സ്വർഗ്ഗത്തിന് വാതിലുകളില്ല

സ്വതന്ത്രനായ   മനുഷ്യന്  മുൻപിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്ന  രണ്ടവസ്ഥകളാണ് "സ്വർഗ്ഗവും നരകവും".

ഓരോ മനുഷ്യനിലും   സ്വമനസ്സ് ( ഞാൻ ,psyche ) സൃ ഷ്ടിക്കുന്നതാണ് നരഗം.

നാം മറ്റുള്ളവർക്ക്   വേണ്ടി ഒരുക്കുന്ന  കെണികളിൽ നാം സ്വയം വീഴും.

നാം മറ്റുള്ളവരോട് അക്രമവും പകയും പ്രകടിപ്പിച്ചാൽ അത് നമുക്ക് തന്നെയാണ് നരഗമായി ഭവിക്കുന്നത് .

ഇത് മനസ്സിലാക്കുവാൻ  മനുഷ്യനിൽ സ്വബോധം (മനസ്സാക്ഷി)  ഉണരണം.

അപ്പോൾ നമുക്ക് സ്വയം  സ്വർഗ്ഗത്തി ലേക്ക് പ്രവേശി ക്കുവാൻ കഴിയും .

സ്വമനസ്സിൻറെ (psych,ഞാൻ  )  ക്രിയാത്മക അവസ്ഥയാണ്‌  ഭയവും  
വി ഭ്രാന്തിയും  അസംതൃ പ്തിയും  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.


സ്വ ബോധം  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്   സമാധാനവും  വിശ്രാന്തിയുമായ  പരമമായ ആനന്ദമാണ് ( സ്വർഗ്ഗം) .

വ്യക്തിയിൽ സമാധാനവും  വിശ്രാന്തിയുമുണ്ടാകുമ്പോൾ  നാം  സാധാരണ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും പരിവർത്തനത്തിൻറെ പാതയിലെത്തുന്നു (ആത്മീയ പാത ).

ആത്മീയപാത  ഒരുവനെ  കൊണ്ട് പോകുന്നത് സ്വർഗ്ഗത്തി ലേക്കാണ്.സ്വർഗ്ഗം  ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്.

നാം  ഏത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെന്നത്    ഒരുവൻറെ   സ്വതന്ത്രമായ മനസ്ഥിതിയെ (free will )  മാത്രം ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്.  

വ്യത്യസ്തമായ  തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽകൂടി  ഓരോ മനുഷ്യനും    ജീവിതം വ്യത്യസ്ഥമക്കുവാൻ  എപ്പോഴും  കഴിയുന്ന  വിധത്തിലാണ്  പ്രപഞ്ചസത്യം  മനുഷ്യരിൽ  നിലകൊള്ളുന്നത്‌.

ശിശുവായി     ജനിച്ച് വീഴുന്നത്  മാത്രം നാം  സ്വയം തീരുമാനിക്കുന്നില്ല. അത് അസാധ്യവുമാണ്.
അത് മാതാപിതാക്കളുടെ  മനസ്ഥിതിയുടെ അർഹതയും  ജനിക്കുന്ന ശിശു മരിക്കുന്ന സമയം കൈവശം വച്ച മനസ്ഥിതിയുടെ അർഹാതയുമാണ്.

ഇത് മതങ്ങൾക്കും മനശാസ്ത്രത്തിനും അറിയാൻ കഴിയുന്ന സത്യമല്ല.

ഓരോ മനുഷ്യ ജന്മവും  ഒരനിവാര്യമായ കൂട് മാറ്റവും കുടിയേറ്റവുമാണ്.
( different track in a different court )

ഒരു മനുഷ്യ ശിശു   മനസ്സിനോട്  ചേർന്ന്  ഞാനെന്ന സ്വാർഥത ( I ) രൂപപ്പെട്ടാൽ   പിന്നെ മരണം വരെയുമത്  വ്യത്യസ്ഥങ്ങളായ അറിവിൻറെ ഫലം  ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വളരുന്ന  ജീവാത്മാവായ  മനസ്ഥിതിയാണ് .

നമ്മുടെ  അറിവെല്ലാം നാം സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്ന നിലവറയിൽ വെളിച്ചമില്ല എന്നതാണ്  നമ്മുടെ ബുദ്ധിയെ  അപൂർണ്ണമാക്കുന്നത് . എത്ര വലിയ ബുദ്ധിമാനും ഈ കുറവ് അഹംബുദ്ധിയിൽ നിലനിൽക്കും.

ഈ  അന്ധകാരമാണ് ഓരോ മനുഷ്യനും   വ്യക്തിപരമായി   സ്വയം  നരഗം സൃഷ്ടിക്കുവാൻ  കാരണം.

ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വർഗ്ഗമാണ്   അന്വേഷിക്കുന്നത്. എന്നാലത് എന്താണെന്ന്  മനുഷ്യർക്ക്‌ അറിഞ്ഞു കൂടാ. ദൈവം എവിടെയാണ് എന്നവർക്ക് അറിഞ്ഞ് കൂടാ .
മതം മനുഷ്യനെ ബിംബങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നു .കാരണം കൃഷ്ണനും ക്രിസ്തുവും പറയുന്ന സത്യം  മനസ്സിലാക്കുവാൻ  നമുക്ക് ബുദ്ധി മാത്രം പോര. ബോധവും കൂടി വേണം.

സാധാരണ  മനുഷ്യൻ  എല്ലാം തെറ്റി ദ്ധരിക്കുന്നു . മതവും മനശാസ്ത്രവുമാണ്  അതിന് കാരണം.
അവർ ബുദ്ധിയും ബോധവും  കൂട്ടി കുഴക്കുന്നു.

മനസ്സിനെയും മനസ്ഥിതിയെയും  കൂട്ടി കുഴക്കുന്നു. മനസ്സാക്ഷി യും  ഹൃദയവും  കൂട്ടി കുഴക്കുന്നു . മനസ്സിന് രോഗം വരുന്നു എന്ന് പ്രചരി പ്പിക്കുന്നു.

ഇത്തരം അവ്യക്തമായ അറിവുകളാണ്  മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്നത്.

അതാണ് ഓരോ വ്യക്തിയും  സ്വയം  പണിയുന്ന നരക -നിലവറയുടെ  അടിത്തറയാണ്  അവനവൻറെ  അഹംബുദ്ധി (ego intelligence )

നരകം  ഓരോ വ്യക്തിയുടേയും   പ്രതീക്ഷക്ക് വിപരീതമായി   നമ്മിലേക്ക്‌ വന്നു ചേരുകയാണ് .

നാം വ്യക്തിപരമായി നടത്തിയ  പൂർവ്വകാല തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ ഫലമാണ് നരകവും സ്വർഗ്ഗവും . ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പും  നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അപ്പോഴത്തെ  നമ്മുടെ മനസ്ഥിതിയാണ്.

നരകം  വ്യക്തിപരമാണ്. അത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം.അത് കാലഗതിയോടു (time factor ) ചേർന്ന് ഒഴുകുന്ന അസന്തുഷ്ടിയുടെയും  അശാന്തിയുടെയും പ്രവാഹമാണ്.

ഒരുവനൻറെ  മരണശേഷവും ആ പ്രയാണം  മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ കൂടി മറ്റൊരു ചുറ്റുപാടിൽ  വീണ്ടും യാത്ര തുടരുന്നു.

ആത്മാവിൽ പുനർജനിക്കുന്ന വ്യക്തി പിന്നീട് വ്യക്തിയായി അവശേഷിക്കുന്നില്ല. വ്യക്തിത്വം  നമ്മുടെ അഹമാണ് (ego status )

ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾതന്നെ  പുനർജനിക്കുന്ന വ്യക്തി  സ്വർഗ്ഗത്തിൻറെ ഭാഗമായി  പരമ ആത്മാവിൽ  ലയിക്കുന്നു.

 സ്വർഗ്ഗം വ്യക്തിപരമല്ല. അത് പ്രപഞ്ച സത്യമായ  പരമ -ആനന്ദമാണ്  


സ്വർഗ്ഗം സ്വയം ജാതമാണ്. അത് സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ഒരു മനുഷ്യനും  കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല.

അതിവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌. എല്ലാം ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ്‌  സ്വർഗ്ഗം (supreme Being ).

 Human Being  എന്നാൽ  നാം വ്യക്തിപര-മായിരിക്കുന്ന  മനസ്ഥിതിയുടെ  അവസ്ഥയാണ്‌ (ego Being ).

അത് ഭൂതകാലത്തിൻറെ സ്മരണകളിലും (trauma ) ഭാവിയുടെ പ്രതീക്ഷകളിലുമാണ് (dreams ) പ്രവഹിക്കുന്നത്.

 സ്വർഗ്ഗം കാലഗതികൾക്ക് ഉപരിയാണ്.  

സ്വർഗ്ഗം  ഭാവിയോ ഭൂതമോ അല്ല .അത്  ഇവിടെത്തന്നെ എപ്പോഴും സ്ഥിരമായി ഉണ്ട്.

എന്നാൽ മനുഷ്യൻറെ മനസ്ഥി സ്ഥിരമായി ഒഴുകുന്നതായ  അറിവിൻറെ   ഇരുണ്ട  നിലവറയാണ്.

അത് ശൂന്യമാവാതെ പ്രപഞ്ചത്തിൻറെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് (സ്വർഗ്ഗം ) മനുഷ്യന്  പ്രവേശിക്കുവാൻ കഴിയില്ല.

സ്വർഗ്ഗം  ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ് . ഉള്ളതെല്ലാം  ആയിരിക്കുന്ന പരമമായ  അവസ്ഥയാണ്‌  സ്വർഗ്ഗം (the supreme Being ).

നാം  ജീവിതത്തിൽ എന്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കണം എന്ന് ഒരോ  വ്യക്തിക്കും  സ്വയം   തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയും വിധമാണ് പ്രകൃതി മനുഷ്യനെ  ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

കുറഞ്ഞ പക്ഷം  സ്വയം  അറിയുവാനും  സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാനും   തീരുമാനിക്കുന്ന  വ്യക്തിക്ക്  അതിന്  ആരുടേയും  അനുവാദം  ആവശ്യമില്ല .

ശ്രദ്ധ (awareness ) മാത്രം മതി . ശ്രദ്ധയോടെ  പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു  വ്യക്തി   പുനർജനനത്തിലേക്കുള്ള   ആദ്യപടി  പിന്നിട്ട് കഴിഞ്ഞു .

 പുനർജനനം  ജീവിച്ചിരി ക്കുമ്പോൾ തന്നെ സാധ്യമാണ്. (not the hindu belief ). അത് ശ്രീ യേശു  പറഞ്ഞതായ പുനർജനനമാണ്‌.

ഗീതയിൽ  ശ്രീ കൃഷ്ണൻ അർജുനനോടു ആവശ്യപ്പെടുന്നതും അത് തന്നെയാണ്.

നമ്മുടെ  ശരീരത്തിലെ   ഓരോ  കോശവും  മരണം വരെയും വീണ്ടും വീണ്ടും  സ്വയം  പുനർ ജനിക്കുന്നുണ്ട് .

എന്നാൽ അതിൽ വസിക്കുന്ന   ജീവാത്മാവ് (മനസ്ഥിതി,ego ) പുനർജനിക്കുവാൻ  നാം  നമുക്ക് ഉള്ളതെല്ലാം (സ്വാർഥത ) നമ്മുടെ ചിന്തയിൽ നിന്നും  ഒഴിവാക്കണം.

അപ്പോൾ നാം  ഞാൻ എന്ന വികാരത്തിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. അതാണ് നരകത്തിൽ നിന്നുമുള്ള മുക്തി .

അപ്പോൾ നാം  സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കും .സ്വർഗ്ഗം  ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്.

സ്വാർഥതയാകുന്ന  സുഖ - ദുഖ  വികാരങ്ങളുടെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ  ഒരു  നിലവറയാണ് ( godown of  malignant thoughts ) ജീവാത്മാവ് (ego ).

 ഈ നിലവറയിലെ ഇരുട്ട്  മാറ്റി വെളിച്ചം (ബോധം ) വരുത്തുവാനാണ് ഒരു മനുഷ്യൻ (ഞാൻ ) പുനർജനിക്കുന്നത്. ശ്രീ യേശുവിൻറെ പുനരുദ്ധാനം  വെളിപ്പെടുത്തുന്ന  സത്യമിതാണ്.

അതിന്  മരിച്ചശേഷം  ഉടൽ കൊണ്ട് പോകേണ്ട  ആവശ്യമില്ല . അത് മനസ്സിലാക്കുവാൻ റോമാക്കാരുടെ ബുദ്ധിയും  ഇന്നത്തെ വിശ്വാസി കളുടെ  ബുദ്ധിയും  ബലഹീനമാണ്.
മനുഷ്യൻറെ ബുദ്ധിയോടു  സ്വബോധം ചേരാതെ  പ്രപഞ്ച സത്യം  ഗ്രഹിക്കുവാൻ  ആർക്കും  കഴിയുന്നതല്ല .

അത് വരെയും  ബുദ്ധിമാനായ  മനുഷ്യൻ  അവനവൻറെ അറിവ് കൊണ്ട്  ഓരോ തരത്തിൽ  സ്വകാര്യമായ നരകം  സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട്  സ്വയം നരകിക്കയാണ്.

സമൂഹത്തിൻറെ  സ്വാർഥമായ  താത്പര്യങ്ങളോട്   വ്യക്തിയുടെ  സ്വാർഥതയും കൂടിചേർന്ന്     തിന്മകളുടെ  വിത്ത് വിതച്ച് കൊയ്യുന്ന കൃഷിയാണ്  മനുഷ്യൻ നടത്തുന്നത്.

തിന്മകളുടെ  വിത്ത് മാറ്റി നന്മകളുടെ  വിത്ത് പാകാൻ  വേണ്ടിയാണു   നമുക്ക് വെളിച്ചം ആവശ്യ മായിരിക്കുന്നത്.

ആധുനീക  മനുഷ്യൻ ഭൂതകാലത്തിൻറെ കാലഹരണപ്പെട്ട പാരമ്പര്യങ്ങളും നിത്യ ജീവിത ത്തിൻറെ വ്യാകുലതകളും ചേർന്ന  അമിതഭാരം ചുമന്ന് കഷ്ട പ്പെടുകയാണ്.

നരകത്തിൽ  നിന്നും സ്വയം  രക്ഷപ്പെടാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണ് ആത്മാവിൻറെ പുനർജനനം.

മനുഷ്യരുടെ തിന്മക്കു   ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രവർത്തിക്കാൻ  കഴിയില്ല. അതിന് പലരു ടേയും കൂട്ട് കെട്ട്  ആവശ്യമുണ്ട്.

എന്നാൽ  നന്മക്ക്  കൂട്ടുകെട്ട്  ആവശ്യമില്ല. നന്മയിൽ കൂടിയാണ് ഒരുവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ  പ്രവേശിക്കുന്നത്.

വ്യക്തിയുടെ മനസ്ഥിതിയെ സ്വന്ത ഇഷ്ടത്തിന്  എതിരായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന   രണ്ട്  സാമൂഹ്യ  പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ് മതവും  രാഷ്ട്രീയവും.

സാമൂഹ്യ സംസ്കാരം  നൽൽകുന്ന വിശ്വാസ സംഹിതകൾ (മാമൂലുകൾ ) മനുഷ്യരിൽ  അവരുടെ മനസ്ഥിതിയെ  തടവിലാക്കുന്നു .

 ദൈവം ,പാപം ,മുൻജന്മം ,വിധി , തുടങ്ങി അനേകം  തടവറകളിൽ  വ്യക്തിയുടെ  മനസ്ഥിതി (ego ) തളക്കപ്പെട്ടു കിടക്കുമ്പോൾ  അവനിൽ  ജാഗ്രതയെന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻറെ  പാത   അടഞ്ഞു പോകുന്നു.

അങ്ങനെ സ്വബോധം നഷ്ടമാകുന്ന   വ്യക്തിയെ   അഴിമതിക്കും   അക്രമത്തിനും  വേണ്ടി ആർക്കുവേണമെങ്കിലും ചൂഷണം  ചെയ്യുവാൻ കഴിയും.

 എല്ലാം എൻറെ വിധിയാണ്  എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരിൽ  സ്വബോധം  ഒരിക്കലും പ്രവേശിക്കുന്നില്ല. അവർ ശ്രദ്ധ യോടെയല്ല  ജീവിക്കുന്നത്. ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി  യാതനകൾ  അവരെ തേടിയെത്തുന്നു.

 സ്വബോധമില്ലാതെ തിന്മ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ  അവസാനം എല്ലാം  ദൈവത്തിന് വിടുന്നത് കൊണ്ടാണ്  ഭൂമിയിൽ നരഗ യാതനകൾ  നാൾക്കുനാൾ വർദ്ധിക്കുന്നത്.

സ്വബോധം ഉള്ള വ്യക്തിയിലാണ്  ഉത്തരവാതിത്വ ബോധവും  ഉണ്ടാവുക.
(accountability )

വ്യക്തിയുടെ മനസ്ഥിതിയെ   വിശ്വാസങ്ങൾ ഭരിക്കുമ്പോൾ  അവർക്ക്  സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല.അവർ  വിശ്വാസത്തിന്  അടിമയാണ്.

  "മുൻപേ ഗമിക്കുന്ന ഗോവിൻറെ പിൻപേ  ഗമിക്കാൻ" മടിക്കാതെ  അനേകം    മനുഷ്യർ  ഘോഷയാത്രകളിലും  ആചാരങ്ങളിലും   മതവും വർഗ്ഗീയതയും പ്രകടിപ്പിച്ച്‌  സ്വയം  സന്തോഷിച്ചുകൊണ്ടു  നരഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

എന്നാൽ    മതം  അവരോടുപറയുന്നു "സ്വർഗ്ഗം " മരണശേഷമാണ് .ജീവിതം നരകമാണ്. അത് ദൈവഹിതമാണ് , വിധിയാണ് .അത് മാറ്റുവാൻ നാം മരിക്കണം. അതിനു മുൻപ് പുണ്യ സ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു  വിശുദ്ധി നേടണം .

സത്യത്തിൽ   സ്വർഗ്ഗം എന്താണ് ?എന്ന് മതങ്ങളൾക്കുമറിയില്ല. അത് കൊണ്ടാണവർ മനുഷ്യരെ  പലതും  പറഞ്ഞ് പറ്റിക്കുന്നത്. ശാസ്ത്രത്തിനുമത് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല. അവർ ദൈവ കണിക വരെ മാത്രമേ എത്തിയിട്ടുണ്ട് .
സ്വർഗ്ഗം ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്. എൻറെ മനസ്ഥിതി (psycho -somatic status ) ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണ്‌.

 യേശുവിനോ , കൃഷ്ണനോ , അള്ളാഹുവിനോ  നിങ്ങളെ  അവിടേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ കഴിയുന്ന  ഒരിടമല്ല സ്വർഗ്ഗം . അത് നിങ്ങൾ ഇരിക്കുന്നതായ അവസ്ഥയാണ്‌ .

സമാധാനവും സ്നേഹവുമാണ് (പ്രേമം അല്ല ) സ്വർഗ്ഗീയ അവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനം.

എന്നാലും  ഒരു വ്യക്തി സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിനെ തടയാൻ ഒരു ശക്തിക്കും  സാധ്യമല്ല .

കാരണം  സത്യം  ഭൗതീകമായ ഒരു  അന്വേഷണമല്ല .

അതിന്  സമൂഹത്തിൻറെ സമ്മതപത്രവും   ആവശ്യമില്ല.

പ്രപഞ്ചസത്യം കണ്ടെത്തുകയെന്നാൽ ഒരു വ്യക്തി  സ്വയം എന്താണ് എന്ന് കണ്ടെത്തുകയാണ്.

അതിന്  സ്വയം  ആത്മസമർപ്പണം നടത്തുകയാണ് ആവശ്യം.അത് പ്രകടനമല്ല .കുരിശു വരച്ചാലും, ശരണം വിളിച്ചാലും  സംഭവിക്കുന്ന ഒരപകടമല്ല (accident ) സമർപ്പണം.
ആത്മ സമർപ്പണം വ്യക്തിയുടെ ഉള്ളിൽ  സംഭവിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ചയമാണ് (deliberation )

സത്യത്തിന്  നില നിൽക്കാൻ കൂട്ടായ്മ  (comunity )  ആവശ്യമില്ല. അത് സ്വയം സ്ഥിതമാണ്.അത് പുറം ലോകത്തിന് കാണാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ പ്രപഞ്ച മനസ്സക്ഷിക്ക് അത് കാണുവാൻ കഴിയും. കാരണം അത് പ്രപഞ്ചം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ജാഗ്രതയാണ്.

നാം മനസ്സാക്ഷിയെ  അറിയുന്ന നിമിഷം  ഞാനെന്ന  വ്യക്തിയിൽ  അത്ഭുതങ്ങൾ സംഭവിക്കും.

എന്നാൽ അതിനു മുൻപ്   നമ്മിൽ ആത്മ സമർപ്പണം സംഭവിക്കണം.

സത്യം  വസിക്കുന്ന  സ്വർഗ്ഗത്തിന് വാതിലുകളില്ല. കാവൽക്കാരുമില്ല.

സ്വർഗ്ഗം  സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്ന  മനുഷ്യർക്കായി   എന്നും തുറന്നു കിടക്കുന്ന  അവസ്ഥയാണ്‌.

സ്വർഗ്ഗം  ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ് . അതറിയുന്നതാണ്  മനുഷ്യൻറെ  മഹത്വം .

 ലോകം  സൃഷ്ടിക്കുന്ന മഹാന്മാരെ പ്പറ്റി  ശ്രീ യേശു  പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്   "വെള്ള പൂശിയ ശവകുടീരം" എന്നാണ്.

അവർ മനുഷ്യജീവൻറെ മഹത്വം അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് മഹാന്മാരായതല്ല .

അത് മതം വിശുദ്ധന്മാരെ  സൃഷ്ടിക്കുന്നത് പോലെയാണ് . എന്താണ് "വിശുദ്ധി " എന്ന്  മതങ്ങൾക്കറിയില്ല .

മതം തട്ടി പ്പി ൻറെ  മനശാസ്ത്രമാണ്. അവർ  വിശ്വാസമെന്ന മയക്കു മരുന്ന്  വിൽക്കുന്ന  സാമൂഹ്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ്.

സാമൂഹ്യമായ  ഒരാഘോഷം  എന്നതിൽ കവിഞ്ഞ്  ഒരു ഗുണവും  മതങ്ങൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയില്ല.

സ്വബോധം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ  മതത്തിൻറെ  പേരിൽ    തമ്മിൽ തല്ലി  മനുഷ്യൻറെ മഹത്വം നശിപ്പി ക്കുകയും  ചെയ്യുന്നു.

അതിനെ അവർ വിശുദ്ധ യുദ്ധം എന്ന് പുകഴ്ത്തുന്നു.

ഖുറാനിലും,ഗീതയിലും ബൈബിളിലും  പറയുന്ന വിശുദ്ധ യുദ്ധം  വ്യക്തി അവൻറെ  ഉള്ളിൽ നേരിടുന്ന  സംഘട്ടനമാണ് . അത് ആത്മ സമർപ്പണം  സാധ്യ മാക്കുവാൻ  വേണ്ടിയുള്ളതാണ്.

അതിനെ മതം അതിനെ തെറ്റായി  പഠിപ്പിച്ചു പ്രചരി പ്പിക്കുന്നതാണ്  ആധുനീക "ജിഹാദ്" . അത് മനുഷ്യജന്മത്തി ൻറെ മഹത്വം  ചവുട്ടിമെതിക്കുകയാണ്.

 പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ  വളർത്തുന്ന  മനുഷ്യ ൻറെ അഹംബുദ്ധി  സത്യത്തിന്  എതിരാണ്. അതിന് സമർപ്പിക്കുവാൻ  കഴിയില്ല.

മനുഷ്യൻറെ   അഹംബുദ്ധിക്ക്   വിശുദ്ധിയെ  തിരിച്ചറിയാൻ  കഴിയില്ല .

ഒരു മനുഷ്യന്  സ്വതന്ത്രമായ  തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സാധ്യമാണ്.

സ്വർഗ്ഗം  എന്താണ്  എന്നറിയാത്ത  വ്യക്തി   നിത്യവും  നരഗത്തിലാണ്   ജീവിക്കുന്നത് . അതിന്  കാരണം  ശിശുവിൽ നിന്നും  "അഹ" - ത്തി ലേക്കുള്ള  അറിവിൻറെ വളർച്ചയാണ്. (the story of Eden has a truth in it ).

എദനിൽ  സർപ്പം  മനുഷ്യനെ  ചതിച്ചു  എന്നാണ്  കഥ   പറയുന്നത് .  എന്നാൽ  സർപ്പം  ഞാൻ എന്ന  അറിവിൻറെ (ego ) വളർച്ചയാണ്.

സ്വർഗ്ഗം (paradise ) ഒരു മനുഷ്യൻറെ   വ്യക്തിപരമായ അർഹതയാണ് (qualification ).

സ്വർഗ്ഗത്തെയും നരകത്തെയും വേർതിരിക്കുന്ന മൂന്നാമത്  ഒരവസ്ഥയാണ്  മനസ്സ്. (ചിന്തി ക്കുന്ന അവസ്ഥ ).

 പ്രപഞ്ച സത്യം ആയിരിക്കുന്ന  മൂന്ന് അവസ്ഥ കളാണ് മനസ്സാക്ഷി -മനസ്സ് -മനസ്ഥിതി .

സ്വർഗ്ഗവും നരകവും  മനുഷ്യൻ മരിക്കുമ്പോൾ  പോകുന്ന സ്ഥലമല്ല . ആ സ്വർഗ്ഗം   മതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയാണ്.

മതങ്ങൾ മനുഷ്യൻറെ സൃഷ്ടിയാണ്.

എന്നാൽ  പ്രപഞ്ചസത്യം മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നതിലും മുകളിലാണ്. ആ സത്യം   അറിയാൻ  നമുക്ക്  ബുദ്ധിയല്ല  ആവശ്യം. അതിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കുകയാണ്.

സ്വാർഥത സമർപ്പണത്തിന്  എതിരാണ്.

ഇതാണ് വിശ്വാസിയുടെ പ്രശ്നം. വിശ്വാസം  പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്വാർഥതയാണ്.

സ്വബോധം   ഉണരാത്ത   വ്യക്തികൾ പങ്കിടുന്ന മനസ്ഥിതിയുടെ  കൂട്ടായ്മ യാണ്   മതം.

മനുഷ്യൻ  ദുരിതങ്ങൾ (hell ) സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്. അതിനുള്ള കാരണം അവരുടെ  ബുദ്ധിയുടെ സ്വാർഥതയാണ്.

മനുഷ്യരുടെ   ദുഷ് പ്രവർത്തികൾ  എല്ലാം അതിൻറെ  ഫലമാണ് . അതിൻറെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കെണ്ടതും   വ്യക്തി  സ്വയമാണ്. തിന്മകൾക്കു വേണ്ടി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ  വ്യക്തിയെ  ഉപയോഗിക്കുകയാണ് (manipulating )

  പണവും സ്വാധീനവും (power and money )    ദുഷ്ടന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് .

എന്നാൽ  മനസ്സാക്ഷിയെന്ന പ്രപഞ്ച ഹൃദയം  ഒരു വ്യക്തിയെയും    ഒരിക്കലും  വെറുതെ വിടില്ല . അങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യനും വ്യമോഹിക്കുകയും  വേണ്ട .

പ്രപഞ്ചസത്യം വിശുദ്ധിയുടെ സ്വർഗ്ഗമാണ്.

അവിടേക്ക് സ്വാർഥനായ മനുഷ്യന്  പ്രവേശനമില്ല . സ്വാർഥനായ  മനുഷ്യന്   മതം നൽകുന്ന  മരണ-അനന്തര സ്വർഗ്ഗമാണ്  യോഗ്യം .

സ്വാർഥത വെടിയുന്ന  മനുഷ്യൻ  ശുദ്ധമാകുന്നു . അപ്പോൾ അവനിൽ നിന്നും  നന്മകൾ  പുറപെടുന്നു. അവന്  സ്നേഹിക്കുവാൻ  സാധിക്കുന്നു . പ്രേമം അവനിൽ നിന്നും വിട്ടു പോകുന്നു.

 സ്നേഹം നന്മകളുടെ  മാതാവാകുന്നു. സ്നേഹം  പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ  സ്വർഗ്ഗത്തിന്  യോഗ്യനാണ്.

സ്വാർഥനായ വ്യക്തി   നിത്യവും  നരഗത്തിൽ  സ്വയം  സന്തോഷിച്ച്   ദുഖത്തേയും  വേദന കളേയും  ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്നു.  അതിന് വേണ്ടി  അവൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന  തന്ത്രമാണ്  പ്രേമം .

പുരുഷൻ  സ്ത്രീയേയും  സ്ത്രീ പുരുഷനേയും പ്രണയമെന്ന പ്രേമത്തിൻറെ  തീഷ്ണതയിൽ (climax ) കൂടി അവരവരുടെതായ   നരഗത്തിൽ പരസ്പര  പങ്കാളികൾ ആക്കുന്നു.

പ്രണയ ജോടികൾക്ക് സ്വാർഥത അതിൻറെ ഉച്ചത്തി ലായിരി ക്കുന്നത് കൊണ്ട്  അവരുടെ  ജാഗ്രതയും  ശ്രദ്ധയും ചോർന്നു പോകുന്നു. അവർ അവിവേകി കളെപ്പോലെ  അന്ധരായിപ്പോകുന്നു.  

അപ്പോളവർ  കാണുന്നത്  അവരുടെ  സ്വപ്ന സ്വർഗ്ഗത്തെ മാത്രമാണ് .അതിനപ്പുറം  അവരെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന  നരഗത്തിലേക്ക്  അവർക്ക്  കടക്കാതിരിക്കുവാൻ  കഴിയില്ല.

ഇങ്ങനെയാണ്  പ്രപഞ്ചം  സ്വർഗ്ഗവും നരഗവും  മനുഷ്യൻറെ   മുൻപിൽ  തുറന്നി ട്ടിരി ക്കുന്നത്.

നരകത്തിന് അതിരുകളു ണ്ട്. അത്  നാം  സ്വയം നിർമ്മിക്കുന്ന  ഒരു കോട്ട  (seclusion ) പോലെയാണ് . അതിൻറെ കാവൽക്കാരനാണ്‌  വ്യക്തിയുടെ മനസ്ഥിതി (ego ).

സ്വതന്ത്രനല്ലാത്ത (sovereign ) ഒരു വ്യക്തിയും  സ്വർഗ്ഗത്തിൽ  പ്രവേശിക്കുന്നില്ല.

സ്വാതന്ത്ര  വ്യക്തിയിലെ   ജാഗ്രത  സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള  പാതയാണ് .അതാണ് ശ്രീ യേശു പറഞ്ഞത് " ഞാൻ  സത്യവഴിയും ജീവനും ആകുന്നു" എന്ന്.

ജാഗ്രതയാണ് മനുഷ്യനിൽ  ഉത്തരവാദിത്വബോധം  സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഉത്തര വാദിത്വം മനുഷ്യനെ  സത്യാന്വേഷിയാക്കുന്നു.

സത്യാന്വേഷി  സ്വയംസ്ഥിതനായിരിക്കണം.( free of  belief and prejudice )

സ്വയംസ്ഥിതനല്ലാത്ത (sovereign ) വ്യക്തിക്ക് ആത്മസമർപ്പണം സാധ്യമല്ല.

ആത്മസമർപ്പണമാണ് ഒരു മനുഷ്യനെ  സ്വർഗ്ഗത്തിന്  അർഹമാക്കുന്നത്.

മതങ്ങൾ  ഇതിനെതിരാണ്. മതം  മനുഷ്യൻറെ ബുദ്ധിപരമായ ഒരു  നീക്കമാണ്. ആചാരങ്ങളും  പ്രാർഥനയും   വിശ്വാസിക്ക്  മനശാസ്ത്രപരമായ സ്വയം ചികിത്സയാണ്.

പക്ഷെ  സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന   നരഗയാതനകൾക്ക്  മതം  ഒരു ചികിത്സിയല്ല .  

ഞാൻ (ego ) ആണ് രോഗിയും  രോഗകാരണവും.  എൻറെ   ബുദ്ധിപരമായ പരിധിയാണ്   എൻറെ  വിശ്വാസം . സത്യം അതിന് മുകളിലാണ് .

വിശ്വാസത്തിൻറെ   കൂട്ടായ  പ്രകടനമാണ്  മതം . മതത്തിൻറെ ശക്തി പ്രകടനമാണ്  വർഗ്ഗീയത .

വർഗ്ഗീയത  മനുഷ്യർക്ക്‌  നരഗത്തിലേക്കുള്ള   കവാടമാണ്.

മനുഷ്യൻ ഇന്നേ വരെ നടത്തിയിട്ടുള്ളതും  ഇനിയും  നടത്താനിരിക്കുന്നതുമായ   എല്ലാ യുദ്ധങ്ങൾക്കും  കാരണം   വർഗ്ഗീയതയാണ്.

ഓരോ വ്യക്തിയും  നിത്യവും നടത്തുന്ന ആത്മസംഘട്ട നമാണ്  നരഗം.

  "ഞാൻ" എന്ന  കോട്ടക്ക്  ഉള്ളിലാണ് ആത്മസംഘട്ടനങ്ങൾ  നടക്കുന്നത് .

പുറം ലോകം അതറിയണമെന്നില്ല. എങ്കിലും  ഞാൻ കുറ്റം കാണുന്നത് അവിടെയാണ്.

 ഒരു വാതിൽ  സ്വയം  തീർക്കാതെ   ഒരു വ്യക്തിയും  സ്വയം  തീർക്കുന്ന  നരക  യാതനകളിൽ  നിന്നും  മോചനം  നേടുന്നില്ല .