ബുദ്ധിയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വയം വിഡ്ഢിയാണ് .
ഒന്നും പ്രവർത്തിക്കാത്ത മനുഷ്യന് വിഡ്ഢി ആകേണ്ട സാഹചര്യം ഇല്ല .
സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ അടിമയാണ് എന്നതാണ് മനുഷ്യൻ സ്വയം വിഡ്ഢിയാകുന്നതിന് കാരണം .
വലിയ മനുഷ്യൻ (പ്രശസ്തന് ) വലിയ വിഡ്ഢിത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ ചെറിയ മനുഷ്യന് ചെറിയ വിഡ്ഢിത്തം ചെയ്യുന്നു .എന്തും പ്രവർത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് മനുഷ്യന് അതിന്റെ ന്യൂനത ബോധ്യപ്പെടുന്നത് .
മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരാൽ സ്വയം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നതും വിഡ്ഢിത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് .
ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തം വിഡ്ഢിത്തം മറച്ചു വയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢി "ഞാൻ" ആണ് എന്ന് ഓരോ മനുഷ്യനും തോന്നുന്നത് .
സത്യത്തിൽ വിഡ്ഢിത്തത്തിലാണ് മനുഷ്യന്റെ മത്സരം . അഹങ്കാരമാണ് അതിനടിസ്ഥാനം .
മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന ബുദ്ധിയും മനുഷ്യന് വെളിയിൽ നില്ക്കുന്ന ബോധവും വ്യത്യസ്തമാണ് . ബോധവും സ്വബോധവും വ്യത്യസ്തമാണ് .
ബുദ്ധി വ്യക്തിപരമായ പ്രവർത്തനമാണ് .. ബോധം പ്രവർത്തനമല്ല . ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചമാണ് (സത്യം ) ബോധം .
വ്യക്തിയിൽ നില നില്ക്കുന്ന സത്യമാണ് (മിഥ്യ അല്ലാത്തത് ) സ്വബോധം .
സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻറെ സ്വഭാവം യാന്ത്രീകമാണ് .
ശീലങ്ങൾക്കു അടിമയായ വ്യക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയാണ് , ബോധാമല്ല .
സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനിൽ ബുദ്ധിയാണ് വ്യക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് .
എന്താണോ വ്യക്തി ശീലിക്കുന്നത് അതാണ് രുചി അഥവാ രസം (enjoyment ). രുചിയാണ് വ്യക്തിക്ക് സംതൃപ്തി നല്കുന്നത്
വ്യക്തിയിൽ രസം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് മാനദണ്ഡങ്ങളും വ്യക്തിപരമാണ് . ഒരാൾക്ക് രസമായതു മറ്റൊരാള്ക്ക് രസകരം ആകുന്നില്ല .
വ്യക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ബുദ്ധിയും ( control center ) ഒരു ശീലമാണ് (automation ).
മനുഷ്യൻ (വ്യക്തി ) ശീലങ്ങൾക്കു അടിമയാകാൻ (addiction ) കാരണം ബുദ്ധിയുടെ ശീലങ്ങളാണ് .
സ്വബോധം ലഭിക്കാതെ മനുഷ്യന് യാന്ത്രീക ജീവിതത്തിൽ (addiction ) നിന്നും മോചനം സാധ്യമല്ല .
