രാവും പകലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് ഭൂമിയുടെ കറക്കം മൂലമാണ് .
ഭൂമിയുടെ കറക്കം പോലെ തന്നെ മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയും സ്ഥിരമായി ഭ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .
മനുഷ്യനിൽ ഭ്രമിക്കാത്ത ബുദ്ധി ബോധമാണ് . ബുദ്ധിയുടെ സ്വഭാവം വികാരമാണ് .
ബോധത്തിന്റെ സ്വഭാവം അകാരമാണ് .(non - emotional ).
ബുദ്ധി ഒരു പ്രവർത്തനമാണ് . മനുഷ്യനെ ക്രീയത്മകനാക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിയെന്ന പ്രവർത്തനം .
സമയ നിർണ്ണയമില്ലാതെ ക്രീയാത്മകതയുടെ നിയന്ത്രണം സാധ്യമല്ല.
കാലത്തിന്റെ മറുവശമാണ് അനന്തത .
കാലം ( സമയപ്രവാഹം ) എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിപരമായ ഒരു പരിഗണന (calculation ) മാത്രമാണ് .
കാലത്തെ അവനവന് അധീനമാക്കി നിർത്തുവാൻ ഒരു മനുഷ്യനും സാധ്യമല്ല .
കാരണം ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന മിഥ്യയാണ് " കാലം" .
കാല പരിഗണനയെ മറികടക്കുന്ന വിദ്യയാണ് "ധ്യാനം " .
ഉറക്കം പ്രപഞ്ച വ്യവസ്ഥയിലുള്ള ധ്യാനമാണ് . ഉറക്കം ബുദ്ധിയുടെ ആവശ്യമാണ് .
നിത്യവും ആവശ്യത്തിനു ഉറക്കം ഇല്ലെങ്കിൽ ബുദ്ധിയുടെ പ്രവർത്തനം തകരാറിലാകും .
ഉറക്കവും ധ്യാനവും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ് . ഉറക്കത്തിൽ ബുദ്ധിയുടെ പ്രവര്ത്തനം അപ്പാടെ നിലക്കുന്നു .
ധ്യാനത്തിൽ നിലക്കുന്നത് ബുദ്ധിയുടെ "ഭ്രമം" മാത്രമാണ് .
ഭ്രമം നിലച്ച് ബുദ്ധി സ്ഥിരപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടാണ് ധ്യാനത്തിൽ കൂടി മനുഷ്യന് ബോധാവസ്തയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാൻ സാധ്യമാകുന്നത് .
ബോധാവസ്ഥയിൽ മനുഷ്യന്റെ അനുഭവലോകം
മിഥ്യയിൽ നിന്നും സത്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. (the great evolution )
അത് കൊണ്ടാണ് യോഗിയിൽ ദുഃഖങ്ങൾ നിലച്ച് ആനന്ദാനുഭവം കൈവരുന്നത് .
ആനന്ദം നിത്യമാണ് . കാരണം അത് സത്യമാണ് .
സത്യം സ്ഥല / കാല പരിഗണനക്ക് വെളിയിലാണ് .
ദുഃഖം മിഥ്യയാണ് . അത് വ്യക്തിയുടെ തോന്നലാണ് .
ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്ന വ്യക്തിയും മിഥ്യയാണ് .
എല്ലാ മിഥ്യകളും ബുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്ന കാല പരിഗണനക്ക് വിധേയമാണ് .
അതാണ് മനുഷ്യൻ എന്നും വ്യർഥമായ ഒരു കഥാ കൃത്തായി അവശേഷിക്കുന്നത്.
