസ്കരിച്ച്  എടുക്കുന്നത്  അതിൻറെ  പരിശുദ്ധതക്ക്  വേണ്ടിയാണ് .

സ്വർണ്ണത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണത (പരിശുദ്ധി )  അളക്കുന്ന  മാനദണ്ഡം കാരറ്റ്  (karat ) ആണ് .

മനുഷ്യനിൽ   എന്താണ്  സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്  (refining )  ?

മനുഷ്യൻറെ  പരിശുദ്ധിയെ ( പരിപൂർണ്ണത ) അളക്കുന്ന മാനദണ്ഡമാണ്  സംസ്കാരം .

സംസ്കാരം ( culture)  ആണ് മനുഷ്യൻറെ  പരിശുദ്ധിയെ  അളക്കുന്ന മാനദണ്ഡം.

ജനിക്കുന്നത് മുതൽ  മരിക്കുന്നത് വരെ മനുഷ്യനിൽ  തുടർച്ചയായി   നടക്കുന്ന  പരിണാമമാണ്  സംസ്കരണം .

ഗ്രീക്ക് സംസ്കാരം ,റോമൻ സംസ്കാരം , പാശ്ചാത്യ  സംസ്കാരം , പൗരസ്ത്യ സംസ്കാരം, ഹിന്ദു സംസ്കാരം ,ക്രിസ്ത്യൻ സംസ്കാരം ,ഇസ്ലാം സംസ്കാരം  അവൻറെ  സംസ്കാരം , അവളുടെ സംസ്കാരം എന്നിങ്ങനെ  നമുക്ക് പഠിക്കുവാൻ  കഴിയുന്ന  മനുഷ്യ സംസ്കാരങ്ങൾ  അനവതിയാണ് .

 മനുഷ്യനെയും  കാലഘട്ടത്തെയും വർഗ്ഗത്തെയും  നാം  വിലയിരുത്തുന്നത്  സംസ്കാരമായിട്ടാണ് .

എന്താണ്  മനുഷ്യനിൽ  സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്  (refining ) ?

മനുഷ്യന്റെ  സ്വഭാവത്തെയാണ്‌  നാം സംസ്കരിചെടുക്കുന്നത് .

മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയെ  സംസ്കരിക്കുമ്പോൾ  യുക്തികൾ  സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു .

യുക്തി  സംസ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ   സ്വഭാവവും  സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു .

"മനുഷ്യത്വം" ആണ് മനുഷ്യന്റെ "മതം" .

ഹിന്ദുമതവും  (being a hiindu)  ക്രിസ്തുമതവും (being a christian) ഇസ്ലാം മതവും (being an Islam)  മനുഷ്യനിൽ മനുഷ്യത്വം  വളരുവാൻ  തടസ്സമാണ് .

കാരണം മതവും ആചാരങ്ങളും  ഒരു വർഗീയ വികാരമാണ് .

മനുഷ്യനിൽ മനുഷ്യത്വം  സ്വാഭാവീകമല്ല . സ്വാഭാവീകമായി ഉള്ളത്  മൃഗീയതയാണ് .
മനുഷ്യനിലുള്ള  മൃഗീയത  മൃഗങ്ങളുടെ  മൃഗീയതയല്ല .

സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ യുക്തികളാൽ  സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട  മൃഗീയതയാണ്  മനുഷ്യനിൽ   അന്തർ ലീനമായിട്ടുള്ളത്  .

സ്വന്തം  മൃഗീയതയെ  മറച്ചു വയ്ക്കുന്നതിനെ  നാം   സംസ്കാരമെന്നു വിളിക്കുന്നു .

 സ്ഥിരമായ  ഒരു സ്വഭാവം ഇല്ലാത്ത  ഒരേയൊരു  ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ .

അതിനു കാരണം  മനുഷ്യനിൽ  ബുദ്ധിയെന്ന പ്രവർത്തനമാണ് . വ്യക്തിപരമായ  ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  യുക്തികളിലാണ്  മനുഷ്യൻറെ  ജീവിതം  മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് .
 മനുഷ്യൻറെ  ബുദ്ധിയും  ഒരു ജൈവ കമ്പ്യൂട്ടർ  ആയതു കൊണ്ട്  മനുഷ്യൻറെ  ജീവിതം  യാന്ത്രീകമാകുന്നു .

മനുഷ്യൻ ഒഴികെ  ഭൂമിയിൽ  മറ്റൊരു ജീവിക്കും  സ്വയം പരിണമിക്കുന്ന  ബുദ്ധിയില്ല .

മിഥ്യയായ ബുദ്ധിയിൽ  നില നില്ക്കുന്ന സത്യമാണ്   "സ്വബോധം" .

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " സത്യമാണ്  എന്ന അറിവാണ്  സ്വബോധത്തെ  പൂർണ്ണമാക്കുന്നത് .

അതിനു മുന്പായി  "ഞാൻ " ആകുന്ന മിഥ്യയെ വ്യക്തി സ്വയം  അറിയേണ്ടതുണ്ട് .

മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ്‌  എന്നറിയുന്നത്  വരെയും  മനുഷ്യനെന്ന  മിഥ്യ (വ്യക്തി ) അവനവൻറെ  ലോകത്ത്   നിരന്തരം  സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും  നടത്തി  സുഖ ദുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു മരിക്കുന്നു .

സ്വബോധം പൂർണ്ണ മാകുന്ന മനുഷ്യൻ  സത്യത്തിലേക്ക്  പുനർ ജനിക്കുന്നു . അതാണ്‌  യഥാർത്ഥ മനുഷ്യൻറെ  ജനനം .

"സത്യം"  ദൈവം  ആയാൽ മാത്രമേ മനുഷ്യരിൽ പരസ്പര  സ്നേഹവും സാഹോദര്യവും വളരൂ.

അർഹിക്കുന്നവരും,ആവശ്യക്കരുമായി പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനസ്ഥിതിയാണ്  മനുഷ്യനെ സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധമാക്കുന്നത് .

എളിമയുള്ള  മനുഷ്യന്   മാത്രമേ  മറ്റുള്ളവരെ  ബഹുമാനിക്കുവാനും ലളിത ജീവിതം നയിക്കുവാനും കഴിയൂ .

നമ്മുടെ ചിന്തകളും അഭിപ്രായങ്ങളും സഹജീവികളുടെ മേല്  അടിച്ച്ചെൽപ്പിക്കാതിരിക്കുക,
,
അതൊക്കെയാണ്‌  കുട്ടികൾക്കു നാം മതമായി  മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കേണ്ടത് .

 സത്യം  സാക്ഷാത്കരിക്കുന്ന  മനുഷ്യനിൽ  ഒരു ജന്മം സഫലമാകുന്നു .

ജന്മസാഫല്ല്യം  തേടുന്ന  മനുഷ്യന്  അത്   നേടിയെടുക്കുവാൻ  ബോധപരമായ  പരിശീലനം  ആവശ്യമാണ്‌ .

മനുഷ്യനിൽ  സ്വബോധം  കൊണ്ടുവരുന്ന  പരിശീലനമാണ്   "ഓസോ ലോജിക് ".

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനിൽ സത്യം അസാധ്യമാണ് .

മനുഷ്യനിൽ മനുഷ്യത്വം  സ്വാഭാവീകമല്ല . സ്വാഭാവീകമായി ഉള്ളത്  മൃഗീയത്വമാണ് .

സ്ഥിരമായി  ഒരു സ്വഭാവം ഇല്ലാത്ത  ഒരേയൊരു  ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ .

അതിനു കാരണം  മനുഷ്യനിൽ  ബുദ്ധിയെന്ന പ്രവർത്തനമാണ് . വ്യക്തിപരമായ  ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  യുക്തികളിലാണ്  മനുഷ്യൻറെ  ജീവിതം  മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് .

മനുഷ്യന്  വ്യക്തി ജീവിതം പോലെ  തന്നെ  പ്രധാനമാണ്  സാമൂഹ്യ ജീവിതവും

സംഘടിക്കപ്പെടാത്ത  സമൂഹത്തിൽ (non organised society)  സാമൂഹ്യ  ജീവിതം മൃഗങ്ങളെക്കാൾ  നികൃഷ്ടമാണ്  (chaos ).
മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹ്യമായ ഇടപെടലുകൾ  ഉത്തമമാക്കുകയാണ്  വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ  ലക്‌ഷ്യം

സാമൂഹ്യ  സംഘടനകളാണ്  സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയെ  മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും നയിക്കുന്നത് .

മതവും (religion) രാഷ്ട്രീയവും( politics) വ്യവസായവുമാണ് (Industry &commerce) സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയിലെ  മുഖ്യമായ സംഘടനകൾ .

സംഘടനകളിൽ അംഗങ്ങളായവർ  സ്വതന്ത്രമായ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല .

കാരണം  അവർക്ക്  സംഘടനയുടെ  താത്പര്യങ്ങൾ  സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട് . ഓരോ സംഘടനയും അതിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അംഗങ്ങളുടെ  അഹങ്കാരത്തിൻറെ (ego ) ഭാഗമാണ് .

അതുകൊണ്ടാണ്  മതവും രാഷ്ട്രീയവും  വ്യക്തികളുടെ  അഹങ്കാരത്തിന്  മത്സര വേദിയാകുന്നത്‌ .

സാമൂഹ്യമായ  നന്മയും  തിന്മയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്  സംഘടനകളെ  നയിക്കുന്ന വ്യക്തികളിൽ കൂടിയാണ് .
പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ  നയിക്കുന്നവരിൽ  മനുഷ്യനിൽ സ്വാഭാവീകമായി ഉള്ള  "മൃഗീയത്വം"  എത്ര മാത്രം   ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ  അത്രയും  ആ സംഘടനകളും   മനുഷ്യത്വ  രഹിതവും  സത്യരഹിതവും   ആയിരിക്കും .
മനുഷ്യത്വം  എന്നാൽ  സത്യമാണ് .  സത്യം എന്നാൽ  ഉള്ളതാണ്  ( മിഥ്യ അല്ലാത്തത് )
സത്യം  നന്മകളുടെ  ഉറവിടമാണ് . മിഥ്യ  തീന്മകലുടെ  ഉറവിടമാണ് .

മനുഷ്യത്വം  എന്ന സത്യം  മനുഷ്യരിൽ  നില നിർത്തുന്നത്  സ്വബോധമാണ് .

സ്വബോധം ബുദ്ധിയുടെ ഭാഗമല്ല . കാരണം  ബുദ്ധി  മിഥ്യയായായ  പ്രവർത്തനമാണ് .

ബുദ്ധിയാൽ  നിയന്ത്രിക്ക പ്പെടുന്ന മനുഷ്യനും മിഥ്യയായായ  പ്രവർത്തനമാണ് .

ബോധം  പ്രപഞ്ചത്തിന്  അടിസ്ഥാനമായ  സത്യമാണ് . വ്യക്തിയിൽ  സത്യം  നിറയുന്നതാണ്  സ്വബോധം .

സ്വബോധം  മനുഷ്യന്റെ ആത്മശക്തിയാണ് .  ആത്മ  ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനിൽ  ആത്മവിശ്വാസം  ഉണ്ടാവില്ല .

അതാണ്‌ ഭയവും ഭീതിയും  മനുഷ്യനെ കീഴടക്കുവാൻ കാര്യം .

ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്ത  മനുഷ്യന്റെ  നിസ്സഹായതയെ  ക്രൂരമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന  സംഘടനയാണ്  മതം .

മതാത്മകനിൽ  സ്വബോധം ഇല്ലാത്തത്  കൊണ്ടാണ്  വർഗീയത  മതങ്ങളുടെ സ്വഭാവം  ആകുന്നത് .

മനുഷ്യൻറെ സുരക്ഷിതമായ  സാമൂഹ്യ ജീവിതം തകർക്കുന്ന വിപത്താണ്  വർഗീയത .

മതവും ദൈവങ്ങളും അവയോടുള്ള  ഭക്തിയും (വിധേയത്വം ) ഉണ്ടെങ്കിൽ  മനുഷ്യനിൽ വർഗീയതയും  ഉണ്ടായിരിക്കും .

വര്ഗീയത  സത്യത്തിൽ (സ്നേഹം ) നിന്നും  വ്യതിചലിക്കലാണ് .

സ്വബോധമില്ലാത്ത  വ്യക്തികളിൽ  സത്യം ഉണ്ടായിരിക്കുക  അസാധ്യമാണ് .
വ്യക്തിയിൽ  സത്യം (സ്നേഹം ) ഇല്ലാതെ  നന്മകൾ പ്രവർത്തിക്കുക  അസാധ്യമാണ് .

എല്ലാ  സാമൂഹ്യ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും സംഘടനാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും  പ്രശ്നം  വ്യക്തിയിൽ  സത്യം  ഇല്ലാത്തതാണ് .

സ്വാർഥതയും സത്യവും  ഒരുമിച്ചു പോകുകയില്ല  എന്നതാണ്  മനുഷ്യനെ സാമൂഹ്യമായി പരാജയപ്പെടുത്തി  നിസ്സഹായനാക്കുന്നത് .

ഒസോലോജിക്  മനുഷ്യനെ  സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു .

പ്രപഞ്ചം ഒരു പ്രവാഹം

സ്ഥിതി , സൃഷ്ടി , സംഹാരം ഇതാണ് പ്രപഞ്ച ചക്രം തിരിയുന്ന വ്യവസ്ഥ .

സ്ഥിതിയാണ്   സത്യം . അത്  പ്രപഞ്ചത്തിന്  പരമാവസ്തയാണ് . സത്യത്തിന്  പ്രകടമാകണമെങ്കിൽ  അതിനു  മിഥ്യയെ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട് .
ഇരുട്ട് സൃഷ്ടിക്കാതെ  വെളിച്ചത്തിന്  തനതായ  നില നില്പ്പില്ലാത്തത് പോലെയാണ്  സത്യം  മിഥ്യയും  നില നില്ക്കുന്നത് .
അവിടെയാണ്   സത്യമാകുന്ന  പ്രപഞ്ചത്തിൽ  മനുഷ്യ നെന്ന  മിഥ്യയുടെ പ്രസക്തി  . മനുഷ്യന്  ജീവിക്കുവാനും  ക്രീയാത്മകമായിരിക്കുവാനും  ഉതകുന്ന ആവാസവ്യവസ്തയാണ്  ഭൂമി .

ഭൂമിയിൽ  കാലാവസ്ഥയും  ജീവനും  സാധ്യമാക്കുന്നതാണ്  സൂര്യൻ .

മനുഷ്യൻ ഒഴികെ  ഭൂമിയിൽ  മറ്റൊരു ജീവിക്കും  സ്വയം പരിണമിക്കുന്ന  ബുദ്ധിയില്ല .

ബുദ്ധിയുടെ പരിണാമം സത്യത്തിൽ എത്തുന്നതാണ്  "സ്വബോധം" .

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " സത്യമാണ്  എന്ന അറിവാണ്  സ്വബോധത്തെ  പൂർണ്ണമാക്കുന്നത് .

അതിനു മുന്പായി  "ഞാൻ " ആകുന്ന മിഥ്യയെ വ്യക്തി സ്വയം  അറിയേണ്ടതുണ്ട് .

മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ്‌  എന്നറിയുന്നത്  വരെയും  മനുഷ്യനെന്ന  മിഥ്യ (വ്യക്തി ) അവനവൻറെ  ലോകത്ത്   നിരന്തരം  സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും  നടത്തി  സുഖ ദുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു മരിക്കുന്നു .

സ്വബോധം പൂർണ്ണ മാകുന്ന മനുഷ്യൻ  സത്യത്തിലേക്ക്  പുനർ ജനിക്കുന്നു .

സത്യം  സാക്ഷാത്ക്കരിച്ച  മനുഷ്യനിൽ  ക്രീയാത്മകതക്ക്  പ്രസക്തിയില്ല .

ബോധാപ്രാപ്തനായ  സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യൻ  ആനന്ദമെന്ന പരമാവസ്ഥയിൽ സ്വസ്തിതമാകുന്നു .

സത്യമാണ് വിജയം .

വിജയവും പരാജയവും പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ  ഫലമാണ് .

എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും  വിജയിക്കുവാനുള്ള സാധ്യത  പോലെ  തന്നെ  പരാജയപ്പെടുവാനുള്ള  സാധ്യതയും  ഉണ്ട് .

വിജയത്തിൽ  പരാജയത്തിലേക്ക്  ഉള്ള വഴിയും  പരാജയത്തിൽ വിജയത്തിലേക്കുള്ള  വഴിയം ഉണ്ട് .

അതുകൊണ്ട്  പരാജയം  അപമാനമോ  വിജയം   അന്തസ്സൊ  ആകുന്നില്ല .

പ്രവർത്തനങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് .

വ്യക്തിപരമായ  ബുദ്ധിയും ബുദ്ധി നല്കുന്ന യുക്തികളുമാണ്  പ്രവർത്തനങ്ങളെ  മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത് .

സ്വബോധം ഉണ്ടാകുന്നതും  അത് വളരുന്നതും  പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കൂടിയാണ് . സ്വബോധം വളരുന്നതിൽ  വ്യക്തിയെ സഹായിക്കുന്ന  മുഖ്യ ഘടകം  പരാജയങ്ങളാണ് , വിജയങ്ങൾ അല്ല .

പരാജയങ്ങളിൽ കൂടി  മനുഷ്യന്  അത്രയും സത്യം  ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നു

വിജയങ്ങൾ  മനുഷ്യനിൽ  അഹങ്കാരം  വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത്  കൊണ്ട്  അത്  വ്യക്തിയിലേക്ക് .  ബോധ വെളിച്ചം  തടയുന്നു .

ബോധപ്രകാശം  ലഭിക്കാതെ  മനുഷ്യന് പരാജയങ്ങളിൽ  നിന്നും എന്തെങ്കിലും  പഠിക്കുവാൻ  സാധ്യമല്ല.

സ്വബോധമു ള്ള  മനുഷ്യൻ  ഒരിക്കലും പരാജയങ്ങളിൽ  തളരുകയില്ല . സ്വബോധം  ഉള്ളവരെ പരാജയം  ശക്തരാക്കുന്നത്തിനു കാരണം  അ വർ  വിജയിച്ചവരെക്കാൾ  കൂടുതൽ  "സത്യം" സ്വയം  അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ് .

ആത്മ വിശ്വാസവും  സ്വബോധവും ഒന്നുതന്നെയാണ് . സ്വബോധം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്  മനുഷ്യൻ  വിശ്വാസങ്ങളെ  കൂട്ട് പിടിക്കുന്നത്‌ .

ദൈവ വിശ്വാസവും   സത്യവിരുദ്ധം  ആകുന്നതു അത് മനുഷ്യനിൽ  സത്യവും  സത്യാന്വേഷണവും  തടയുന്നത്  കൊണ്ടാണ് .

സത്യത്തിൽ  കൂടിയല്ലാതെ  മനുഷ്യൻ  നേടുന്ന വിജയങ്ങൾ  പരാജയമാണ് .

സത്യത്തിൽ കൂടി നേടുന്ന പരാജയങ്ങൾ  വിജയമാണ് .

സത്യമാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം . സത്യത്തിൽ  എത്തുന്ന മനുഷ്യന്  പിന്നെ  പരാജയങ്ങളില്ല .

സത്യമാണ് വിജയം .

വിജയവും പരാജയവും പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ  ഫലമാണ് .

എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും  വിജയിക്കുവാനുള്ള സാധ്യത  പോലെ  തന്നെ  പരാജയപ്പെടുവാനുള്ള  സാധ്യതയും  ഉണ്ട് .

വിജയത്തിൽ  പരാജയത്തിലേക്ക്  ഉള്ള വഴിയും  പരാജയത്തിൽ വിജയത്തിലേക്കുള്ള  വഴിയം ഉണ്ട് .

അതുകൊണ്ട്  പരാജയം  അപമാനമോ  വിജയം   അന്തസ്സൊ  ആകുന്നില്ല .

പ്രവർത്തനങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് .

വ്യക്തിപരമായ  ബുദ്ധിയും ബുദ്ധി നല്കുന്ന യുക്തികളുമാണ്  പ്രവർത്തനങ്ങളെ  മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത് .

സ്വബോധം ഉണ്ടാകുന്നതും  അത് വളരുന്നതും  പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കൂടിയാണ് . സ്വബോധം വളരുന്നതിൽ  വ്യക്തിയെ സഹായിക്കുന്ന  മുഖ്യ ഘടകം  പരാജയങ്ങളാണ് , വിജയങ്ങൾ അല്ല .

വിജയങ്ങൾ  മനുഷ്യനിൽ  അഹങ്കാരം  വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത്  കൊണ്ട്  അത്   ബോധ വെളിച്ചം  തടയുന്നു .

ബോധപ്രകാശം  ലഭിക്കാതെ  മനുഷ്യന് പരാജയങ്ങളിൽ  നിന്നും എന്തെങ്കിലും  പഠിക്കുവാൻ  സാധ്യമല്ല.

സ്വബോധമു ള്ള  മനുഷ്യൻ  ഒരിക്കലും പരാജയങ്ങളിൽ  തളരുകയില്ല .

ആത്മ വിശ്വാസവും  സ്വബോധവും ഒന്നുതന്നെയാണ് . സ്വബോധം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്  മനുഷ്യൻ  വിശ്വാസങ്ങളെ  കൂട്ട് പിടിക്കുന്നത്‌ .

ദൈവ വിശ്വാസം  സത്യവിരുദ്ധം  ആകുന്നതു അത് മനുഷ്യനിൽ  സത്യവും  സത്യാന്വേഷണവും  കുറയ്ക്കും  എന്നത് കൊണ്ടാണ് .

സത്യത്തിൽ  കൂടിയല്ലാതെ  മനുഷ്യൻ  നേടുന്ന വിജയങ്ങൾ  പരാജയമാണ് .

സത്യത്തിൽ കൂടി നേടുന്ന പരാജയങ്ങൾ  വിജയമാണ് .

സത്യമാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം . സത്യത്തിൽ  എത്തുന്ന മനുഷ്യന്  പിന്നെ  പരാജയങ്ങളില്ല .

മിഥ്യക്ക് സത്യത്തിൽ എത്തുവാനുള്ള ദൂരമാണ് നരകം.

സ്വര്ഗ്ഗം സത്യവും  നരകം മിഥ്യയുമാകുന്നു . മനുഷ്യൻ ജനിക്കുന്നത്  നരകത്തിലാണ് .

ധനികന്റെ  നരകം  ആര്ഭാടകരമാണ് . ദരിദ്രന്റെ  നരകം  ആർഭാട രഹിതമാണ് .
നരകം എന്ന അനുഭവം  പന്നനും സമ്പന്നനും  ഒരുപോലെയാണ് .

സ്വസ്ഥതയെന്ന  സ്വർഗ്ഗം മനുഷ്യന്  ബുദ്ധികൊണ്ട്  നേടുവാൻ സാധ്യമല്ല .

മനുഷ്യൻ എന്നാൽ "വ്യക്തി, ബുദ്ധി , ശരീരം ,  " എന്നിങ്ങനെ  മൂന്ന്  വ്യത്യസ്ത  ഘടകങ്ങളാണ്.

ഇതിൽ ശരീരം  മാത്രം ജൈവ വസ്തുവാണ് . ബുദ്ധിയും വ്യക്തിയും  വെറും പ്രവർത്തനമാണ്  (virtual reality ).

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " എന്ന മിഥ്യയും "ഞാൻ " എന്ന സത്യവും തമ്മിലുള്ള  ദൂരമാണ്  നരകം .

 ശാസ്ത്രത്തിന്  ശരീരത്തെ പഠിക്കുവാനും  ശരീരത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന  കേടുപാടുകൾ  പരിഹരിക്കുവാനും  സാധ്യമാണ് .

എന്നാൽ ശാസ്ത്ര ബുദ്ധികൊണ്ട്  ബുദ്ധിയെയും വ്യക്തിയെയും പഠിക്കുവാനും അവയ്ക്ക്  ഉണ്ടാകുന്ന  കേടുപാടുകൾ പരിഹരിക്കുവാനും  സാധ്യമല്ല .

മനശാസ്ത്രമെന്ന വ്യാജ ശാസ്ത്രമാണ് ( pseudo science ) വ്യക്തിയിലും ബുദ്ധിയിലും  വരുന്ന രോഗാവസ്ഥയെ  പഠിക്കുന്നതും പരിഹരിക്കുന്നതും

മനുഷ്യനെ പഠിക്കുന്നതിൽ  ബുദ്ധിയും   ശാസ്ത്രവും  എന്നും   പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്  പ്രപഞ്ച നിശ്ചിതമാണ് .

മനുഷ്യനുപരിയായ  അസ്തിത്വമാണ്  ബോധം .

ബോധ പ്രാപ്തനായ  മനുഷ്യന്  ബുദ്ധിയെയും  വ്യക്തിയെയും പഠിക്കുവാൻ സാധ്യമാണ് .

സത്യവും  മിഥ്യയും  തമ്മിലുള്ള  ദൂരമാണ്  ആ പഠനം .

Human being -- a virtual reality

Human being is not a reality,only a virtual reality created by ones own intellect.
Artificial intellect (computers ) works on programs  created by human intellect. yet computers are far superior to human efficiency.   Human intellect is inferior because its nature is  emotional that ever carry attachments,legacies and dreams. 

The shift to automated machines has brought immense progress to human life culture. yet the human being is only  like a Horse-cart .

 An automated human being can not  make the horses run faster and faster.

 Ability of the  modern super computers  to model complex systems is fundamentally limited to human understanding of it, the way it used to be, even though new  systems of course continue to evolve, at a greater speed.

scepticism is the natural reaction of every  human intellect on innovative ideas that can not grasp.

ബുദ്ധി പ്രശ്നങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു , സ്വബോധം പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹരിക്കുന്നു .

വ്യക്തിപരമായ  അസത്യവും  അഹങ്കാരവുമാണ്   മനുഷ്യരെ  പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക്  നയിക്കുന്നത് .

അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാണ്  മനുഷ്യൻ ഓരോരോ  പ്രശ്നങ്ങളിൽ പെടുന്നത് . ശരീരത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന  അനേകം രോഗ ലക്ഷണങ്ങളും  മനുഷ്യനെ തളർത്തുന്ന പ്രശ്നാവസ്ഥയാണ് .
പ്രശ്നങ്ങൾ  സൃഷ്ടിക്കുന്ന നിസ്സഹായതയിൽ  മനുഷ്യൻ  വീണ്ടും കൂടുതൽ പ്രശ്നങ്ങളെ സ്വയം  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്  സ്വബോധത്തിന്റെ  അഭാവം കൊണ്ടാണ് .

സത്യവും   സ്വബോധവുമാണ്  മനുഷ്യൻറെ  മനുഷ്യൻറെ  പ്രശ്നങ്ങൾക്ക്  പരിഹാരം കൊണ്ടുവരുന്നത് .

ബുദ്ധിയില്ലാത്ത മൃഗങ്ങൾക്കിടയിൽ  മനുഷ്യന്  ഉള്ളത് പോലെ  പ്രശ്നങ്ങളും അസമാധാനവും  ഇല്ല

ബുദ്ധിയുള്ള  മനുഷ്യർക്കിടയിൽ  പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരിക്കലും  അവസാനിക്കുന്നില്ല . ഓരോ പ്രശ്നവും മനുഷ്യന്റെ  സ്വസ്ഥതയും  മനസമാധാനവും  തകർക്കുന്നു .

അസത്യം  ബുദ്ധിയുടെ വഴിയാണ് . ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  സ്വാർഥ വികാരങ്ങളും താത്പര്യങ്ങളുമാണ് മനുഷ്യനെ  അസത്യത്തിലേക്കും  അധർമ്മങ്ങളിലേക്കും  നയിക്കുന്നത് .

സത്യം ബോധ വഴിയാണ് . സ്വബോധം നല്കുന്ന  സത്യ വെളിച്ചം (ആത്മശക്തി ) മനുഷ്യനെ  തിന്മകളിൽ നിന്നും  തടയുകയും നന്മകളിലേക്ക്  നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .

നന്മക്കു തിന്മയെ ചെറുക്കുവാൻ സാധ്യമല്ല .  ഒരു തിന്മയെ തകർക്കുവാൻ  അതിലും  ശക്തമായ  ഒരു തിന്മ സ്വയം ജന്മമെടുക്കുന്നത്  നന്മയുടെ നില നിൽപ്പിന്  ആവശ്യമാണ്‌ .

അതുകൊണ്ടാണ്  ഭൂമിയിൽ  യുദ്ധങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും  അവസാനമില്ലാതെ  നീണ്ടു പോകുന്നത് .

മനുഷ്യന്  രണ്ടു തരം  തിന്മകളെ ( പ്രശ്നങ്ങൾ ) അഭിമുഖീ കരിക്കേണ്ടതുണ്ട് . ആദ്യത്തേത്  വ്യക്തിപരവും  രണ്ടാമത്തേത്  സാമൂഹ്യവുമാണ് .

രണ്ടിനും പരിഹാരം വ്യക്തിയിലാണ് . കാരണം തിന്മകളുടെ ഉറവിടമായിരിക്കുന്നത്  വ്യക്തിയുടെ   ബുദ്ധിയാണ് .

വ്യക്തിയിലാണ്  മാറ്റം  ഉണ്ടാവേണ്ടത് . വ്യക്തിയിൽ  മാറ്റത്തിന്  ആവശ്യം  കൂടുതൽ അറിവും പുതിയ യുക്തികളും അല്ല .

പുതിയ അറിവുകളും  പുതിയ യുക്തികളും  പുതിയ ബന്ധങ്ങളും  പുതിയ പ്രശ്നങ്ങളെയും കൊണ്ടുവരും .

ബോധവഴിയാണ്  സത്യ വഴി . സത്യമാണ് പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹരിക്കുന്നത് . സത്യം  ആചരിക്കുന്നതാണ്  സദാചാരം .

"ഞാൻ " എന്ന അഹങ്കാരം നശിക്കുന്ന മനുഷ്യനിൽ സ്വബോധം സ്വയം വളർന്നു വളരുന്നു.

സ്വബോധ വളർച്ചയിൽ കൂടിയല്ലാതെ  വ്യക്തിൽ നന്മയിലേക്കുള്ള   മാറ്റം (innovation )   അസാധ്യമാണ് .
സ്വബോധം മനുഷ്യനിൽ  സർവ്വ പ്രശ്നങ്ങളെയും  പരിഹരിക്കും, സർവ്വ ചോദ്യങ്ങൾക്കും  ഉത്തരം നല്കും.

 സത്യമാകുന്ന  സ്വബോധം  സർവ ശക്തമാണ് . മനുഷ്യനിൽ  സ്വബോധം പൂർണ്ണമാകുന്നതാണ്  "ആത്മ ജ്ഞാനം ".

 ബോധാപ്രാപ്തിയും, ആനന്ദ ലബ്ടിയും  ദുഃഖ വിമുക്തിയുമാണ്  ആത്മജ്ഞാനം മനുഷ്യന്  നല്കുന്നത് .

യഥാർത്ഥ  മനുഷ്യൻ ജനിക്കുന്ന മഹത്തായ  സംഭവമാണ് ."ബോധാപ്രാപ്തി".

സത്യം സമ്പൂർണ്ണതയാകുന്നു ( Holistic ).

 "സത്യം" സമ്പൂർണ്ണമാകുന്നു ( Holistic ).

മനുഷ്യനെ  ഒരിക്കലും  ആകർഷിക്കാത്ത  ദൈവമാണ്  "സത്യം ".

മനുഷ്യൻ മിഥ്യയാണ്‌  എന്നതാണ്  അതിനു കാരണം .

"ഞാൻ " എന്ന മിഥ്യയെ  തിരിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ട് , "ഞാൻ " എന്ന സത്യം സാക്ഷാത്ക്കരിച്ച  മനുഷ്യൻ "സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യൻ" ആണ് .

സത്യം സാക്ഷാത്കരിച്ച മനുഷ്യൻ വ്യക്തിയല്ല, വ്യവസ്ഥയാണ്‌ .

സത്യം വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ്‌  പ്രപഞ്ചം .

മിഥ്യ വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന അവ്യവസ്തയാണ് ( chaos ) മനുഷ്യൻ .

മിഥ്യയിൽ നിന്നും സത്യത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ് (transformation ) ഒസോലോജിക് .

മനുഷ്യനിൽ  തിന്മകളുടെ  ഉറവിടം  "ഞാൻ " എന്ന വ്യാജ വ്യക്തിയാണ് .

വ്യാജനിൽ  നിന്നും  ഉത്ഭവിക്കുന്നതും  വ്യാജമാണ് .

മനുഷ്യൻ  സൃഷ്ടിച്ച്  ആരാധിക്കുന്ന ദൈവങ്ങൾ (Cult ) വ്യാജമാണ് .

"സത്യം"  ആണ്  യഥാർത്ഥ  ദൈവം (Holiness) .

"ഞാൻ " എന്താണ്  എന്ന   സത്യം ( Holistic truth  ) അറിയുന്ന  മനുഷ്യനും  സമ്പൂർണ്ണമാകുന്നു.
                          

ഞാൻ ( മിഥ്യ ) മരിക്കുമ്പോൾ നീ ( സത്യം ) ജനിക്കുന്നു .

 എന്താണ്   മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ" ?  What am I ?

ബുദ്ധിപരമായി  ഉത്തരം  പറയാവുന്ന  ചോദ്യമല്ല   ഇത് .

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ" ആരാണ് ? (Who am I )   എന്ന്  എല്ലാവർക്കും  ഒരു ധാരണയുണ്ട് .

 "ഞാൻ" എന്താണ്  എന്ന ചോദ്യം  തന്നെ  ആരും  പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല .

 മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ "  ബുദ്ധിയല്ല, ശരീരം  അല്ല , ചിന്തകളുമല്ല . എൻറെ തായ വസ്തുക്കളൊന്നും ഞാൻ അല്ല .

മനുഷ്യനിൽ കര്മ്മങ്ങളുടെ  കർത്താവ്‌  ആണ്  "ഞാൻ".

എല്ലാ മനുഷ്യരിലും  "ഞാൻ " അവനവൻറെ  ബുദ്ധിക്ക്  അടിമയാണ് .

 സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനിൽ  ബുദ്ധി  ബോധത്തിന്റെ  നിഴൽ  പോലെയാണ്  പ്രവർത്തിക്കുന്നത് .

 മനുഷ്യന്  സ്വന്തം പ്രവർത്തികളിൽ  ആത്മനിയന്ത്രണം (self orientation )  സാധ്യമാല്ലാത്തത്   ആത്മശക്തിയുടെ  അഭാവം കൊണ്ടാണ്  .

ആത്മശക്തി ഇല്ലാത്ത  മനുഷ്യന്  ആത്മ നിയന്ത്രണവും ആത്മ വിശ്വാസവും   അസാധ്യമാകുന്നു .

ആത്മശക്തി ഇല്ലാത്ത  മനുഷ്യനെ  ഭയമാണ്  നിയന്ത്രിക്കുന്നത്‌ . ഭയം ബോധ ശൂന്യമായ ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവമാണ്

വ്യക്തിയിൽ ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ആത്മശക്തിയാണ്   " സ്വബോധം "

  ഒരു മനുഷ്യനിൽ നില നില്ക്കുന്ന  സത്യത്തിൻറെ  അളവും, ആ വ്യക്തിയിൽ നിന്നും  പുറത്തു വരുന്ന  സാമൂഹ്യ  നന്മയുടെ (സന്മാർഗ്ഗം ) അളവും, ആ  വ്യക്തിൽ  പ്രകാശിക്കുന്ന  സ്വബോധവും  ഒന്ന് തന്നെയാണ് .
പ്രപഞ്ചത്തിന്  ആത്മാവ്  (കേന്ദ്രം ) ഉണ്ട് . ആത്മാവ്  ഒരവസ്ഥയാണ്  (supreme Being ).

അവിടെ നിലകൊള്ളുന്ന  ശക്തിയാണ്  "ബോധം ". ബോധം  സത്യമാണ് . ബോധത്തിൽ നിന്നും  ഉത്ഭവിക്കുന്നതും  സത്യമാണ് .

 മനുഷ്യനിൽ  ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ്‌ .

മനുഷ്യനിൽ  കേന്ദ്രം ( ജീവാത്മാവ് ) ബുദ്ധിയാണ് . ബുദ്ധി സത്യമല്ല, മിഥ്യയാണ്‌ .

പരിധിയില്ലാതെ സങ്കല്പങ്ങളെ  സൃഷ്ടിക്കുന്ന  പ്രവർത്തനമാണ്  "ബുദ്ധി " ( virtual existence ).

 അവനവൻറെ  സങ്കൽപ്പങ്ങളെ  പൂവണിയിക്കുവാനാണ്  മനുഷ്യൻ രാപ്പകൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് .

എന്നാൽ ഭൗതീക സമ്പന്നത  കൊണ്ട്  മനുഷ്യന്  സ്വസ്ഥതയും ആനന്ദവും (സത്യം )  നേടുക അസാധ്യമാണ് .

മനുഷ്യനിൽ   ഞാൻ  എന്ന  അഹങ്കാരം (മിഥ്യ ) മരിക്കാതെ നീ  എന്ന  പൂർണ്ണത ( സത്യം )   ജനിക്കുകയില്ല .

സ്വർഗ്ഗവും നരകവും മരണാനന്തരമല്ല

മരണാനന്തര  സ്വർഗ്ഗവും  നരകവും  പ്രാകൃത മതങ്ങളുടെ  കണ്ടു പിടുത്തമാണ് .

ആത്മ വിശ്വാസം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന പ്രത്യാശയാണ്  "ദൈവ വിശ്വാസം".

മനുഷ്യനിൽ വല്ലപ്പോഴും  കടന്നു വരുന്ന അഥിതിയാണ്  ആത്മ വിശ്വാസം .

സത്യം ഇല്ലാത്ത  മനുഷ്യനിൽ  ആത്മ വിശ്വാസം ചോർന്നു പോകുന്നത്  "ഞാൻ " എന്ന കർത്താവ്‌  (വ്യക്തി ) മിഥ്യ ആകുന്നതു കൊണ്ടാണ് .

ഭയം  മനുഷ്യനിൽ  സ്ഥിര താമസ മാണ് . ബുദ്ധിയുടെ  ബോധ ശൂന്യതയാണ്  അതിനു  കാരണം .

സത്യം അല്ലാതെ മറ്റൊരു ദൈവ-ശക്തി  പ്രപഞ്ചത്തിലില്ല എന്ന സത്യം  ഗ്രഹിക്കുവാനും   മനുഷ്യന്  അതിനു  വേണ്ടതായ സ്വബോധമെങ്കിലും  വേണം .

 അഹങ്കാരവും  സ്വബോധവും  പരസ്പര വിരുദ്ധമായതു കൊണ്ട് അവ ഒരുമിച്ചു നില നിൽക്കുകയില്ലയെന്നതാണ്  മനുഷ്യനിൽ സ്വബോധം  വളരുന്നതിന്  തടസ്സം.

ഭൗതീക ജിവിതം (creative life ) ബോധപരമല്ല, ബുദ്ധി (യുക്തി ) പരമാണ് .

സ്വന്തം  ഭോഗതൃഷ്ണയെ  (ആഗ്രഹങ്ങൾ) തൃപ്തി പ്പെടുത്തുന്നതിലാണ്   ഭൗതീക ജിവിതത്തിന്റെ  ലക്‌ഷ്യം.
ഭൗതീകമായ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉറവിടം  മിഥ്യയാകുന്ന  വ്യക്തിയാണ്  ( ഞാൻ ).

വ്യക്തിയിൽ സംതൃപ്തിയുടെ അടിസ്ഥാനം ആത്മീയ  സത്യമാണ്  ( ബോധം ).

 എത്ര  ഉന്നതമായിരുന്നാലും മനുഷ്യന്റെ  ഭൗതീക ജിവിതം  വ്യക്തിക്ക്  സമ്പൂർണ്ണ തൃപ്തി നൽകാത്തതിന്  കാരണം  മനുഷ്യന്റെ  ബോധ ശൂന്യതയാണ് .

മനുഷ്യനിൽ മിഥ്യയാകുന്ന  "ഞാൻ " (വ്യക്തി ) സത്യമായി  പരിണാമം പ്രാപിക്കുന്ന  മഹത്തായ  പാതയാണ്  ആത്മീയത ( സത്യവഴി ) .

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " എന്താണ്  എന്ന  സത്യം  സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നതിലും  മഹത്തായ  നേട്ടം  മനുഷ്യന് മറ്റൊന്നും ഇല്ല.

ഭൗതീക ജീവിതം  കുത്തഴിഞ്ഞു പോകാതെ  ആത്മ വിശ്വാസത്തിലും അച്ചടക്കത്തിലും (self-discipline)  നില നിർത്തുന്ന  ശക്തിയാണ്  "സത്യം".

 സ്വബോധം (സത്യം )  ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യന്  ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരിക്കുക   അസാധ്യമാണ് .

ആത്മ വിശ്വാസം  ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനിൽ  സത്യം  ഉണ്ടായിരിക്കുക  എന്നതും  അസാധ്യമാണ് .

സത്യം ഇല്ലാത്തതും  ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തതും  ഒന്നുതന്നെയാണ് .

അത് തന്നെയാണ്   മനുഷ്യന്റെ  നിസ്സഹായ  അവസ്ഥയും .

ആത്മ വിശ്വാസവും  ആത്മ സംതൃപ്തിയും  ഇല്ലാത്തതിന്   പരിഹാരം മനുഷ്യൻ ആരാധിക്കുന്ന  മിഥ്യയാകുന്ന  ദൈവങ്ങളല്ല (ബിംബം ), ദൈവമാകുന്ന  സത്യമാണ് ( സ്വബോധം) .

പ്രാകൃതമായ മതങ്ങളും  ആൾ ദൈവങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മനുഷ്യരെ കള്ളം  പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌  കൊണ്ടാണ്  മനുഷ്യൻ  ദിനം പ്രതി സത്യത്തിൽ നിന്നും  അകന്നു പോകുന്നത് .

സത്യത്തിൽ നിന്നും  അകന്നു പോകുന്ന  മനുഷ്യൻ  ദിനം പ്രതി  പുതിയ  പുതിയ  പ്രശ്നങ്ങളെ (നരകം) സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങളുടെ  പരിഹാരത്തിനായി  മനുഷ്യൻ രാവും പകലും  നെട്ടോട്ടം ഓടുന്നു,  വീണ്ടും വീണ്ടും  സത്യവിരുദ്ധമായി  ജീവിക്കുന്നു .

സത്യവിരുദ്ധമായ  മനുഷ്യ ജീവിതം  നരകമാണ് . നരകം  മരണാനന്തരമല്ല .
നരകം ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്‌ .

എന്റെ  നരകം  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്  ഞാൻ തന്നെയാണ് .

സ്വർഗ്ഗം മനുഷ്യൻ  സൃഷ്ടി ക്കേണ്ടതില്ല . സ്വർഗ്ഗം  ഭൂമിയിൽ തന്നെയുണ്ട് .

മനുഷ്യനിൽ സ്വബോധം (സത്യം ) പൂർണ്ണ മാകുന്നതാണ്  സ്വർഗ്ഗം .

മതം -- ഏതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നാവില്ല .

സ്വബോധമാണ്  മനുഷ്യനെ  മനുഷ്യ നാക്കുന്നത് . സ്വബോധ മില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ  എന്നും   അപകടകാരിയാകുന്നു.

ബുദ്ധി ജീവിയായ മനുഷ്യൻ  ബോധശൂന്യനുമാണ് . ബോധ ശൂന്യത  ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവമാണ് .

ബോധശൂന്യനായ  മനുഷ്യൻ  അങ്ങേയറ്റം  അപകടകാരിയായ  മൃഗമാണ് .

മൃഗങ്ങൾക്ക് അവരെക്കാൾ നികൃഷ്ട മാകുവാൻ  സാധ്യമല്ല . മനുഷ്യന്  എല്ലാ മൃഗങ്ങളെക്കാളും  നികൃഷ്ടമാകുവാൻ  സാധ്യമാണ് .

ഇവിടെയാണ്‌  മതം പ്രസക്തമാകുന്നത് . വ്യക്തിയിലെ  തിന്മയെ ചെറുക്കുവാൻ   പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ  കണ്ടെത്തിയ  സാമൂഹ്യ തിന്മയാണ്  മതം .

മനുഷ്യനെന്ന, സ്വയം  അപകടകാരിയായ  വന്യ മൃഗത്തെ മരണാനന്തര നരകവും  ദൈവ കോപവും ശിക്ഷയും  ഉണ്ടെന്ന്  വിശ്വസിപ്പിച്ചു   ഭയപ്പെടുത്തി  നിത്യ ഭീതിയിൽ  തളയ് ക്കുന്ന  മനശാസ്ത്ര  വിദ്യയാണ്  മതം .

രാജ്യങ്ങളും  രാഷ്ട്രീയ  ഭരണവും ( political  state ) ഉടലെടുക്കുന്നതിന്  മുന്പേ  നില നിന്നിരുന്ന  ഗോത്ര സംസ്കാരത്തിലാണ്

പ്രാകൃത മതങ്ങളും  ആചാരങ്ങളും  ദൈവങ്ങളും  രൂപം   കൊണ്ടത്‌ .

 തലമുറകളായി   കൈമാറി വരുന്ന ദൈവത്തെ പ്പറ്റിയുള്ള  "നിത്യ ഭീതി " ( Godly terror ) ആധുനീക മനുഷ്യനും  കൈ വിട്ടു കളയുക  അസാധ്യമാണ് .

മതം ഒരു സ്വഭാവ പാരമ്പര്യം (legacy ) മാത്രമാണ് . ആചാരങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് . ശീലങ്ങൾക്ക്‌ യുക്തി ആവശ്യമില്ല . 

ശീലങ്ങളിൽ നിന്നും മാറുവാനാണ് യുക്തിയുടെ ആവശ്യം . എന്നാൽ യുക്തിക്ക് പ്രവര്തിക്കുവാൻ വ്യക്തിയിൽ സ്വബോധം ആവശ്യമാണ്‌ .

അവനവൻറെ ശീലങ്ങളാണ് പാരമ്പര്യം (മതവും ആചാരങ്ങളും ) . മതതിനെയും സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളേയും ചോദ്യം ചെയ്യുവാൻ സാധാരണ മനുഷ്യൻ അശക്തനാണ് .

വ്യക്തി സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ അടിമയാണ് എന്നതാണ് അതിനു കാരണം.
സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ മനുഷ്യനിൽ ആത്മശക്തി (സ്വബോധം ) ആവശ്യമാണ്‌ .

ആത്മശക്തിയെന്നാൽ അത് സത്യം തന്നെയാണ് . മനുഷ്യനിൽ സത്യം ഇല്ല എന്നതാണ് യുക്ക്തി വാദിയെയും ദൈവ വിശ്വാസിയേയും ഒരു പോലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആക്കുന്നത് .

അസത്യം (ജാഡ ) പോലെ സ്വബോധം (സത്യം ) വിപണിയിൽ ലഭ്യമല്ല എന്നതാണ് ബുദ്ധിയുടെയും മനുഷ്യൻറെയും മഹത്തായ പരിമിതി .

അമിതമായ  അഹങ്കാരമാണ് ആധുനീക മനുഷ്യനെ  നിസ്സഹായതയിലെത്തിക്കുന്നത് .

നിസ്സഹായതയിലെത്തി നിൽക്കുന്ന  മനുഷ്യന്റെ  ഏക ആശ്രയമാണ്  സ്വന്തം ദൈവങ്ങളും  ആചാരങ്ങളും  അത്  നൽകുന്ന വർഗീയ  സുരക്ഷയും .

മതമുണ്ടെങ്കിലും മനുഷ്യൻ  അപകടകാരി  തന്നെയാണ് . കാരണം  മതാത്മകനിലും  ബുദ്ധി  ബോധശൂന്യമാണ് .

സ്വബോധമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ  തിന്മകളുടെ  (അസത്യം ) ഉറവിടമാണ് .
അതുകൊണ്ടാണ് മതാത്മക സമൂഹങ്ങൾ അക്രമത്തിലും അഴിമതിയിലും   സ്വയം  നശിക്കുന്നത് .

മതം   ഏതായാലും  അത് മനുഷ്യനെ  സ്വബോധത്തിൽ  എത്തിക്കുകയില്ല

സ്വബോധം   ഉണ്ടാവാതെ മനുഷ്യൻ  (ഭയപ്പെടുത്തിയാലും ) ഒരിക്കലും നന്നാവുകയില്ല .

സങ്കല്പത്തിലെ ദൈവങ്ങളും (ബിംബം ) സത്യമാകുന്ന ദൈവവും .

മനുഷ്യന്റെ  പ്രത്യാശ ബിംബങ്ങളിലും ( ആൾ ദൈവം )   ദൈവത്തിന്റെ (സത്യം ) പ്രത്യാശ  മനുഷ്യനിലുമാണ് .
ദൈവം ഒരു  വ്യവസ്ഥയാണ്‌ , വ്യക്തിയല്ല.  മനുഷ്യനും ദൈവവും  പരസ്പരം  കണ്ടു മുട്ടുവാൻ  പ്രപഞ്ച വ്യവസ്ഥ  അനുവദിക്കുന്നില്ല .

മനുഷ്യനും ദൈവവും  ഒരിക്കലും  കണ്ടുമുട്ടുകയില്ല  എന്ന സത്യമാണ്  പ്രപഞ്ച വ്യവസ്ഥ.

സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിന്നും സത്യം ജനിക്കുകയില്ല . സത്യത്തിൽ നിന്നും  സങ്കല്പമുണ്ടാവുക  സാധ്യമാണ് .

സത്യമായ  പരമാവസ്ഥയിൽ  നിന്നാണ്  പ്രപഞ്ചം  ഉത്ഭവിക്കുന്നത് .

പ്രപഞ്ചം  സത്യമാണ് . സത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രവും  സത്യം  തന്നെയാണ് .

മനുഷ്യന്റെ  ഉത്ഭവം  മിഥ്യയിലാണ് . സത്യത്തിന് സത്യത്തെ  തിരിച്ചറിയുക  അസാധ്യമാണ് .

അതുകൊണ്ടാണ്  പ്രപഞ്ചത്തിൽ   മനുഷ്യൻ  മാത്രം   മിഥ്യ  (illusion ) ആയിരിക്കുന്നത്.

ഭൂമിയിൽ    മനുഷ്യന് മാത്രമാണ്  സ്ഥിരമായ ഒരു സ്വഭാവം ഇല്ലാത്തത് .  ബാക്കി  എല്ലാ  ജീവ ജാലങ്ങളും  അവയുടെ  തനതായ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും  വ്യതിചലിക്കുന്നില്ല .

മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " എന്ന മിഥ്യയെ സൃഷ്ടിച്ച്  നില നിർത്തുന്ന   പ്രവർത്തനമാണ്  "ബുദ്ധി ".
മനുഷ്യനിൽ   നന്മകൾ   പ്രകടമാകുന്നത്    സത്യത്തിൽ കൂടിയാണ് .
സ്വബോധമുള്ള  മനുഷ്യനിൽ   മാത്രമാണ്   നന്മകൾക്ക്  പ്രകടമാകുവാൻ   സാധിക്കുന്നത് .

മനുഷ്യനിൽ   തിന്മകളുടെ  ഉറവിടം  ബോധശൂന്യതയാണ് .

"ദൈവം" എന്ന സങ്കല്പം  ഉത്ഭവിക്കുന്നത്  സ്വബോധം ( സത്യം ) ഇല്ലാത്ത  മനുഷ്യനിലാണ് .

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ  ആവശ്യമാണ്‌  വ്യാജമായ  ദൈവങ്ങളും  വ്യാജമായ    ആരാധനയും .

മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച് ആരാധിക്കുന്ന  ദൈവങ്ങളും , ഞാൻ എന്ന സത്യം  അറിയാത്ത മനുഷ്യനും  മിഥ്യയാണ്‌ .

മിഥ്യയായ  മനുഷ്യൻ  സൃഷിച്ച  ദൈവങ്ങളും  മിഥ്യയാണ്‌  

"ഞാൻ " എന്ന  സത്യം  അറിയുന്നതിൽ  കൂടിയാണ്  മഹത്തായ  മനുഷ്യ ജന്മം  സംഭവിക്കുന്നത്‌ .

ഞാൻ  സത്യവും  ജീവന്റെ  വഴിയും ആകുന്നു  ( അഹം  ബ്രഹ്മാസ്മി )

അതാണ്‌ ശ്രീ യേശു  പഠിപ്പിച്ച  ആത്മീയ പുനർ ജനനനം .

സത്യമാണ് മനുഷ്യന് ആത്മ ബന്ധു.

സത്യം  ഒരു സാഹിത്യ വിഷയമല്ല .  സത്യത്തെപ്പറ്റി  കൂടുതൽ  പറഞ്ഞാൽ അത് സത്യം  അല്ലാതെയാകും .

സത്യം  മനുഷ്യ ബുദ്ധിക്ക്  ഉപരിയായി  നിൽക്കുന്ന  പ്രപഞ്ച ശക്തിയാണ് .  അത് കൊണ്ട് തന്നെ  മനുഷ്യന്  സത്യത്തെ പഠിക്കുക  എളുപ്പമല്ല .

സത്യം അവണിക്കുന്ന  വ്യക്തിയിലേക്ക്  സത്യം  ബലമായി  പ്രവേശിക്കുന്നില്ല .
മനുഷ്യൻ ആരാധിക്കുന്ന  ദൈവമല്ല  മനുഷ്യന്റെ ശക്തി .

 സ്വന്തം  പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ  നില നിൽക്കുന്ന  സത്യമാണ് (സ്വബോധം)  മനുഷ്യന്റെ  ശക്തി (ആത്മ വിശ്വാസം). വ്യക്തിക്ക്   അവനവനിലുള്ള  വിശ്വാസമാണ്  ആത്മവിശ്വാസം .
ആത്മവിശ്വാസം ഉള്ള മനുഷ്യന്  ദൈവ വിശ്വാസം  ആവശ്യമല്ല . ആത്മ വിശ്വാസം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യന്  ദൈവ വിശ്വാസം ഇല്ലാതെ മുൻപോട്ടു  പോകുവാനും  പ്രയാസമാണ്
ആത്മ ബലത്തിന്റെ  (selfconfidence ) ഉറവിടം  വ്യക്തിയിൽ  നില നിൽക്കുന്ന സത്യമാണ്   (സ്വബോധം ).

പ്രതിസന്ധികളിൽ  തളരാതെ  മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട്  നയിക്കുന്ന  ഊർജമാണ്  സ്വബോധം  .

സത്യവുമായി  മനുഷ്യനുള്ള  ബന്ധമാണ്  ആത്മബലത്തിന്  ആധാരം .

ഭോഗ തൃഷ്ണയും  സ്വാർഥ താത്പര്യങ്ങളുമാണ്  മനുഷ്യനെ  കർമ്മോന്മുഖമാക്കുന്നത് .

സാമൂഹ്യ ജീവിയായ  മനുഷ്യന്റെ  ക്രീയാത്മക ജീവിതം  സാമൂഹ്യമാണ് .

എന്നാൽ വ്യക്തി താത്പര്യം  സാമൂഹ്യ  താത്പര്യങ്ങൾക്ക്   എതിരാകുമ്പോൾ  മനുഷ്യൻ  സത്യവുമായി അകന്ന്  അധർമ്മത്തിലേക്ക്  പോകുന്നു .

അധർമ്മത്തിൽ  നിന്നാണ്  മനുഷ്യന്റെ  പ്രശ്നങ്ങളുടെ  ആരംഭം . പ്രശ്നങ്ങളോട് മല്ലിടുന്ന  മനുഷ്യനിൽ  ആത്മബലം  സ്വയം  കുറയുന്നു .

ആത്മബലം കുറയുന്ന മനുഷ്യൻ   അവനവനു  പുറത്തുള്ള  ഒരു ശക്തിയെ തെരയുന്നു

അഹങ്കാരിയായ   മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥയിൽ   നഷ്ടപ്പെടുന്ന  ആത്മബലത്തെ   നില നിർത്തുവാൻ   പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ   കണ്ടെത്തിയ  മാർഗ്ഗമാണ് ദൈവാരാധന  ( സമർപ്പണം ).

ആരാധനയ്ക്ക് വേണ്ടി പ്രാചീന മനുഷ്യൻ  സൃഷ്‌ടിച്ച  സങ്കൽപ്പമാണ്  ദൈവ ബിംബങ്ങൾ .

ദൈവ ബിംബങ്ങളെ പ്രസാദിപ്പിച്ചാൽ  മനുഷ്യന് ഭൗതീക നേട്ടങ്ങളും അത് വഴി  സ്വസ്ഥതയും  ലഭിക്കും എന്ന  തെറ്റായ ധാരണയാണ്  മതങ്ങൾക്കും ദൈവങ്ങൾക്കും  ആധാരം .

 മനുഷ്യനെ സത്യത്തിൽ നിന്നും അകറ്റുന്നത് കൊണ്ട്  എല്ലാ വിധ  ദൈവാരാധനയും  സത്യവിരുദ്ധമാകുന്നു.

ബുദ്ധിജീവിയായ  മനുഷ്യൻ  സൃഷ്ടിക്കുന്ന  "ദൈവം "  ഒരു ധാരണ മാത്രമാണ് .
   ( personal concept of perception ).

സ്വന്തം ദൈവത്തിലുള്ള  വിശ്വാസം  മറ്റൊരു  ധാരണയാണ് .

മനുഷ്യനിൽ  കർത്താവ്‌  ആയിരിക്കുന്ന  "ഞാൻ " സ്ഥിരമായി  മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന  അടിസ്ഥാന ധാരണയാണ് .

"ഞാൻ " എന്ന  അടിസ്ഥാന  ധാരണയാണ്  മറ്റെല്ലാ ധാരണകളേയും നയിക്കുന്നത് .

 ധാരണകൾക്ക്  സത്യം  ആയിരിക്കുവാൻ   സാധ്യമല്ല  എന്ന സത്യം ഗ്രഹിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യനിൽ  സ്വബോധത്തിന്റെ  ആരംഭം.

അവനവന്റെ ധാരണകളുടെ സത്യം കണ്ടെത്തുന്നതാണ്  സ്വബോധം .

99  % മനുഷ്യരും  പ്രവർത്തിക്കുന്നത്  ധാരണകളിലാണ് , സ്വബോധത്തിൽ  അല്ല.

സത്യമാണ് എന്ന് വ്യക്തി സ്വയം  കണ്ടെത്തുന്ന  ധാരണകൾ  സ്വബോധമായി  വ്യക്തിയെ നേർവഴിക്കു നയിക്കുന്നു   .

സ്വബോധം നയിക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല  എന്ന് മാത്രമല്ല  അവയൊന്നും  മനുഷ്യന്    ദുഃഖ കാരങ്ങളും  ആകുന്നില്ല .

സ്വബോധം  പ്രകാശിപ്പിക്കാത്ത ബുദ്ധി  അപകടകാരിയാണ് .

 ശ്രദ്ധ (ബോധം) ബുദ്ധിയുടെ  സ്വഭാവമല്ല .

അതാണ്‌ സാധാരണയായി  മനുഷ്യൻ  സ്വബോധത്തിലേക്ക്  കടക്കാതിരിക്കുവാനുള്ള  കാരണവും .

മനുഷ്യനെ  സഹായിക്കുന്ന  ഒരു ദൈവം  ( സത്യം  അല്ലാതെ ) പ്രപഞ്ചത്തിലും  ഭൂമിയിലും  ഇല്ല  എന്ന്  സ്വബോധം  ഉള്ള  മനുഷ്യന് മാത്രം  സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുന്ന  സത്യമാണ് .

"ഞാൻ "  എന്ന  മിഥ്യക്ക്‌  സത്യം ബോധ്യപ്പെടുകയെന്നതാണ്  അത്യന്തം  പ്രയാസമായിരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം  ധാരണകൾ  സത്യമാണ്  എന്ന വിശ്വാസമാണ്  അതിനു  കാരണം .

ജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയാകുന്നത് മിഥ്യ യുടെ പ്രേരണയാണ് .

മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവര്ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നത് സ്വാർഥ താത്പര്യം തന്നെയാണ് .

അവനവനോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ് സത്യം . ആ സത്യമാണ് ജീവിതം മനുഷ്യനോടു ആവശ്യപ്പെടുന്നത് .

അത് മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ" എന്താണ് എന്ന സത്യത്തിൽ അതിഷ്ടിതമാകുന്നു .

സ്വന്തം ശരീരത്തിലും ബുദ്ധിയിലും സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സങ്കൽപ്പ ലോകത്തും സ്വയം പരിമിത പ്പെട്ടുപോകുന്നതാണ് മനുഷ്യൻറെ ദയനീയതക്ക് കാരണം .

വ്യക്തിയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും പരിണാമ സാധ്യ തകൾ നില നില്ക്കുന്നത് സത്യത്തിലാണ് .

ശരീരത്തിനും ബുദ്ധിക്കും വ്യക്തിക്കും ഉപരിയായ ആത്മീയ സാന്നിദ്ധ്യമാണ്
(spiritual existence) സത്യം .

വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിൻറെ സാധ്യതകൾ ഉള്ളത് സത്യത്തിലാണ് , മിഥ്യയിലല്ല.

മനുഷ്യനിൽ   സ്വബോധം വളരുവാൻ  അനുവദിച്ചാൽ വളർച്ചയുടെ  ഒരു ഘട്ടത്തിൽ  വ്യക്തി  സ്വന്തം ധാരണകളെ  ചോദ്യം ചെയ്യുവാൻ  ശക്തി നേടുന്നു .

അവിടെ നിന്നാണ്  മനുഷ്യൻ  സത്യ വഴിയിലേക്ക്  പ്രവേശിക്കുന്നത് .

സത്യമാണ്  മനുഷ്യനെ  ശക്തനാക്കുന്നത് . സത്യമാണ്  മനുഷ്യന് ആത്മബലം നൽകുന്ന ആത്മ ബന്ധു.

പണവും പണം നല്കുന്ന സന്തോഷവും സ്വയം പരിമിതമാണ് .

"ദീപ സ്തംഭം  മഹാശ്ചര്യം , എനിക്കും കിട്ടണം  പണം ".

മലയാളിക്ക്  സുപരിചിതമായ ഈ വാക്കുകളിൽ  മനുഷ്യന് പണത്തോടുള്ള  മനോഭാവം  വ്യക്തമാണ് .

പണത്തിന്റെ മൂല്യം  നിശ്ചയിക്കുന്നത്  പണമല്ല .
പണത്തോട്  മനുഷ്യൻ  പുലർത്തുന്ന  മനോഭാവമാണ്  പണത്തിന്റെ  മൂല്യം നിശ്ചയിക്കുന്നത് .

സ്വസ്ഥമായ ജീവിതവും  ജീവിത സംതൃപ്തിയുമായി  പണത്തിനു നേരിട്ട് ബന്ധമില്ല .

 പണവും ഉപഭോഗ വസ്തുക്കളും  മനുഷ്യന് നൽകുന്നത്  സന്തോഷമാണ് , ആനന്ദമല്ല .

സന്തോഷം നൈമിഷീകവും  നശ്വരവുമായ  വികാരമാണ്  . ആനന്ദം  അനശ്വരമായ  സത്യമാണ് .

സ്വബോധമാണ്  ആനന്ദത്തിന്  അടിസ്ഥാനം . സന്തോഷത്തിനു അടിസ്ഥാനം പണമാണ് .

സ്വബോധ മില്ലാത്ത മനുഷ്യന് പണം ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും ഒരുപോലെ  പ്രശ്ന മാണ് .

പണം  സമ്പാദിക്കുവാൻ  വേണ്ടി  ചതിയും  വഞ്ചനയും  കളവും കാപട്യവും അഴിമതിയും  മനുഷ്യൻ  ഉപയോഗിക്കുന്നത്  മനുഷ്യന് സ്വബോധം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് .

 ഭോഗിയുടെ  ജീവിതത്തിന്  അടിസ്ഥാനം ഭോഗസുഖങ്ങളാണ് .

ഭോഗ സുഖങ്ങൾ ക്ഷണികവും  സ്വയം പരിമിതവുമാണ്  എന്നതാണ്  മനുഷ്യനെയും  ജീവിതത്തെയും   ദയനീയമാക്കുന്നത് .

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത  ഭോഗിയിൽ പണമാണ്  "പ്രശ്നം" .

പണം  ഉള്ളതും  ഇല്ലാത്തതും  മനുഷ്യന്  ഒരുപോലെ  പ്രശ്നങ്ങളെ  സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

പണം ഇല്ലാത്തവൻ  ലക്‌ഷ്യം  വയ്ക്കുന്നത്  പണം ഉള്ളവനെയാണ് .

പണം ഉള്ള  ധനവാൻ ലക്‌ഷ്യം  വയ്ക്കുന്നത്  സ്വയം  (ഞാൻ ) വ്യത്യസ്ഥമാകുവാനാണ് .

സമൂഹത്തിൽ സ്വയം  വ്യത്യസ്തനാകുവാൻ "ഞാൻ " എന്ന അഹങ്കാരത്തിൻറെ (വ്യക്തി )   പ്രകടനം  ആവശ്യ പ്പെടുന്നതാണ്  പണവും സമ്പത്തും അധികാരവും പ്രശസ്തിയും .

എന്നാൽ  ഭോഗി ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്ന  (ഭോഗ ) സംതൃപ്തി  സ്വയം  പരിമിതവും  ക്ഷണികവുമാണ് .

കാരണം  ധനവാനും  ദരിദ്രനും  ജീവിക്കുന്നത്  സ്വപ്നാവസ്ഥയിലാണ്

സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ മനുഷ്യന്റെ  അനുഭവങ്ങൾ   മിഥ്യയാണ്‌  ( illusion ).

സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ നിന്നും  സത്യാവസ്ഥ യിലേക്കുള്ള  മാറ്റമാണ്  "സ്വബോധം" .

സ്വബോധത്തിൽ (സത്യം )  ജീവിക്കുന്ന നുഷ്യനിൽ പണം ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും വ്യത്യാസം ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല.

സ്വബോധമുള്ള മനുഷ്യന്  ഭോഗ സുഖങ്ങളുടെ  പരിമിതി  സ്വയം  ബോധ്യ പ്പെടുന്നതാണ്  അതിനു കാരണം .

അമിതവും അനിയന്ത്രിതവുമായ  ഭോഗ സുഖങ്ങൾ മനുഷ്യനെ രോഗിയാക്കുമ്പോൾ
രോഗിക്ക് ഭോഗസുഖങ്ങളിൽ  സ്വയം  വിലക്ക്  (നിരോധനം ) വീഴുന്നു .

സ്വബോധമുള്ള വ്യക്തി ഭോഗ സുഖങ്ങളുടെ  പരിമിതി (സത്യം ) അറിയുന്നതുകൊണ്ട്   ഭോഗ സുഖങ്ങളിൽ  നിന്നും  വൈകാരീകതയെ ( affection, attachment ) പിൻ‌വലിക്കുന്നു .

ഭോഗത്തോട്  വൈകാരീകതയില്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യൻറെ  ഭോഗ സുഖങ്ങൾ സ്വയം  യോഗ സുഖങ്ങളായി ( reality)  പരിണമിക്കുന്നു .

മനുഷ്യന്റെ  ഭോഗ സുഖങ്ങൾ  സന്തോഷത്തിലും   സങ്കടത്തിലും (illusions)  സ്വയം   പരിമിതമാണ് .

യോഗ സുഖങ്ങൾ  ആനന്ദമാകുന്നതു കൊണ്ട്  അതിനു  നാശമില്ല, പരിധിയുമില്ല.

ആനന്ദം മനുഷ്യന്  പണം കൊടുത്തു  വാങ്ങുവാൻ  സാധ്യമല്ല .

ആനന്ദം മനുഷ്യ ബുദ്ധിക്കും യുക്തിക്കും അതീതമായ പരമ സത്യമാണ് .

"ബുദ്ധി " ----- ബോധത്തിൻറെ നിഴൽ മാത്രം .

ബുദ്ധിയും  അതിന്റെ  പ്രവർത്തനവും  മനുഷ്യന്   പിടി കിട്ടാത്ത പ്രതിഭാസമാണ് .
മനുഷ്യന്  മനുഷ്യനെ പഠിക്കുവാനുള്ള  പരിമിതിയും  ബുദ്ധി  തന്നെയാണ് .

ബോധ പ്രകാശം  ലഭിക്കുന്ന മനുഷ്യന്  മാത്രമേ  ബുദ്ധിയെ  പഠിക്കുവാൻ  കഴിയൂ .

ശാസ്ത്ര ബോധവും  ബുദ്ധിക്ക്‌  അടിമയായത്‌  കൊണ്ട്  മനുഷ്യന്റെ പരിമിതി  ശാസ്ത്രതിനുമുണ്ട് .

യേശുവിന്റെ  കാലം തൊട്ട്  ഇന്ന് വരെയുള്ള  മനുഷ്യ ചരിത്രം  അത്ഭുതകരമായ അനേകായിരം   കണ്ടു പിടുത്തങ്ങളുടെതാണ് .

വിവര സാങ്കേതീക  വിദ്യകളുടെ  യുഗം ( I T century ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന  ഇരുപത്തി ഒന്നാം  നൂറ്റാണ്ടിൽ  മഹത്തായ കണ്ടു പിടുത്തങ്ങൾക്ക്  നിധാനം  കേവല- മനുഷ്യ ബുദ്ധിയല്ല ( not human intellect alone ).

ആധുനീക  മനുഷ്യൻ  സ്വന്തം  ബുദ്ധിയുടെ  മികവു കൊണ്ടല്ല  ശാസ്ത്രീയമായി മുന്നേറുന്നത് . പിന്നെയോ  മനുഷ്യ ബുദ്ധി പടി പടിയായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത  ആധുനീകമായ  കൃ ത്രിമ  ബുദ്ധി ( artificial intellect )  ഉപയോഗിച്ചാണ് .

അതായത്  മനുഷ്യന്റെ  സൃഷ്ടി  മനുഷ്യനെ  മറി കടന്നുവെന്നതാണ് സത്യം . സൃഷ്ടി  സൃഷ്ടാവിനെ  മറി കടന്നിരിക്കുന്നു .

ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു  ?

മനുഷ്യ ബുദ്ധിയുടെ  സ്വയം  പരിമിതിയാണ്  ഇതിനു കാരണം . ഇന്ന് വരെയുള്ള  ശാസ്ത്ര നേട്ടങ്ങൾ  അനേകം  മനുഷ്യ ബുദ്ധിയുടെ  പടി പടിയായ പരിണാമത്തിന്റെ  ഫലമാണ് .

  അതാണ്‌ ശാസ്ത്ര ബോധത്തിന്റെ  പരിമിതി . മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ  പരിണാമ വ്യാപ്തിയാണ്  "ശാസ്ത്രബോധം" .

ഇന്നുവരെ   മനുഷ്യൻ  കണ്ടെത്തിയ  സത്യങ്ങളുടെ  ആകെത്തുകയാണ്  "ശാസ്ത്ര ബോധം" .

ശാസ്ത്ര ബോധവും  വ്യക്തിയിൽ  നില നിൽക്കുന്ന സ്വബോധവും  തമ്മിൽ നേരിട്ട് ബന്ധമില്ല.

അത് കൊണ്ടാണ്  ഇന്ത്യയിൽ  ഇസ്രോ (ISRO ) ശാസ്ത്രജ്ഞൻ പുതിയ റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപണത്തിന് മുൻപേ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി  തേങ്ങാ ഉടച്ച്   ഇല്ലാത്ത  ദൈവത്തിന്റെ  അനുഗ്രഹം  വാങ്ങുന്നത് .
പ്രാകൃത മനുഷ്യനിലും ആധുനീക  മനുഷ്യനിലും  ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം  ബോധ ശൂന്യതയാണ് .

  ആധുനീക  യുഗത്തിലും  പ്രാകൃത മതവിശ്വാസം  അന്ധരാക്കിയ  വർഗീയത   സ്വന്തം  ദൈവത്തെ  സംരക്ഷിക്കുവാൻ വിശുദ്ധ  യുദ്ധങ്ങൾ  നയിക്കുന്നത്  അതുകൊണ്ടാണ്.

ബുദ്ധിയുടെ ബോധ ശൂന്യത  പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ  വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്

ബുദ്ധി ഒരിക്കലും  ബോധത്തെ കടന്നുപോകരുത്  എന്നതാണ്  ആ വ്യവസ്ഥയുടെ  നിശ്ചയം .

മനുഷ്യൻറെ  ബുദ്ധിയെ ( സൃഷ്ടാവ് )  കമ്പ്യൂട്ടർ (സൃഷ്ടി )  മറികടന്നതു പോലെ  പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമായ  ആത്മാവിനെ (പരമാവസ്ഥയായ ബോധം ) "മനുഷ്യ  ബുദ്ധി"  ഒരിക്കലും  മറികടക്കാതിരിക്കുവാനുള്ള  വ്യവസ്ഥയാണ്‌  ബുദ്ധിയുടെ ബോധ ശൂന്യത .

മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " എന്ന അഹങ്കാരം പൂർണ്ണമായി  മരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് മനുഷ്യന്  ബോധ പ്രാപ്തി  ലഭിക്കുന്നത് .

ബോധാപ്രാപ്തനായ മനുഷ്യന് മാത്രമേ  ബുദ്ധിയെ പഠിക്കുവാൻ സാധിക്കൂ .

 അതുവരെയും  ബുദ്ധി ബോധത്തിന്റെ  നിഴൽ  ആണ് എന്ന സത്യം  മനുഷ്യന്  വെളിപ്പെടുകയില്ല .

ബോധത്തിന് ചോദ്യങ്ങളില്ല .

ബോധത്തിന്   ചോദ്യങ്ങളില്ല .

വ്യക്തി പരമായ  ചോദ്യ  / ഉത്തരങ്ങളുടെ  നിലക്കാത്ത  പ്രവാഹമാണ്  ബുദ്ധി  .

സത്യപരമായ   ചോദ്യ  / ഉത്തരങ്ങളുടെ  നിലക്കാത്ത  പ്രവാഹമാണ്  ശാസ്ത്രം .

ഓരോ  ചോദ്യവും  ഒരു അന്വേഷണമാണ് . ഉത്തരം  അതിന്റെ പരിസമാപ്തിയാണ് .

പ്രപഞ്ചവും പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടിയും  ബുദ്ധിക്ക്  ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത പ്രസക്തമായ ചോദ്യമാണ് .

അതിനു  പ്രാകൃത മനുഷ്യനും  മതങ്ങളും  കണ്ടെത്തിയ  സാങ്കൽപ്പീക  ഉത്തരമാണ്  "ദൈവം ".

വ്യക്തിയോടുള്ള  ബുദ്ധിയുടെ  ചോദ്യങ്ങൾ  ഭോഗപരമാണ് . ബുദ്ധിയോടുള്ള  വ്യക്തിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ യുക്തിപരമാണ് .
യുക്തിപരമായ  ചോദ്യങ്ങളാണ്  ശാസ്ത്ര ചിന്ത. ശാസ്ത്ര  ചിന്തകളാണ്  മനുഷ്യനെ സത്യത്തിൽ  എത്തിക്കുന്നത് ..

സ്വന്തം  ദൈവത്തിലുള്ള  വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയുമാണ്  ഭോഗിയായ മനുഷ്യന്റെ  ആശ്രയവും  ഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള  നൈമിഷീക സുരക്ഷയും  

ഭോഗ സുഖങ്ങൾ മനുഷ്യനിൽ  ഭോഗ തൃഷ്ണയെ   താത്ക്കാലീകമായി മാത്രമാണ്  സംതൃപ്തമാക്കുന്നത്  എന്ന  അറിവാണ്  ബുദ്ധി ജീവിയായ  മനുഷ്യനെ   " പ്രപഞ്ച സത്യം " അന്വേഷിക്കാൻ  പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് .

 മനുഷ്യൻറെ  ഭോഗപരമായ ജീവിതം സത്യവിരുദ്ധമായാൽ   അതിന്റെ ഫലം ദുഖമായിരിക്കും .

മനുഷ്യത്വം  മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവീക  സ്വഭാവമല്ല. മനുഷ്യത്വം  പ്രപഞ്ച സത്യമായ    സ്നേഹത്തിൻറെ   പ്രകടനമാണ് .

മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച ദൈവങ്ങളും  മതങ്ങൾ  പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന  അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളും  തെറ്റായ  ധാരണകളുമാണ്   മനുഷ്യനെ  മനുഷ്യത്വത്തിൽ (സത്യം)  നിന്നും  തടയുന്നത് .

സത്യം സാക്ഷാത്കരിച്ച  മനുഷ്യനിൽ  നിന്നും  പുറത്തേക്ക്  പ്രവഹിക്കുന്ന സത്യമാണ്  സ്നേഹം 

ഭോഗ തത്പരനായ  മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്നത്  ഭോഗ വസ്തുക്കളോടുള്ള  പ്രണയമാണ് .  വ്യക്തിയെ നയിക്കുന്ന സ്വാർഥമായ  വികാരമാണ്  "പ്രണയം" .

അവനവൻറെ   ആഗ്രഹ പൂർത്തീകരണ ത്തോടുള്ള   അഭിനിവേശമാണ് (attachment )
 പ്രണയത്തെ  നയിക്കുന്നത് .

അഭിനിവേശം   (കാമം )   വൈകാരീകമായ  അസ്വസ്ഥതയാണ് .

വൈകാരീകമായ അസ്വസ്ഥത മനുഷ്യനെ അന്ധമാക്കുന്നതാണ്  തിന്മകൾ  പ്രവർത്തിക്കുവാൻ  മനുഷ്യനെ  പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് .

വ്യക്തിയിൽ നിത്യേന  അടിഞ്ഞു കൂടുന്ന  അസ്വസ്ഥതയും അസംതൃപ്തിയുമാണ്   മനുഷ്യനെ നിസ്സഹായനും  ദുഖിതനുമാക്കുന്നത്

ദുഖത്തിന്റെ മറുകര  ആനന്ദമാണ് . നിലയ്ക്കാത്ത  സന്തോഷമാണ് " ആനന്ദം" .

ദുഃഖവിമുക്തി   നേടുന്ന മനുഷ്യൻ  പ്രവേശിക്കുന്ന  സത്യമാണ്  ആനന്ദം .

പരിമിതികളില്ലാത്ത  സന്തോഷമാണ്   ആനന്ദം.

സ്വബോധ ത്തോട് കൂടിയ  സത്യപരമായ  ജീവിതമാണ്  ആനന്ദത്തിന്  അടിസ്ഥാനം .

സന്തോഷത്തിന്  നന്മതിന്മകളും  അസത്യവും  പ്രശ്നമല്ല . എന്നാൽ  സന്തോഷം  ക്ഷണികമാണ് .

ഈ സത്യം അറിയാത്തതു കൊണ്ടാണ്  മനുഷ്യൻ ഭോഗ സുഖങ്ങളുടെ  പിറകെ പോയി  ദുഖിക്കുന്നത് .

ഭോഗ സുഖങ്ങളുടെ  പരിമിതി ബോധ്യമാകുന്ന മനുഷ്യൻ  തന്റെ അന്വേഷണം  സത്യത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നു .

സത്യം അന്വേഷിക്കുന്ന  പാതയാണ് ആത്മീയത .വ്യാജമായ  ആത്മീയതയാണ്  ആരാധനയും  ദൈവങ്ങളും .

മനുഷ്യന് പ്രപഞ്ചത്തോട്‌ നേരിട്ട് ചോദ്യങ്ങൾ  സാധ്യമല്ല . ആ ചോദ്യങ്ങൾ മനുഷ്യൻ  അവനവനോട്  സ്വയം  ചോദിക്കുന്നതാണ്  തത്വ ചിന്ത .

തത്വ ചിന്തയാണ്  മനുഷ്യനെ  സത്യത്തിൽ  (ബോധം ) എത്തിക്കുന്നത് .

ആത്മീയ വഴിയിൽ  ചോദ്യങ്ങൾ  ചോദിച്ചു സംശയ നിവാരണം നടത്തുന്ന  മനുഷ്യനിൽ  വളരുന്നത്‌  സ്വബോധമാണ് , അറിവല്ല .

മനുഷ്യനിൽ സ്വബോധം പൂർണ്ണമാകുന്നതാണ്  "ആത്മജ്ഞാനം"  അഥവാ  ബോധാപ്രാപ്തി .

ബോധാപ്രാപ്തിയിൽ   ബുദ്ധിയുടെ  എല്ലാ  ചോദ്യങ്ങളും  നിലയ്ക്കുന്നു .

ബോധത്തിന്  ചോദ്യങ്ങളില്ല .

വിധേയത്വവും അധിനിവേശവും സത്യവിരുദ്ധമാകുന്നു .

വളഞ്ഞ വഴിയും  രഹസ്യ നീക്കങ്ങളും  അക്രമവും അഴിമതിയും  സ്വാർഥതയുടെ സ്വഭാവമാണ് .

മിഥ്യയെ (illusion ) സത്യമായി  (truth ) തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നതാണ്  ബുദ്ധിയുടെ മഹത്തായ പരിമിതി. 
മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " വ്യാജമാണ്  എന്ന്  അവനവൻറെ  ബുദ്ധിക്ക്   ഒരിക്കലും  തോന്നുകയില്ല . 
അങ്ങനെ  തോന്നിയാൽ ബുദ്ധിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും  യുക്തിക്കും  നില നില്ക്കുവാൻ സാധ്യമല്ല .
വ്യക്തിയിൽ സ്വബോധം (സത്യം ) കുറയുമ്പോൾ  വക്രതയും അഴിമതിയും  അക്രമവും അസ്വസ്ഥതയും  കൂടിയിരിക്കും .
സ്വബോധം  ഇല്ലാത്തതിന്  കാരണം  സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ  അഭാവമാണ് .
ദൈവ വിശ്വാസിക്കും  "സ്വബോധം" വിപണി യിൽ  ലഭ്യമല്ല .
വ്യക്തിയിൽ  "സത്യം" എന്ന ഗുണം   സംസ്കാരമാകുന്നതാണ്  "സ്വബോധം" .
സത്യത്തിൽ ചരിക്കാത്ത സമൂഹം  സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന  നരകത്തിലാണ്  ജീവിക്കുന്നത് .
മനുഷ്യർക്കിടയിൽ  അടിമത്വവും  ഉടമത്വവും  (possessiveness and rule of power )  സത്യവിരുദ്ധമാകുന്നു .
പ്രശ്നങ്ങളുടെ നടുവിൽ നിസ്സഹായനായ  മനുഷ്യൻ തൻറെ നിസ്സഹായതയുടെ പ്രകടനമായി   പ്രപഞ്ച ശക്തിക്ക്  വിധേയപ്പെടുന്നതിന്റെ  ആവശ്യ കതയാണ്  ദൈവത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് .
എന്നാൽ  പ്രപഞ്ച സത്യം  മനുഷ്യന്റെ  വിധേയത്വം  ആവശ്യ പ്പെടുന്നില്ല .
സത്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്  സ്വയം  അറിഞ്ഞ്  സത്യമായി തീരുവാനാണ് .
പ്രപഞ്ച ശക്തി (ദൈവം )  സത്യമാണ് . എന്റെ   ദൈവം  സത്യവിരുദ്ധമാണ് .
ഇസ്ലാമിന്റെ ദൈവവും  ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ദൈവവും ഹിന്ദു ദൈവങ്ങളും  വർഗീയ ദൈവങ്ങളാണ് 
വർഗീയ ദൈവങ്ങളാണ്  മനുഷ്യരെ വർഗ്ഗീയമാക്കുന്നത് .
സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത  മനുഷ്യന്റെ  ആശ്രയമാണ്  "എന്റെ ദൈവം ".
മനുഷ്യൻറെ വിധേയത്വം ആവശ്യപ്പെടുന്ന  ഒരു ദൈവത്തിന്  സംപൂർണ്ണമായിരിക്കുക  അസാധ്യമാണ് .

ശാസ്ത്രബോധവും ബോധ - ശൂന്യതയും .

അറിവിന്റെ പ്രയാണമാണ്  ശാസ്ത്രം . മനുഷ്യ ബുദ്ധിയാണ് അതിനു അടിസ്ഥാനം .

മനുഷ്യന്റെ സങ്കല്പമാണ്  ദൈവം  (സൃഷ്ടാവ്  ). മനുഷ്യ ബുദ്ധിയാണ്  അതിനും അടിസ്ഥാനം .

പ്രാചീന മനുഷ്യനാണ് ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത് . ദൈവങ്ങളുടെ അസ്ഥിത്വം  അത് വിശ്വസിക്കുന്നവരിലാണ്  . അവരുടെ  ബോധ - ശൂന്യതയിലാണ്  .

വിശ്വാസി മരിക്കുമ്പോൾ  അവരുടെ ദൈവവും മരിക്കുന്നു .

അതുകൊണ്ടാണ്    മത വിശ്വാസികൾ  സ്വന്തം ദൈവത്തെ  സംരക്ഷിക്കുവാൻ  തീവ്രവാദികളായി  സ്വയം ഹൂതി ചെയ്യുന്നത്  (suicide Bombers ).

മതാചാരം  ഒരു സംസ്കാരമാണ് . അത് പ്രാകൃത സംസ്കാരമാണ് . അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത് സംസ്കാര ശൂന്യതയുമാണ് .

സ്വന്തം ബുദ്ധി ശേഖരിക്കുന്ന  അറിവിന്റെ വളർച്ചയാണ്  വ്യക്തിയുടെ സംസ്കാരത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത് .

എന്നാൽ  മതമെന്ന സംസ്കാരം  അതിനു വിപരീതമാണ് .

 പ്രാചീനമായി  മനുഷ്യനിൽ കെട്ടി ക്കിടക്കുന്ന  ചിന്താപരമായ  മാലിന്യമാണ് "മതം" . പ്രാകൃത കാലത്ത് മനുഷ്യൻ സ്വയം അകപ്പെട്ടു പോയ  ചതിയാണ്  മതം .

മതം  പോലെ  മനുഷ്യ സംസ്കാരത്തെ  മലിനപ്പെടുത്തുന്ന  മറ്റൊന്നും ഭൂമിയിൽ ഇല്ല .

അതിനു കാരണം ബുദ്ധിയുടെ  ബോധ ശൂന്യമായ  സ്വഭാവമാണ് .

മതം ഏതായാലും  അത് കൊണ്ട് മനുഷ്യൻ നന്നാവില്ല .

പ്രാചീന മനുഷ്യനിലും  ആധുനീക മനുഷ്യനിലും  ബോധ ശൂന്യതക്ക്  മാറ്റം  സാധ്യമല്ല .

ആധുനീക മനുഷ്യൻ  ബോധം ഉള്ളവനായി സ്വയം നടിക്കുന്നു . എന്നാലതു  ബോധമല്ല.

ശാസ്ത്ര ബോധം  നൽക്കുന്ന  ആധുനീക  ധാരണകൾ  മാത്രമാണ്  ബോധമായി ഇന്നത്തെ മനുഷ്യൻ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത് .

ബോധ ശൂന്യതയിൽ  പ്രാകൃത മനുഷ്യനും  ആധുനീക മനുഷ്യനും  ഒന്നു തന്നെയാണ് .

യുക്തിയും പഠനവും.

"Learning  becomes more and more effective  when focus shifts from hearing  to text ,

text to photo, photo  to video .  effective  communication  happens too in this way ".

സ്ഥിരമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന  സാഹചര്യങ്ങളെ സ്വയം  പഠിച്ചു

അതിനെ നിലവിലുള്ള  അവസ്തക്കുമപ്പുറമായി  പുതിയതും വ്യത്യസ്ഥവുമായി ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ള  പ്രാപ്തിയാണ് (capacity ) പരിണാമം  (innovation ) സാധ്യമാക്കുന്നത് .

മനുഷ്യ ചിന്തയുടെ നിലക്കാത്ത സ്ഥിരമായ പരിണാമമാണ്  നമുക്ക്   ശാസ്ത്രപുരോഗതി സാധ്യമാക്കുന്നത്.

എന്നാൽ പഴയതിലും പാരമ്പര്യ ത്തിലും തൂങ്ങി നിൽക്കുകയെന്നത്  മനുഷ്യ ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവമാണ് .

അത് തന്നെയാണ് ബുദ്ധിയുടെയും വ്യക്തിയുടെയും  മഹത്തായ പരിമിതിയും .

മതം  ഒരു സ്വഭാവ പാരമ്പര്യം (legacy ) മാത്രമാണ് . ആചാരങ്ങളും  അങ്ങനെ തന്നെയാണ് . ശീലങ്ങൾക്ക്‌  യുക്തി ആവശ്യമില്ല .

ശീലങ്ങളിൽ നിന്നും മാറുവാനാണ്  യുക്തിയുടെ ആവശ്യം . എന്നാൽ യുക്തിക്ക് പ്രവര്തിക്കുവാൻ വ്യക്തിയിൽ സ്വബോധം  ആവശ്യമാണ്‌ .

അവനവൻറെ ശീലങ്ങളാണ്  പാരമ്പര്യം (മതവും ആചാരങ്ങളും ) . മതതിനെയും സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളേയും  ചോദ്യം ചെയ്യുവാൻ  സാധാരണ മനുഷ്യൻ  അശക്തനാണ് .
 വ്യക്തി  സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ അടിമയാണ്  എന്നതാണ്  അതിനു കാരണം.
സ്വന്തം   ബുദ്ധിയെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ  മനുഷ്യനിൽ ആത്മശക്തി (സ്വബോധം ) ആവശ്യമാണ്‌ .
ആത്മശക്തിയെന്നാൽ  അത് സത്യം തന്നെയാണ് . മനുഷ്യനിൽ  സത്യം ഇല്ല എന്നതാണ്  യുക്ക്തി വാദിയെയും  ദൈവ വിശ്വാസിയേയും  ഒരു പോലെ  ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ  ആക്കുന്നത് .

അസത്യം (ജാഡ ) പോലെ സ്വബോധം (സത്യം ) വിപണിയിൽ  ലഭ്യമല്ല എന്നതാണ്  ബുദ്ധിയുടെയും  മനുഷ്യൻറെയും  മഹത്തായ പരിമിതി .

ഉന്നത ശാസ്ത്ര ബോധം നേടിയവരും  ഇന്നത്തെ കാലത്ത്  ആൾ  ദൈവങ്ങളെ  പൂജിച്ച്  അപഹാസ്യരാകുന്നതിനു  കാരണം  ബുദ്ധിയുടെ  സ്വയം പരിമിതിയാണ് .

ബുദ്ധിയെ നയിക്കുന്നത്  സത്യമല്ല, സങ്കൽപ്പമാണ്‌ .

മഹാ പണ്ഡിതനിലും ബുദ്ധിയെ  നയിക്കുന്നത്  സ്വന്തം  വിശ്വാസങ്ങളും  തെറ്റായ ധാരണകളുമാണ്

തെറ്റായ ധാരണകൾ വ്യക്തിക്ക്  നൽകുന്ന  യുക്തിയും  തെറ്റായിരിക്കുമെന്നത്  കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ സ്വന്തം   പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും  പരാജയപ്പെടുന്നത് .

ഇതുവരെ  അറിയപ്പെടാത്ത   സത്യം  സ്വീകരിക്കുവാൻ മനുഷ്യന്  പരിമിതികളുണ്ട് .

സത്യവുമായി  സ്വന്തം   ബുദ്ധിക്ക്   പരിചയമില്ല  എന്നതാണ് മുഖ്യ പരിമിതി .

പുതുതായി  സ്വീകരിക്കുവാൻ  ബുദ്ധിക്ക് അതുമായി  ഇട പഴകേണ്ടാതുണ്ട് .

സ്വബോധത്തിൽ കൂടിയല്ലാതെ  മനുഷ്യന്  സത്യം  പുതുതായി  സ്വീകരിക്കുവാൻ സാധ്യമല്ല .
വ്യക്തി അനുഭവങ്ങളിൽ കൂടി  സ്വയം അറിഞ്ഞ സത്യമാണ്  "സ്വബോധം ".

അഹങ്കാരവും സ്വബോധവും  ഒരുമിച്ചു നില്ക്കുകയില്ല .

അഹങ്കാരം മിഥ്യയാണ്‌ , സ്വബോധം സത്യമാണ് . സത്യവും മിഥ്യയും  ഒരുമിച്ചു നിൽക്കുകയില്ല .

അതുകൊണ്ടാണ് അഹങ്കാരികൾക്ക്  സത്യം ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയാത്തത് .

അഹങ്കാരിയുടെ പരാജയവും  സ്വബോധം  ഇല്ലായ്മയിൽ നിന്നുമാണ് .

"ഒസോ ലോജിക് " --- യുക്തിയില്ലാത്ത യുക്തി (സത്യം )

സ്വയം നന്നാവണം  എന്ന്  ആഗ്രഹിക്കുന്ന  മനുഷ്യൻറെ  മാറ്റത്തിന്  വേണ്ടിയുള്ള  പരിശ്രമമാണ്  ഒസോലോജിക് .

മനുഷ്യനു  സ്വന്തം  യുക്തി കൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കുവാൻ  കഴിയുന്നതല്ല  "സത്യം".

 പ്രപഞ്ച വസ്തുക്കളെല്ലാം  സത്യം  തന്നെയാണ്  .

മനുഷ്യനിൽ ശരീരം  മാത്രമാണ്  സത്യം ,  "ഞാൻ" (വ്യക്തി )  സത്യമല്ല, മിഥ്യയാണ്‌  എന്നതാണ് മനുഷ്യൻ  അറിയാത്ത സത്യവും  അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട  സത്യവും .

സത്യം പ്രപഞ്ച യുക്തിയാണ് . മനുഷ്യൻ സ്വയം  കണ്ടെത്തേണ്ട മഹാത്ഭുതമാണ്  "ഞാൻ" എന്താണ്  എന്ന സത്യം . ആ സത്യം  കണ്ടെത്തുന്നത്  വരെ  മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ്‌ .

സ്വബോധത്തിലും  സ്വതന്ത്ര ചിന്തയിലും   വളരുന്ന  വ്യക്തി   "ഞാൻ " എന്ന  സത്യം സ്വയം  കണ്ടെത്തുന്ന   ബോധപരമായ  പഠനമാണ് (metamorphosis) "ഒസോളജി".

മനുഷ്യന്റെ  വ്യക്തിപരമായ  കർമ്മങ്ങൾക്ക്  (creativity ) വേണ്ടതായ  കാരണമാണ്  യുക്തി  ( Reasoning ) .

യുക്തിയില്ലാതെ മനുഷ്യന്  പ്രവർത്തിക്കുവാൻ സാധ്യമല്ല .
സ്വയം പ്രവർത്തന രഹിത മായിരിക്കുവാനും  മനുഷ്യന്  ഒരു യുക്തി ആവശ്യമാണ്‌ .

പ്രപഞ്ചമെന്ന  പ്രവർത്തനത്തിന്റെ  യുക്തിയാണ്  "സത്യം" (ബോധം )

ബോധം  മാത്രമാണ്  പ്രപഞ്ചത്തിൽ   സ്വയം സ്ഥിതമായത്.  (ongoing  self orientation - OSO ).

ബോധാവസ്ഥയിൽ  ജീവിക്കുന്ന  മനുഷ്യനിൽ  വ്യക്തി (ഞാൻ എന്ന മിഥ്യ  )  ഇല്ല.

ബുദ്ധിപരമായി   ജീവിക്കുന്ന  മനുഷ്യന്റെ  ചാലക ശക്തി വ്യക്തിപരമായ  യുക്തികളാണ് .

ഒസോലോജിക്  ഒരു വ്യത്യസ്ത  പഠനമാണ്  .

ഒസോലോജിക്  പുസ്തകങ്ങൾ സാഹിത്യപരമോ  ബുദ്ധിയുടെ യുക്തിയിൽ രാജിക്കപ്പെടുന്നവയോ അല്ല .
  അതുകൊണ്ടുതന്നെ  പുസ്തകത്തിന്റെ രജയിതാവും (author ) പണ്ഡിതന്മാർ  പാടി പുകഴ്ത്തുന്ന  അവതാരികയും അപ്രസക്തമാണ് .
ഇത്  കഥയോ  നോവലോ പോലെ  വായിച്ചു രസിക്കാവുന്ന  പുസ്തകമല്ല . തുറന്ന മനസ്സോടെ (ചിന്ത ) വായിക്കാത്തവർക്ക്  ഈ പുസ്തകവായന   വിരസമാകുവാനാണ്  സാധ്യത.

ചിന്തിക്കുവാൻ  കഴിയുന്ന  മനുഷ്യനെ  ചിന്തയുടെ ആഴങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി  നിശ്ശബ്ദമാക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ  ഇതിലുണ്ട് .

സത്യത്തിലൂന്നിയ  ഭൗതീക ജീവിതവും  ജീവിതം കൊണ്ട് സാധ്യമാകേണ്ട  ആനനന്ദ ലബ്ദിയുമാണ്‌  ഒസോളജിക് പഠനം  സാധ്യമാക്കുന്നത് .

ആനന്ദലബ്ദിയെന്നാൽ  ദുഃഖ വിമുക്തിയാണ് .

ദുഃഖ വിമുക്തിയെന്നാൽ സഫലമായ ജീവിതമാണ് ( Fulfilled life ).

R J  OSO.

സത്യവും മിഥ്യയും പോലെയാണ് ദൈവവും മനുഷ്യനും

ദൈവം ഉണ്ട്  എങ്കിൽ  ആ ദൈവത്തെ ആരാകും സൃഷ്ടിച്ചത്  ?

അത് മറ്റൊരു ദൈവം ആയിരിക്കുക അസാധ്യമാണ് .

മനുഷ്യനെ  സൃഷ്ടിച്ചത്  ദൈവം  എങ്കിൽ  ആ ദൈവത്തെ  സൃഷ്ടിച്ചത്  മനുഷ്യനും (സങ്കല്പം ) ആയിരിക്കണം .

ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടാവു  മനുഷ്യനാണ് .  പ്രപഞ്ചത്തിൽ  അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം (ദൈവം ) ഇല്ല .

ശാസ്ത്രബോധം  ഇന്നത്തെപ്പോലെ  വളരാതിരുന്ന പ്രാചീന കാലത്ത്  ഭൂമി  ഉരുണ്ടതാണ് എന്ന് പോലും  മനുഷ്യൻ  അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല .പ്രാകൃത  മനുഷ്യന്  സ്വന്തായി  ഒരു ദൈവത്തെ  സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കുക  അസാധ്യമായിരുന്നു.

പ്രാചീന കാലത്ത് പോലും  മനുഷ്യ ബുദ്ധിക്ക്  എന്തും  സങ്കൽപ്പിക്കുവാൻ  കഴിയുമായിരുന്നു .

സങ്കല്പം ബുദ്ധിയുടെ ശക്തിയും  സ്വഭാവവുമാണ് .

സത്യത്തിലേക്ക്  പുനർ ജനിക്കാത്ത  മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ്‌ .

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " എന്ന  സങ്കല്പം ( മിഥ്യ )  സൃഷ്ടിക്കുന്ന  ബിംബങ്ങളും  ( ദൈവം ) സത്യമല്ല .

ദൈവം സത്യമാണ്,  മനുഷ്യൻ മിഥ്യയും .സത്യവും   മിഥ്യയും  പോലെയാണ്  ദൈവവും മനുഷ്യനും.

മനുഷ്യനിൽ "ഞാൻ " മായയാണ് .

കപടലോകം മനുഷ്യനിലാണ് ,  മനുഷ്യന് പുറത്തല്ല .

മനുഷ്യനിൽ  കർത്താവാകുന്ന   "ഞാൻ " തന്നെയാണ്  "മായ" (illusion ) ആയിരിക്കുന്നത്

 പൂജാരിയിലും പുരോഹിതനിലും, പണ്ഡിതനിലും പാമരനിലും  ,യുക്തിവാദിയിലും ,ദൈവ വിശ്വാസിയിലും ,

യാചകനിലും രാജാവിലും, ധനവാനിലും ദാരിദ്രനിലും  "ഞാൻ"   കപടമാണ്  ( fraud ).

ശരീരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന  ഓരോ രോഗലക്ഷണങ്ങളും  കപടമാണ്  (illusion ).

രോഗത്തിന്  പരിഹാരമായി   മനുഷ്യൻ കണ്ടെത്തുന്ന  ചികിത്സയും  വ്യാജമാണ് .

മരുന്നോ വൈദ്യനോ അല്ല രോഗം  ഭേദമാക്കുന്നത് , രോഗം മാറുമെന്ന വിശ്വാസമാണ്  (plasebo ).

അത് കൊണ്ട്  ഹീലിംഗ്  നടക്കാനും നടക്കാതിരിക്കാനും  ഏതു തരാം മരുന്നിലും  സാധ്യമാണ് .

പ്രാചീന കാലത്ത്  ശ്രീ യേശു  രോഗിയെ തൊട്ട്  (bytouch )കൊണ്ട് സുഖപ്പെടുത്തി .

"നിനക്ക് മനസ്സ്  ഉണ്ടെങ്കിൽ  സൗഖ്യമാവുക " എന്നാണ്  ക്രിസ്തു പറഞ്ഞത് .

മൃത ശരീരവും ബഹുമതികളും .

 ശാസ്ത്രം  ചുമന്നു നടക്കുന്ന  ആധുനീക മനുഷ്യനെയും  നയിക്കുന്ന  വിശ്വാസങ്ങളും ധാരണകളും ആചാരങ്ങളും  ഇന്നും  പ്രാകൃതവും  ബോധ ശൂന്യവുമാണ് .

പാണ്ഡിത്യവും ശാസ്ത്ര ബോധവും കൊണ്ട്  മനുഷ്യനിൽ  ഉണ്ടായ നേട്ടം എന്താണ്  ?

അന്നത്തെ പ്രാകൃത മനുഷ്യന്റെ  ആചാരങ്ങളും  വിശ്വാസങ്ങളും ചുമന്നു നടക്കുന്ന  ആധിനീക മനുഷ്യനിലും ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം പ്രാകൃതം തന്നെയാണ് .

അതുകൊണ്ടാണ് മൃത ശരീരത്തിന് ബഹുമതിയും ആദരവും അർപ്പിക്കുന്നത് .

വ്യക്തി  മരിച്ചാൽ  ശരീരം മലിനമാണ്‌ . മാലിന്യമാണ് . എത്രയും വേഗം അത് മറവു ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടത് .

മൃത ശരീരത്തോട് ആദരവു കാണിക്കുന്നത്   സത്യവിരുദ്ധമായ ബോധ ശൂന്യതയാണ് .

ഭോഗിയായ  മനുഷ്യൻ മരിക്കുമ്പോൾ  ജീവൻ  ശരീരം വിടുക മാത്രമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌ .

മരിച്ച ഭോഗിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്  "ഞാൻ " എന്ന അഹങ്കാരമാണ്  (ഞാൻ എന്ന വികാരം  )

 ശരീരവും   ജീവനും  എന്ന സത്യം  ഇല്ലാതെ "ഞാൻ " എന്ന  മിഥ്യക്ക്‌  നില നിൽപ്പില്ല .

പ്രാണൻ  വെടിഞ്ഞ നിർജീവ  ശരീരം  മലിന വസ്തുവാണ് .

അപ്പോൾ പിന്നെ മനുഷ്യൻ എന്തിനെയാണ് ആദരിക്കുന്നത്  ?

ആചാര വെടികളിലും  ഔദ്യോഗീക  ബഹുമതികളുള്ള  യാത്രയയപ്പിലും

മരിച്ച വ്യക്തിക്ക്   ലഭിക്കാവുന്ന ഒരു  സ്വർഗ്ഗവും പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുക അസാധ്യമാണ് .

കാരണം മരണ ശേഷം മരിച്ച  വ്യക്തി  ജീവിചിരിക്കുന്നവർക്കായി  അവരവരുടെ  ഓർമ്മകൾ  അല്ലാതെ  ഒന്നും  അവശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല .

ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന  ബന്ധു ജനങ്ങൾ അവരവരുടെ സ്മരണയ്ക്കു മുന്നിലാണ്  ആദരാഞ്ജലികള്‍ സമർപ്പിക്കപ്പെടെണ്ടത് , മൃത ശരീരത്തിലല്ല.

മരണത്തിൽ ദുഖിക്കുന്നത് പോലും  സത്യവിരുദ്ധമാണ് . കാരണം ഞാൻ എന്ന മിഥ്യയുടെ  മിഥ്യാ ധാരണയാണ്  ദുഃഖം .

Fear is the character of intellect.

Fear and Decision Making -

Literate or illiterate, rich or poor, king or beggar --  every human is lead by fear in their most critical time of decision making.

  we should not let fear guide our decision making. But it happens. Because fear and doubt  is the nature of our intellect.

Intellect has a lot of informations - old and new. It is ever filled with enough knowledge.

The problem is not the decision, but the right decision.

Most intellectual decisions taken by great leaders like Hitler, stalin, Mao etc were basically  wrong on the humanitarian account.

there are millions of egsamples for great wrong decisions that derailed the human history from right to wrong.

What ever we do  or do not do, fear could be a motivator.

its the selfish interest that motivate people to do wrong and be afraid of truth.

illusion always fear  truth.

the person in every human is fake, not true.

thats the reason of fear in people.

people get free of fear only when the human get re-born into truth of being (self realization ).

പരമാത്മാവും ബോധവും ഒന്ന് തന്നെയാണ് .

ആത്മാവും, ബോധവും രണ്ടാണോ ?

പരമാത്മാവും  ബോധവും  ഒന്ന് തന്നെയാണ് .

സാധാരണ മനുഷ്യനിൽ  ബുദ്ധി ബോധ ശൂന്യമാണ് .

ആത്മബോധമാണ്  "സ്വബോധം ".

വ്യക്തി സ്വയം അനുഭവിച്ചു  അറിഞ്ഞ അറിഞ്ഞ സത്യമാണ്   "സ്വബോധം ".

 പ്രപഞ്ച ശക്തിയായ  "ബോധം " പ്രപഞ്ച  ആത്മാവ് ആകുന്നു .

ഭോഗിയായ  മനുഷ്യനിൽ   കേന്ദ്രം  ബുദ്ധിയാണ് .

ബുദ്ധിയെ  നയിക്കുന്നത്  സ്വന്തം ധാരണകളും  വിശ്വാസങ്ങളുമാണ് .

ധാരണകളും വിശാസങ്ങളും  ശരിയോ തെറ്റോ ആകാം .

ധാരണകൾ സത്യം ആണ്  എങ്കിൽ  വ്യക്തിയുടെ പ്രവർത്തികൾ നന്മയായിരിക്കും .

ധാരണകൾ അസത്യം ആണെങ്കിൽ വ്യക്തി തിന്മയിലേക്ക് പോകുന്നു.

ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന സാക്ഷിയാണ്  "സ്വബോധം " (മനസ്സാക്ഷി )

സ്വബോധം  ജീവാത്മാവാണ് . ജീവാത്മാവിന്റെ  പരിപൂർണ്ണതയാണ് (പരിണാമം )  ബോധോദയം .

Humanity is not a label, it is a function of innocence.

Humanity is the only thing that 99 % of people even do not know.

Everybody think that they are humanly because they are human beings.

Humanity is not a default setting that any God had put in people.

Every human birth is an opportunity to attain humanity.

Humanity is the highest excellence that any human being could ever attain.

Humanity is not a label, it is a function. Because it is a function, it should be trained.

Unless and until one is trained properly ,there can not be humanity in people.

Because people are running after knowledge, degrees and labels that project them as high profile stars before the public.

 Publicity alone runs the business of making money (commerce and Industry ).

publicity itself is a grand professional  business .

Humanity can not be a business at all. thats why it needs no labels and degrees.

all the education, degrees and religious rituals can not make you humanly.

Every body is a human being by birth. But being human needs abstract training to be human.

When human beings fail to be humanly, it is like sault loosing its salty charater.

Now a days  people are badly searching for humanly people who live beyond oneˋs ego intellect.

It is the ego intellect that derail people from all humanly charaters of love, peace and brotherlyhood.

Going beyond oneˋs intellect alone could make people humanly.

innocence alone could compete with all crooked and cunning logic of human intellect.

ഗർഭസ്ഥ ശിശുവും തെറ്റായ ധാരണകളും .

ഗർഭ കാലത്ത്  അമ്മയിലുണ്ടാവുന്ന  മാനസീക  അസ്വസ്ഥകൾ  ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ ബാധിക്കുമോ  ?

ബാധിക്കുമെന്നാണ്  പാസ്ചാത്യനും  പൗരസ്ത്യനും  ഒരുപോലെ  തെറ്റായി ധരിക്കുന്നത്

മനുഷ്യൻ എന്താണ് എന്ന്  പഠിക്കുന്നതിലുള്ള  പരിമിതിയാണ്  മനുഷ്യനെ  തെറ്റായ  സങ്കൽപ്പങ്ങളിലേക്ക്  നയിക്കുന്നത് .

മനുഷ്യനിൽ  "ശരീരം, വ്യക്തി, ബുദ്ധി " എന്നിങ്ങനെ  മൂന്നു  ഘടകങ്ങളുണ്ട് .

അതിൽ  ആദ്യം  ജനിക്കുന്നത് ശരീരം  മാത്രമാണ് .

 ജീവനുള്ള ജഡത്തിൽ നിന്നും  ജനിക്കുന്നത്  ജൈവ വസ്തുവാണ്  ( livingmatter ).

ബുദ്ധിയാണ്  മനുഷ്യനിൽ  രണ്ടാമത്  ജനിക്കുന്നത് . ബുദ്ധിയുടെ പടി പടിയായ  പരിണാമ മാണ് മനുഷ്യനിൽ വ്യക്തിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

വ്യക്തി ( ഞാൻ ) ജനിക്കുന്നത്  ഏതാണ്ട് 12 വയസ്സിനു ശേഷമാണ്  എന്ന് വേണം അനുമാനിക്കുവാൻ  .

വ്യക്തി  ജനിക്കാതെ മനുഷ്യനിൽ  വ്യക്തിത്വ പരമായ  പരിണാമ സാധ്യത  തുലോം കുറവാണ്.

മനുഷ്യനിൽ സ്വാഭാവീകമായി ജനിക്കുന്ന  വ്യക്തിത്വം  (ഞാൻ ) മിഥ്യയാണ്‌

മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ "  എന്നാ സത്യം എന്നും സ്വന്തം ബുദ്ധിക്ക്  അപ്പുറത്ത് നിൽക്കുകയാണ് .

"ഞാൻ " എന്ന വികാരമാണ്  (അഹങ്കാരം,intellect ) മനുഷ്യനിൽ നിന്നും സത്യത്തെ മറയ്ക്കുന്നത് .

"ജീവിതം" --- ഇതുവരെ പറയാത്ത കഥ .

മനുഷ്യ ജന്മത്തിന്  ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ട് . അത് മതങ്ങൾ പറയുന്ന  മരണാനന്തര  സ്വർഗ്ഗമല്ല.

  പ്രാകൃത മതങ്ങൾ  മനുഷ്യരെ ഭയപ്പെടുത്തുവാൻ  ഉണ്ടാക്കിയ തട്ടിപ്പാണ്  "മരണാനന്തര സ്വർഗ്ഗം ".

യഥാർഥ സ്വര്ഗ്ഗം  ഇപ്പോൾ  ഇവിടെ  "ഈ നിമിഷമാണ് ".

ജീവിതം ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തി  (ഞാൻ ) നിമിഷത്തിലേക്ക്  പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ  മനുഷ്യൻ മിഥ്യായിൽ നിന്നും സത്യത്തിലേക്ക്  പ്രവേശിക്കുന്നു .

അത് വരെ ഓരോ  മനുഷ്യനും  സ്വന്തം കഥയുടെ,  ഇതുവരെ  പറയാത്ത  ഭാവിയുടെ പണിപ്പുരയിലാണ് .

ഓരോ മനുഷ്യനും നിത്യേന  ജീവിതം  എന്ന  കഥയെഴുതുകയാണ് .

കഥയുടെ  ഒരിക്കലും  പറയാത്ത  പുതിയ  അധ്യായങ്ങളുമായാണ്  കഥയും  വ്യക്തിയും  ഓരോ ദിവസവും   മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് .

കഥയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ  ട്വിസ്റ്റ്‌  വ്യക്തിയെ ഉലയ്ക്കുകയും  തകർക്കുകയും  ചെയ്യുന്നു . അതെല്ലാം  വ്യക്തിക്ക്  ലക്ഷ്യത്തി ലേക്കുള്ള (സത്യം ) ക്ഷണമാണ് .

ഒരു  പഠന കളരി ( school ) ആർക്കും ലഭ്യമല്ലാത്തത്   "ജീവിതം"  എന്ന കഥയെഴുത്തിനു മാത്രമാണ് .

 ഭൗതീക ജീവിതം ഒരു സ്വപ്നം  പോലെയാണ്  മനുഷ്യന്  വന്നു ഭവിക്കുന്നത് . . സ്ഥിരമായി  മാറി മറിയുന്ന അനുഭങ്ങൾ മനുഷ്യനെ  നിസ്സഹായനാക്കുന്നു .
 ജീവിതം നയിക്കുകയും  അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന  " ഞാൻ " (വ്യക്തി ) ഇല്ലാത്തതാണ് .

ഞാൻ എന്ന സങ്കൽപ്പമാണ്  മനുഷയന്റെ  തുടർ കഥയുടെ  രജയിതാവ് .

അതി ബുദ്ധിമാൻ ആയാലും , പാണ്ഡിത്യം ഉണ്ടായാലും , പണവും  പദവിയും  ഉണ്ടായാലും

എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും  മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെയാവില്ല  കഥ മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് .

മനുഷ്യൻ  ആഗ്രഹിക്കുന്നത്   പോലെ  ഏതെങ്കിലും  ഒരു   ബാഹ്യ ശക്തിയുടെ (ദൈവം )  ഇടപെടൽ  മനുഷ്യന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇല്ല  എന്നുള്ളത് സത്യമാണ് .

അങ്ങനെ  ഒരിടപെടൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ  പ്രപഞ്ച വ്യവസ്ഥയും  ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ പോലെ ദയനീയമായ  ഒരു അവ്യവസ്ഥ (chaos ) ആകുമായിരുന്നു .

മനുഷ്യ ബുദ്ധിയുടെ  ദയനീയമായ പരിമിതിയിലും പരാജയത്തിലും  അർഥം  കണ്ടെത്തുന്ന  ആശ്വാസമാണ്  പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച  ദൈവ ബിംബങ്ങൾ .

 ബിംബങ്ങൾ  മനുഷ്യന്  നൽകുന്ന  സ്വാന്തനം  അവനവന്റെ വിശ്വാസം   നൽകുന്ന  പ്ലാസീബോ  മാത്രമാണ് .

 മനുഷ്യൻറെ  വിശ്വാസത്തോടൊപ്പം  അത്രയും  തന്നെ  അവിശ്വാസവും  നില നിൽക്കുന്നത്‌ ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവമാണ് .

അതുകൊണ്ടാണ് വിശ്വാസികൾ മറ്റാരേക്കാളും  അസ്വസ്ഥരും  ഭയ ചകിതരും  രോഗികളും  ആയിരിക്കുന്നത് .

ബോധ ശൂന്യമായി  മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്ന സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ  "സ്വബോധം " (സത്യം ) കൊണ്ട്നിയന്ത്രിക്കുവാൻ  കഴിഞ്ഞാൽ ഏതു മനുഷ്യനും   വിജയകരമായി, ദുഖമില്ലാതെ  അർഥ സമ്പുഷ്ടമായ  കഥകൾ കൊണ്ട്  ജീവിതം  സമ്പൂർണ്ണവും  സഫലവും  ആക്കുവാൻ സാധ്യമാണ് .

Ego Life -- is all about creating illusions of reality.

Human intellect is a virtual aspect. Not only that, the human existence too is virtual.

The only tanjible human aspect is the living body. but that is not the human being.

Everybody realize  that there should be a truth behind the creation of universe and the human being as the only intelligent creatue.

Nobody know it in reality.Because the intellect has a limitation in itself.

so whatever people  create (from the primitive to the modern man), has its own limitations and imperfection.

The most imperfect of all human creations is the God and Godly concepts.

yet , even the most intelligent modern man is imprisoned in those primitive concepts and rituals.

why does it all happen in the human unlike the animals ?

only because of creativity and sharing the results and risks.

Any  social partnership  is  based on wealth,money and power.

human creativity revolves on money and hierarchy of power and its execution.

Its all about sharing everything with someone else in private and public.

when it comes to sharing the intellect is very crooked and cunning because of selfishness.

Selfishness creates an imotion that motivates people on creativity which is called ego.

Ego is a very dangerous status in an intellectual setup.

because there is no limit on what to do and what not to do ?

that is the reason why the earth has turned to a difficult place to live on.

Destroying oneˋs on existence can not be fruitful  life.

yet it progresses without questioning  anything, since the beginning till unknown.

A few percetange of people have kept the most resources under their custody that should have otherwise distributed among the mass.

that do not happen because the intellect is a limitation in itself.

പുഴുവിൽ നിന്നും പൂമ്പാറ്റ വിരിയുന്ന മാജിക്കാണ് "പ്രപഞ്ച സത്യം" . .

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത  മനുഷ്യനിൽ ബുദ്ധിയുടെ പ്രവർത്തനം ദയനീയമാണ് .

  "സ്വബോധം"  ബുദ്ധിയുടെ ഭാഗമല്ല . സ്വബോധം വ്യക്തിയുടെ ഭാഗമാണ് .

സത്യം   ആണ്  എന്ന്  വ്യക്തി  അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ  അനുഭവ സത്യമാണ്  "സ്വബോധം ".

വിവിധ മേഖലകളിൽ  ജീവിത പരിചയവും  സത്യസന്ധതയും    ഉള്ള വ്യക്തിയിൽ  സ്വബോധം  കൂടിയിരിക്കുന്നു .

ബുദ്ധിയിൽ ഉള്ളത് വിശ്വാസങ്ങളും  ധാരണകളുമാണ് , ബോധമല്ല .

എന്താണോ നാം ബുദ്ധിയെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌  അത് ബുദ്ധിയിൽ ധാരണകളും  വിശ്വാസങ്ങളുമായി  ഉറയ് ക്കുന്നു .

ആ ധാരണകളും  വിശ്വാസങ്ങളുമാണ്   വ്യക്തിക്ക് വേണ്ടി  യുക്തിയെ  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്

വ്യക്തിയിൽ  എന്താണോ  സത്യമായി (truth ) ഉള്ളത് അതാണ്‌ സ്വബോധം .

ബുദ്ധിയില്ലാത്ത മനുഷ്യരില്ല . ബുദ്ധി ആമാശയം പോലെയാണ് ( virtual boul ) .

ആമാശയം  ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി വിശക്കുന്നതു പോലെയാണ്  ബുദ്ധി അറിവിന്‌ വേണ്ടി  ബദ്ധപ്പെടുന്നത്

വ്യക്തിയിൽ അറിവ് നിറയുന്നതനുസരിച്ച്  ബുദ്ധിയും വികസിക്കുന്നു .

മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നം  അവനവൻറെ  ബുദ്ധിയാണ് . സ്വന്തം  ബുദ്ധിയാൽ  നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന  "ഞാൻ" ആണ് മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നം. ( I am my problem ).

പാണ്ഡിത്യം  കൊണ്ടും  മനുഷ്യന്  സ്വയം  പ്രശ്ന രഹിതമായിരിക്കുക  അസാധ്യമാകുന്നു .

 കാരണം  "ഞാൻ" ( വ്യക്തി ) എന്നത്  സ്വന്തം ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  ഒരു തോന്നൽ  (illusion ) മാത്രമാണ് .

ഞാൻ എന്ന മിഥ്യക്ക്‌  നിലനിൽക്കുവാനുള്ള  ഏക  "സത്യം "  സ്വന്തം ശരീരമാണ് .

അതുകൊണ്ടാണ്   ഭോഗി  ശരീരത്തിലും ശരീര സുഖങ്ങളിലും  ആസക്തനും  ആശ്രിതനുമാകുന്നത്  .

വ്യക്തിയിൽ നിറയുന്ന   സത്യമാണ്  "സ്വബോധം" . സ്വബോധമാണ്  ബുദ്ധിയുടെ ശക്തി

മനുഷ്യനിൽ  സ്വബോധം എത്ര മാത്രം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ  അത്രയും ബുദ്ധിയും വ്യക്തിയും പരാജയപ്പെടുന്നു .

പ്രാകൃത മനുഷ്യനിൽ നിന്നും  ആധുനീക മനുഷ്യനെ  വ്യത്യസ്ഥമാക്കുനത്  ബുദ്ധി വികാസമാണ് .

വിവര സാന്കേതീക യുഗത്തിൽ  ബുദ്ധിയുടെ വികാസവും  ത്വരിത ഗതിയിലാണ് .

എന്നാൽ  ബുദ്ധിയുടെ വികാസം പോലെ  മനുഷ്യനിൽ  സ്വബോധം (സത്യം ) വികസിക്കുന്നില്ല .

ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം ബോധ ശൂന്യതയാണ്  എന്നതാണ് അതിനു കാരണം .

ബോധശൂന്യനായ  മനുഷ്യൻ സ്വന്തം  ബുദ്ധിയുടെ അടിമയാണ് .

ബോധശൂന്യതയുടെ  പ്രകടനമാണ് അഹങ്കാരം . അഹങ്കാരം സത്യവിരുദ്ധമാകുന്നു .

സത്യവിരുദ്ധമാകുന്ന  അഹങ്കാരം  അവനവന്റെ  യുക്തിക്ക്  അടിമയാണ് .

"യുക്തി" അവനവന്റെ  ധാരണകൾക്കും  വിശ്വാസങ്ങൾക്കും  അടിമയാണ് .

അതി പണ്ഡിതനായാലും  വ്യക്തിപരമായ ധാരണകളും  വിശ്വാസങ്ങളും    മനുഷ്യനെ  പ്രാകൃതനാക്കി  നില നിർത്തുന്നതിന്  കാരണം അതാണ്‌

ആൾ ദൈവങ്ങളും  ബിംബാരാധനയും മറ്റെല്ലാ  അനാചാരങ്ങളും  ആധുനീക സമൂഹത്തിലും  പണ്ഡിതന്മാരിലും    തഴച്ചു വളരുന്നത്‌ അതുകൊണ്ടാണ് .

ആധുനീക സമൂഹത്തിലും  വർഗീയതയും  മത തീവ്രവാദവും  മതപരമായ അനേകം അനീതികളും  മനുഷ്യനെ നിസ്സഹായനാക്കുന്നതിനു കാരണം  ബുദ്ധിയുടെ ബോധ ശൂന്യതയാണ് .

ബോധ ശൂന്യതക്ക്  ചികിത്സ  സത്യം മാത്രമാണ് . ആ  സത്യം  മതമല്ല , ദൈവവുമല്ല .

അത്   "നീ "  ആണ് . " ഞാൻ " ( Ego ) അല്ല .

നിസ്വാർഥമായി  ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിലൂടെ,  ഞാനും നീയും  ഒന്നാകുന്നു    എന്ന  രഹസ്യമാണ്   മനുഷ്യനിൽ  വെളിപ്പെടുന്ന    "പ്രപഞ്ച സത്യം" .

പുഴുവിൽ നിന്നും പൂമ്പാറ്റ വിരിയുന്ന  മാജിക്കാണ്  "പ്രപഞ്ച സത്യം" .  .

"Prenuptial Agreement " a Better option to avoid unneccessary conflicts.

Marriage should be a mutual contract to live together in a family setup.

Two different individuals living together makes the most dreadful adventures of people.

Human intellect is the reason why different people have different perspectives, ego needs, faith, rituals  and personalities that could never unite into a single perspective.

so it is very much advisable for couple  to create prenuptial contracts before marriage itself regarding fainancial assets, children, their future in case of a rupture in the relationship.

caution is always the securuty before calamity and casuality.

Sexual harassment - a highly sensitive issue for women.

Sexual harassment  is a masculine crime which is a pleasure for men but curse for women.

The problem arises when men get mad of sexual desire with lust and assault in to the private sphere of woman giving them a lifelong trauma.

Emotional madness make men  blind who ignore the personality of  women and children who is harrassed.

human intelect has a great limitation that it can not understand itself.

Therefore people  become unable to understand  right and wrong decisions.

intellect is driven by oneˋs emotions.

Masculin machismo ( male ego ) is always mad on sexual issues because  Lust is ever present in their thoughts.

Unlike men, women need love and romance in order to create lust.

This truth is not known to science and psychology.

That is why psychology and sexology mislead people on sex.

സ്വയം ചിന്തിക്കാത്ത ഭോഗിയും, ഭോഗിയെ തളർത്തുന്ന ചിന്തകളും.

ചിന്തിക്കാത്ത  ഭോഗിയും,    ഭോഗിയെ  തളർത്തുന്ന   ചിന്തകളും.


സാധാരണ മനുഷ്യൻ ചിന്തകളാൽ  അസ്വസ്ഥമാണ് .

ചിന്തകളുടെ ഉറവിടം മനസ്സാണ് എന്ന്  മനശാസ്ത്രം  പറയുന്നു .

എന്നാൽ മനസ്സ് ഇല്ലാത്തതാണ് .

  ഉള്ളത്  "ചിന്ത" -- യാണ്. ചിന്തകൾ സങ്കൽപ്പങ്ങളോ  സത്യമോ ആകാം .

സത്യം ചിന്തിക്കുന്നതാണ്  തത്വ ചിന്ത (philosophy ) മിഥ്യയെ ചിന്തിക്കുന്നത്  ഭോഗ ചിന്തയാണ് . ഭോഗ ചിന്ത വികാരങ്ങളാണ് .

സത്യചിന്ത  യോഗ ചിന്തയാണ് . യോഗം ബോധത്തിന്റെ  (സത്യം ) ഉറവിടമാണ് .

മനുഷ്യനിൽ ചിന്തക്ക് രണ്ടു ഉറവിടങ്ങളുണ്ട് . വ്യക്തിയും ( ഞാൻ )  ബുദ്ധിയുമാണ്  ചിന്തയുടെ ഉറവിടങ്ങൾ .

ബുദ്ധി  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്  ഭോഗ ചിന്തയാണ് . ഭോഗ ചിന്തകളാണ്  മനുഷ്യനെ  അസ്വസ്തമാക്കുന്നത് .

ഭോഗ ചിന്തകളുടെ മേൽ  വ്യക്തിക്ക് (ഞാൻ ) നിയന്ത്രണം സാധ്യമല്ല എന്നതാണ് അതിനു കാരണം .

മനുഷ്യനിൽ തിന്മകളുടെ ഉറവിടം  ഭോഗ ചിന്തയാണ് . നന്മകളുടെ ഉറവിടം  സത്യചിന്തയാണ് . സത്യചിന്ത  യോഗ ചിന്തയാണ് .

ഭോഗിയുടെ വർത്ത‍മാന  കാലം  ഭൂതകാലത്തെക്കാൾ ദുഖകരമാക്കുന്നത്  സ്വന്തം  പ്രവർത്തികളുടെ  ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ് .

യോഗിയുടെ  വർത്തമാന കാലം   ആനന്ദകരമാകുവാൻ കാരണം  യോഗിയിൽ ഭൂതകാലവും  ഭാവികാലവും  അവശേഷിക്കുന്നില്ല  എന്നത് കൊണ്ടാണ് .

യോഗ ചിന്ത  ദൈവ ചിന്തയാണ്  ( Holiness of  being ). യോഗ ചിന്ത  വ്യക്തിയുടെ  സ്വബോധമാണ്

ദൈവ ചിന്തയെന്നാൽ    "ചിന്ത ഇല്ലാത്ത"   സ്വസ്ഥമായ  ആനന്ദമാണ് .  ആനന്ദം സ്വർഗ്ഗമാണ് .

ആനന്ദത്തിൽ നിന്നാണ്  സ്നേഹം  ജനിക്കുന്നത് .

 "സ്നേഹം  ദൈവം ആകുന്നു " എന്ന്  ക്രിസ്തു പറഞ്ഞത് അതാണ്‌ .

  വ്യക്തികൾക്കിടയിൽ  പ്രപഞ്ച സത്യമായ  നന്മയുടെ ഇടപെടലാണ്  "സ്നേഹം".

സ്വാർഥതയില്ലാതെ ( ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ )  അവനവനെപ്പോലെ  മറ്റുള്ളവരെയും  ,   പരിഗണിക്കുന്നതാണ്  " സ്നേഹം ".

സത്യമാണ് സദാചാരം .

സദാചാരം  എന്നാൽ  വ്യക്തി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന  സത്യം  ആണ് .

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ  സമൂഹത്തിനും അവനവനു തന്നെയും ഭാരമാകുന്നു .

അവനവനോടും  സമൂഹത്തോടുമുള്ള   ഉത്തരവാദിത്വമാണ്  സദാചാരം (സത്യം ) .

 സമൂഹം വ്യക്തിയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കേണ്ടതല്ല സദാചാരം .

പ്രാകൃത  സദാചാരത്തിന്റെ  കുത്തക പ്രാചീനമായി മതങ്ങളിൽ അധിഷിതമാണ് .

ആധുനീക സമൂഹത്തിൽ  സദാചാര മാനദണ്ടങ്ങൾ  മാറ്റി ക്കുറിക്കേണ്ടതാണ് .

കാരണം പ്രാകൃത മതങ്ങൾ സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും രണ്ടു  മാനദണ്ടമാണ്  കൽപ്പിക്കുന്നത് .

സ്വബോധം ഉള്ള മനുഷ്യന് മാത്രമേ  സദാചാരം  നില നിർത്തുവാൻ കഴിയൂ .

 സ്വബോധം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്  മതങ്ങൾ മനുഷ്യനിൽ ആചാരങ്ങൾ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് .

മതമാണ്‌ മനുഷ്യനിൽ  സ്വബോധം വളരുവാൻ  അനുവദിക്കാത്തതും.

സ്വബോധം ഉണ്ടായാൽ ആ നിമിഷം മനുഷ്യൻ മതം ഉപേക്ഷിക്കും .

സ്നേഹം  വിശ്വാസത്തെയും , വിശ്വാസം സ്നേഹത്തെയും  സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

ഒന്നിലധികം  പങ്കാളികളുമായി  പങ്കിടാവുന്നതല്ല  ദാമ്പത്യവും  അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും.

ബോധാശൂന്യമായ ബുദ്ധി  സദാചാരത്തെ അവഗണിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ച്  സ്വയം നരകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

സ്വബോധം നേടുകയല്ലാതെ  സദാചാര ജീവിതത്തിന്  മതങ്ങളും ദൈവവും പര്യാപ്തമല്ല.

"ധാരണ" ---- വ്യത്യസ്ഥതയുടെ (വ്യക്തി ) ഉറവിടം

ബുദ്ധി ജീവിയായ  മനുഷ്യനിൽ ബുദ്ധിയുടെ പ്രവർത്തനം ദയനീയമാണ് .

എന്താണോ നാം ബുദ്ധിയെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌,
 അത്  മാത്രമാണ്   ബുദ്ധിയിൽ ധാരണകളായി  ഉറക്കുന്നത്‌ .

വിശ്വാസങ്ങളും യുക്തിയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്  ആ ധാരണകളാണ്.

വ്യക്തി കളിൽ  എന്താണ്  വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കുന്നത് .

വ്യക്തിപരമായ  സ്വബോധവും  ധാരണകളും  മനുഷ്യരെ വ്യത്യസ്ഥരാക്കുന്നു ( വ്യക്തി )

ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം ഒന്നാണ് എങ്കിലും  ഓരോ  ബുദ്ധിയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന  വ്യക്തി (ഞാൻ )  വ്യത്യസ്തമാണ് . ഓരോ വര്ഗ്ഗവും വ്യത്യസ്തമാണ് , ഓരോ സമൂഹവും വ്യത്യസ്തമാണ് .

ഒരേ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പിറക്കുന്ന  മക്കൾ  പല  രീതിയിലും   വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുന്നതിനു കാരണം  അവരവരുടെ ബുദ്ധിയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന  ധാരണകളാണ് .

വ്യക്തിയുടെ  ധാരണകൾക്ക്  അടിസ്ഥാനം  വ്യക്തിക്ക് ലഭിക്കുന്ന  അറിവുകളും  വിശ്വാസങ്ങളുമാണ് .

മൻഷ്യൻ വ്യാപരിക്കുന്ന  ചുറ്റുപാടുകളാണ്  മനുഷ്യനെ  രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് .

റോഡിൽ ഓടുന്ന ബസ്സും , കടലിൽ  നീങ്ങുന്ന  കപ്പലും , ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന  വിമാനവും  വാഹനങ്ങളാണ് .

അവയെ ചലിപ്പിക്കുന്ന  മനുഷ്യരെ  സമൂഹം  പേര് കൊണ്ടാണ്  തിരിച്ചറിയുന്നത്‌ .

ഡ്രൈവർ  ,പൈലറ്റ്‌ , കപ്പിത്താൻ (നാവികൻ )  എന്നിവരുടെ  പരിശീലനവും പഠിപ്പും  വ്യത്യസ്ഥമാണ് .

വിമാനം  നിർമ്മിക്കുന്ന  എൻജിനീയർ  വിമാനം പറത്തുവാൻ യോഗ്യനല്ല .

പൈലറ്റിനു  വിമാനത്തെ പ്പറ്റിയുള്ള  ധാരണയും  എന്ജിനീയർക്ക്  വിമാനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള  ധാരണയും  വ്യത്യസ്ഥമാണ് .

വിമാനം  പറത്തുന്നതിൽ  ക്യാപ്ടനെ   കോ പൈലറ്റിൽ  നിന്നും   വ്യത്യസ്ഥനാക്കുന്നത്  സ്വബോധമാണ് .

ക്യപ്ടനും  കോ പൈലറ്റിനും  വിമാനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള  അറിവ് ഒന്നുതന്നെയാണ് . എന്നാൽ  അവരെ നയിക്കുന്ന ധാരണകൾ  വ്യത്യസ്ഥമാണ് .

സത്യമാണ്  എന്ന് സ്വയം  പരീക്ഷിച്ച് അറിഞ്ഞ  ധാരണകളാണ്   മനുഷ്യന്റെ സ്വബോധം

 ഒരേ നിലയിൽ  സ്വബോധം  ഉള്ള വ്യക്തികളിൽ  വ്യത്യസ്ഥത  വളരെ കുറവായിരിക്കുന്നു .

  യോഗികളൾക്കിടയിൽ    വ്യക്തിത്വം  തന്നെ  ഇല്ലാതെയിരിക്കുന്നതിനു  കാരണം പൂർണ്ണതയിലെത്തിയ   സ്വ-ബോധമാണ് .

അവനവന്റെ  ബുദ്ധിയാണ്   മനുഷ്യനെ  വ്യത്യസ്ഥനാക്കുന്നത്  . ബോധം എല്ലാ വ്യത്യസ്ഥതകളേയും  നിരപ്പാക്കുന്നു .

ഭോഗിയിൽ വ്യത്യസ്ഥക്ക്  അവസാനം മരണമാണ് . മരണം വരെ ഭോഗികൾ  പല രീതികളിൽ  സ്വയം വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കുന്നു .

എന്തെങ്കിലും  വ്യത്യസ്ഥമായത്  സ്വന്തമാക്കി  മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും  സ്വയം വ്യത്യസ്ഥൻ ആകുവാനാണ്   ഭോഗി ശ്രമിക്കുന്നത് .

അതുകൊണ്ടാണ് ഭൂമിയിൽ അനേകം  ദൈവങ്ങളും അനേകം മതങ്ങളും  അനേകം ആചാരങ്ങളും  അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും  ഉണ്ടായി നിലനിൽക്കുന്നത് .

മനുഷ്യനും നിലയ്ക്കാത്ത പ്രശ്നങ്ങളും .

മനുഷ്യ നിർമ്മിതമായ കഷ്ടതകൾക്കും  ദുഖത്തിനും (അഹങ്കാരം )
പരിഹാരവും  മനുഷ്യനിൽ തന്നെയാണ് .

ഭോഗിയായ  മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " സ്വപ്നാവസ്തയാണ് .

സ്വപ്ന-  അവസ്ഥയിൽ  നില നിൽക്കുന്ന  വ്യക്തിക്ക്   സ്ഥിരമായ സ്വഭാവം സാധ്യമല്ല .

ഭോഗിയിൽ സ്ഥിരമായി ഉള്ളത്  ഭോഗതൃഷ്ണയാണ് .

ഭോഗ സുഖങ്ങൾ നേടുന്നതിനു വേണ്ട യുക്തി സൃഷ്ടിക്കുന്നത്  സ്വന്തം ബുദ്ധിയാണ് .

പ്രശ്നരഹിതമായി  മുന്നോട്ടു പോകുവാനാണ്  ഏതു  മനുഷ്യനും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് .

എന്നാൽ  അസത്യവും തിന്മകളും  പ്രശ്നങ്ങളുടെ  ഉറവിടമാണ് .

അസത്യവും തിന്മകളും  പ്രവർത്തിക്കുന്ന  മനുഷ്യനും  സമൂഹമധ്യേ  അത് മറച്ചു വയ്ക്കുവാൻ  ശ്രമിക്കുന്നു .

എന്നാൽ  സത്യം  വെളിച്ചം ആയതുകൊണ്ട്  അത്  മൂടിവയ്ച്ചാലും  മറകൾ നീക്കി  പുറത്തു വരുന്നു .

ബുദ്ധിയുടെ വക്ര യുക്തികൾ ഓരോന്നായി  പരാജയപ്പെടുന്നു . ഓരോ പരാജയവും അനേകം പ്രശ്നങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

ബുദ്ധി ജീവിയായ മനുഷ്യനിൽ  സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന  പ്രശ്നങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്ര  അവസാനിക്കുന്നില്ല .
സമ്പത്തും  പദവികളും  വർദ്ധിക്കും  തോറും

മനുഷ്യനിൽ അസ്വസ്ഥതയും ഭയവും  അതുണ്ടാക്കുന്ന  രോഗങ്ങളും വർദ്ധിക്കുന്നു

ബോധ ശൂന്യമായ  ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  പ്രശ്നങ്ങൾക്ക്  ബുദ്ധിപരമായ  പരിഹാരങ്ങൾ  ഇല്ല എന്നതാണ് സത്യം .

ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക്  ശാശ്വതമായ  പരിഹാരം  ബോധപരം  മാത്രമാണ് .

എന്നാൽ  സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യന്    ബോധാപരമായ  സാധ്യതകളെ  അറിയുവാൻ സാധ്യമല്ല.

ബോധാപരമായ  സാധ്യതകൾ  യോഗപരമാണ്  (സത്യം ).

അതുകൊണ്ടാണ്    ഭോഗ സുഖത്തിനും  മനുഷ്യന്  ആത്മീയ അടിത്തറ (സത്യം ) ആവശ്യമായിരിക്കുന്നത് .



  

"സ്വബോധം " വെളിച്ചമാണ്

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ  വെളിവ്  (വെളിച്ചം ) ലഭിക്കാത്ത മനുഷ്യനാണ് .

മനുഷ്യൻ വ്യക്തിപരമായി   അറിയുന്ന സത്യമാണ്  "സ്വബോധം".

ബോധത്തെ അറിയുവാനും  അനുഭവിക്കുവാനും  കഴിയുന്ന ഏകജീവിയാണ്  മനുഷ്യൻ.

അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യനും മനുഷ്യ ജന്മവും  ബുദ്ധിയാൽ   വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കുന്നത് .

മനുഷ്യൻ ഒഴികെ എല്ലാ  ജീവികളും  ജൈവ- വസ്തുവാണ്  ( livingmatter ).

മനുഷ്യൻ  മാത്രം   ജൈവ - വസ്തുവല്ല . മനുഷ്യനിൽ ശരീരം  ജൈവ വസ്തുവാണ്

ശരീരത്തിനും ബുദ്ധിക്കും അപ്പുറം നിൽക്കുന്ന ആത്മീയ സത്യമാണ് മനുഷ്യൻ .

 ഈ സത്യം മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " തന്നെയാണ്   എന്ന്  ലോകത്തോട്‌  പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാണ്

യഹൂദ വർഗ്ഗം  ബോധ പ്രാപ്തനായ ക്രിസ്തുവിനെ  (ദൈവ പുത്രൻ ) കുരിശിൽ തറച്ചത് .

അല്ലാതെ ക്രിസ്തു  പാപികൾക്ക്  മുൻ‌കൂർ  ജാമ്യം എടുക്കുവാൻ വേണ്ടി സ്വയം  കുരിശു മരണം  ആഗ്രഹിക്കുക യായിരുന്നില്ല.

സത്യം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ സത്യം വെറുക്കുന്നത്  ബുദ്ധിയുടെ പരിമിതിയാണ് .

പ്രപഞ്ച കേന്ദ്രമായ  ബോധാവസ്ഥ (സത്യം )യിലേക്ക്  പരിണാമം  സംഭവിക്കേണ്ട  മഹത്തായ  ജന്മമാണ് മനുഷ്യൻ .

ഊർജത്തിന്റെ  ഉറവിടവും  പരമാവസ്ഥയുമായ   "ബോധം"   പ്രപഞ്ച  കേന്ദ്രമാണ് .

എന്നാൽ  സ്വന്തം ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന മിഥ്യയായ  വ്യക്തി (ഞാൻ ) ബോധ ശൂന്യത കൊണ്ട്  ഭോഗ സുഖങ്ങളിൽ  സംതൃപ്തി തേടി  അവനവന്റെ  സ്വന്തം  നരകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു .

ഭോഗത്തിൽ  ആസക്തനായ  മനുഷ്യന്  ഭോഗ ചിന്തക്ക് മുകളിലേക്ക് പരിണാമം  സംഭവിക്കുന്നില്ല .

ഭോഗിയുടെ  ബോധ ശൂന്യമായ  ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന  കഷ്ടതകളും  അസ്വസ്ഥതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ്  ദൈവം .

അങ്ങനെ  സ്വയം ഒരു സങ്കൽപ്പമായ  പ്രാകൃത മനുഷ്യൻ (ബുദ്ധി ജീവി )  സ്വന്തം  സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ  നിന്നും അനേകം ദൈവങ്ങളും പ്രപഞ്ച ഉത്പത്തി  കഥകളും സൃഷ്ടിച്ചു .

ഭാരതം  മതപരമായ അധ:പ്പതനത്തിന്റെ  കൊടുമുടിയിലാണ് .

  പശുവിനെയും പാമ്പിനെയും ആരാധിക്കുന്ന ഭാരതം അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളുടെ  ഈറ്റില്ലമാണ്‌.

ബോധശൂന്യതയുടെ  ആവശ്യമാണ്‌  അനാചാരങ്ങളും  അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളും .

ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവഘടന  അനാചാരങ്ങ ൾക്കും   അന്ധ വിശ്വാസങ്ങൾക്കും  വിള നിലമാണ്‌  .
അതിനെ മാറ്റുവാൻ  മനുഷ്യൻ  സ്വബോധം  ആർജിക്കണം .

പാശ്ചാത്യന്റെ  പുരോഗതിക്കു കാരണം  അവർ  സാമൂഹ്യമായി  ആർജിച്ച  " സ്വബോധമാണ് ".

സ്വബോധം സ്ഥിരബുദ്ധിയാണ് . ബോധശൂന്യതയുടെ  സൃഷ്ടിയാണ്  ബുദ്ധിഭ്രമം ( ഭയം ).

മനുഷ്യനിൽ  രോഗങ്ങൾക്കും സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഷ്ടതകൾക്കും കാരണം ബുദ്ധി ഭ്രമമാണ് .

മതങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധി ഭ്രമത്തിലാണ് .

"സ്വബോധം" ----മനുഷ്യനെ സമ്പൂർണ്ണതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന വെളിച്ചം

മനുഷ്യനെ  സംപൂർണ്ണനാക്കുന്ന  വെളിച്ചമാണ്  "സ്വബോധം" .

 "സ്വബോധം" ഇല്ലായ്മയുടെ  കാരണം  മതവും ദൈവങ്ങളും  വിശ്വാസങ്ങളുമാണ് .

 സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത കുബുദ്ധിയാണ്  മതം ചുമക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.

സ്വന്തം   യുക്തികളെ  ചോദ്യം  ചെയ്താണ്  മനുഷ്യൻ  സ്വബോധം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത് .

സ്വബോധത്തിന്റെ  പൂർണ്ണതയാണ്  "ആത്മജ്ഞാനം"  അഥവാ  ബോധ പ്രാപ്തി .
(Awakening in to the truth of being, the supreme power of universe.)

മതാത്മക സമൂഹത്തിൽ തിന്മകളും അസ്വസ്ഥതയും കൂടുതൽ ആയിരിക്കുന്നതിനു കാരണം വ്യക്തിയുടെ ബോധ ശൂന്യതയാണ് .

വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടും പാണ്ഡിത്യം കൊണ്ടും മനുഷ്യന്  "സ്വബോധം" ലഭിക്കുന്നില്ല .

ഉന്നതമായ  ചിന്താ പദ്ധതിയുടെയും സ്വയം  പരിണാമത്തിന്റെയും  ഫലമാണ് "സ്വബോധം "

സ്വബോധത്തിൽ ഉന്നതിയിൽ നിൽക്കുന്ന  പാശ്ചാത്യ  രാജ്യങ്ങൾ  മതവും ദൈവ വിശ്വാസവും ഉപേക്ഷിച്ചത്  ബോധത്തിന്റെ ഗുണമാണ് .
മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം  പ്രാകൃത മതങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമല്ല  എന്ന തിരിച്ചറിവാണ്  പാശ്ചാത്യനെ  പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിച്ചത് .

അതി സമ്പന്നനും അതി ദരിദ്രനുമാണ് മതവിശ്വാസികൾ . രണ്ടു കൂട്ടരുടെയും പ്രശ്നം പണമാണ് .

പണം ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും മനുഷ്യന്റെ സ്വസ്ഥതയും ആരോഗ്യവും തകർക്കും .

സമ്പന്നന്റെ പ്രാർഥനക്ക് കാരണം സമ്പന്നത സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളാണ് .

ദരിദ്രന്റെ പ്രാർഥനക്ക് കാരണം ദാരിദ്ര്യം സൃഷ്‌ടിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളാണ് .

ഈ രണ്ടു വിഭാഗവും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമാണ് ഭൂമിയിൽ ഉള്ള ത് .

സമ്പന്നനും ദരിദ്രനും ബോധശൂന്യമായ സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ അടിമയായത്‌ കൊന്ടാണ് അവർ പ്രശ്ന പരിഹാരത്തിന്

ഇല്ലാത്ത ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നത്.

പ്രപഞ്ചം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തി "സത്യം " മാത്രമാണ് .

എല്ലാ നന്മകളും സത്യത്തിൽ അധിഷ്ടിതമാണ് .

എല്ലാ തിന്മകളും അസത്യത്തിലും അധിഷ്ടിതമാണ് .

സത്യം ചിന്തിക്കുകയും , പറയുകയും, പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്‌താൽ മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമായി .

സത്യത്തിലേക്ക് തിരിയുവാൻ മനുഷ്യന് സ്വബോധം വേണം . സത്യവും മിഥ്യ യും തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവാണ് സ്വബോധം .

സ്വബോധമില്ലാത്ത മനുഷ്യരിൽ ആത്മ വിശ്വാസവും സത്യസന്ധതയും ഉണ്ടാവില്ല .

അതുകൊണ്ട് അവർ സത്യവിരുദ്ധമായ ദൈവത്തിൽ സുരക്ഷ തേടുന്നു .

മനുഷ്യൻ നിസ്സഹായനെങ്കിൽ അവരുടെ സ്വന്തം ദൈവങ്ങളും നിസ്സഹായരാണ് .

ഈ സത്യം തിരിച്ചറിയു വാനും മനുഷ്യന് സ്വബോധം തന്നെ വേണം .

മതവിശാസിയിൽ ഇല്ലാത്തതും സ്വബോധമാണ് .

യോഗിക്ക് മരണമില്ല.

ജീവികൾ  ഭക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്  എങ്കിലും  അവരെ ഭോഗികൾ എന്ന് പറയുവാൻ കഴിയില്ല .

ഭോഗ സുഖം കാംഷിക്കുന്ന  കമിതാവാണ്  ഭോഗി .

മനുഷ്യനിൽ ബുദ്ധിയാണ്  ഭോഗസുഖങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനം .

ഭോഗിയുടെ ജീവിതം  ഭോഗപരമാണ് .

ഭോഗം  ശരീരപരമാണ് . ഭോഗിയായ  മനുഷ്യനിൽ  "ഞാൻ " മിഥ്യയാണ്‌ . ശരീരം സത്യമാണ് .

അതുകൊണ്ടാണ്  ഭോഗി ശരീരത്തോട് ഒട്ടി നിൽക്കുന്നത് .

സ്വന്തം ശരീരത്തിനും  ബുദ്ധിക്കും അപ്പുറം ഭോഗിക്ക് ജീവിതമില്ല .

മനുഷ്യന്റെ  ഭോഗ ജീവിതം  സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ  സ്വയം  പരിമിത പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .

അമിത ഭോഗം  ഭോഗ സുഖങ്ങളെയും അതിന്റെ രുചിയും  നഷ്ടമാക്കുന്നു .

ഭോഗിയുടെ മരണമാണ് യോഗി . അത് ശരീരത്തിന്റെ മരണമല്ല.

ഭോഗിയിൽ ഞാൻ എന്ന മിഥ്യ മരിക്കുന്നതാണ്  യോഗി .

ഭോഗിയിൽ നിന്നും യോഗിയിലേക്കുള്ള  മാറ്റം  "ഞാൻ " എന്ന മിഥ്യയിൽ  നിന്നും  "ഞാൻ " എന്ന സത്യത്തിലേക്കുള്ള  മഹത്തായ മാറ്റമാണ് .
( The great  re - incarnation ).

യോഗിയിൽ  വ്യക്തി (ഞാൻ ) സത്യമായി മാറുന്നത് കൊണ്ട്  ശരീരം അപ്രസക്തമാകുന്നു .

ഭോഗിയിൽ  "ഞാൻ " (വ്യക്തി ) മിഥ്യ ആകുന്നതു കൊണ്ട് , അതിന്  നില നിൽക്കുവാൻ  ശരീരം എന്ന സത്യം  അനിവാര്യമാകുന്നു .

യോഗിയിൽ ശരീമെന്ന സത്യം  ഒരു അനിവാര്യതയല്ല .

യോഗി അനുഭവിക്കുന്ന ഭോഗ സുഖങ്ങൾ  ബോധ പരമാണ്  (സത്യം ) സ്വപ്നപരമല്ല .

അതുകൊണ്ടാണ്  സ്വപ്നപരമായ ദുഃഖം യോഗിയെ ബാധിക്കാത്തത്‌ .

ഭോഗിയുടെ  ഭോഗസുഖങ്ങൾ സ്വപ്നാത്മകമാണ് . അതുകൊണ്ടാണ്  "ആനന്ദം" (ദുഖമില്ലാത്ത അവസ്ഥ ) ഭോഗിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോകുന്നത് .

യോഗസുഖമാണ് മനുഷ്യ ജന്മത്തിന്റെ സാക്ഷാത്ക്കാരം , ഭോഗ സുഖങ്ങളല്ല.

യോഗിയിൽ അഹങ്കാരം (Ego )  മരിക്കുന്നതിനെ  സമാധിയെന്നു പറയുന്നു .

മനുഷ്യനിൽ  സംഭവിക്കുന്ന  സമാധി  (yogam )മഹത്തായ മരണമാണ് .
( the great metamorphosis ).

ധ്യാനം യോഗത്തിന്റെ  കവാടമാണ് .  ധ്യാനത്തിൽ  യോഗി സ്വന്തം ബുദ്ധിയെ  മറികടന്നു  കൊണ്ട്  സ്വന്തമെന്ന പദവും  ശരീര മരണവും  അപ്രസക്തമാക്കുന്നു.

  ബോധതലത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന   യോഗി  നിത്യതയിലാണ്,  മരണമില്ല .

   മരണഭയത്തിന്  അടിമയായായ  ഭോഗിയുടെ ജീവിതവും  ജീവിത അന്ത്യവും  ദയനീയമാണ് . .