സ്വബോധം നേടിയാൽ ആസക്തിയും ദുഖങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമാകും .

ദുഖത്തിന്  ചികിത്സ  സ്വബോധമാണ് ,

സ്വബോധം  ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ  ചികിത്സയാണ്  ലഹരി.

ഇത് മദ്യ ലഹരിയോ , ഭക്തി ലഹരിയോ  ആകാം .

ദുഃഖം ബുദ്ധിയുടെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥയാണ് .

ബുദ്ധിയുടെ പ്രവർത്തനം  മന്ദീഭവിപ്പിക്കുന്ന  ലഹരി  മനുഷ്യ ജീവിതം  നരകമാക്കുന്നു .

ദൈവ വിശ്വാസിയും  മദ്യപാനിയും  ഒരേപോലെ  ലഹരി- ചികിത്സയിൽ  ആസക്തമാകുന്നു.

ആസക്തി  ബുദ്ധിയുടെ  ബോധവിരുദ്ധമായ  സ്വഭാവമാണ് .

സ്വബോധം നേടിയാൽ ആസക്തിയും  ദുഖങ്ങളും  അപ്രത്യക്ഷമാകും .

ദൈവ വിശ്വാസിയുടെ ശാപം ദൈവമാണ് , ഏതെങ്കിലും ദൈവമല്ല "സ്വന്തം" ദൈവം .

ഓരോ മതവും മനുഷ്യന് നൽകുന്നത് അവരുടേത് മാത്രമായ ഒരു "സ്വന്തം" ദൈവമാണ് .

എന്നാൽ ദൈവത്തെ (ഉണ്ടെങ്കിൽ ) സ്വന്തമാക്കുകയെന്നത് അസാധ്യമാണ് (Utopya ).

ദൈവ വിശ്വാസിയുടെ ദൈവം വെറും പ്രാകൃത സങ്കല്പം മാത്രമാണ് .

സങ്കല്പം സത്യമാകുവാൻ സാധ്യമല്ല .

എന്നാൽ വിശ്വാസികളുടെ ബുദ്ധിക്ക് അത് ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയില്ല .

അതുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം ദൈവം അവരുടെ ശാപമായി മാറുന്നത് .