ഊര്ജമാകുന്ന ബോധം ഊര്ജിതമാകുന്ന മനുഷ്യന്
ഊര്ജത്താല് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു ഊര്ജത്താല് നിലനില്ക്കുന്നതാണ് പ്രപഞ്ചവും പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള സര്വ്വവും.
പ്രപഞ്ചം (ബ്രഹ്മാണ്ഡം ) ഒരേയൊരു ആത്മപിണ്ഡമാണ്.(ശക്തി )
നാം വ്യത്യസ്ഥമായി കാണുന്നതും കേള്ക്കുന്നതും, രുചിച്ച്നോക്കുന്നതും അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായതെന്തും ഒരേ ഊര്ജത്തിന്റെ വിവിധ തല ങ്ങളാണ്.
പ്രപഞ്ച ത്തിലെ വ്യത്യസ്ഥതകള് മഹാസമുദ്രവും മഴത്തുള്ളികളും പോലെ മാത്രമാണ്.
എന്നാല് സാധാരണയായി നമ്മുടെ അറിവിന്റെ പരിധി നാം സ്വയം പരിമിത പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്കൊണ്ട് നാം സത്യമെന്ന സമുദ്രത്തെ (പ്രപഞ്ചം ) അറിയുന്നില്ല.
നാം അറിയുന്നത് വ്യത്യസ്തമായ തുള്ളികളെ മാത്രമാണ്.മനുഷ്യന്റെ ഈ പരിധി മറികടന്ന് പോകാനാണ് ശാസ്ത്രം ശ്രമിക്കുന്നത്.
ശാസ്ത്രത്തിനും ഒരിക്കലും സമുദ്രത്തിലെത്തുവാന് കഴിയുന്നതല്ല. കാരണം മനുഷ്യന്റെ മനശാസ്ത്രപരമായ ചിന്ത നയിക്കുന്നതാണ് ശാസ്ത്രവും .
ഊര്ജം പ്രപഞ്ചത്തിന് അടിസ്ഥാനമാണ്.
കാണപ്പെടുന്നതില് കാണപ്പെടാത്തത് എന്താണോ അതാണ് ഊര്ജം .ഇത് തന്നെയാണ് ആത്മാവും.(spiritual Energy ).
ആത്മാവ് ജീവനും മനസ്സുമായി രൂപപ്പെടുന്ന പ്രവാഹമാണ് പ്രപഞ്ചം.
ഈ പ്രവാഹത്തില് അദൃശ്യമായത് ദൃശ്യമാകുകയും അത് തന്നെ വീണ്ടും അ ദൃശ്യമാകുകയും ചെയ്യുന്ന മായാജാലമാണ് പ്രപഞ്ചരഹസ്യം.
മനുഷ്യന് ഊര്ജങ്ങളുടെ ത്രിതലം
ഈ ഊര്ജപ്രവാഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു മനുഷ്യനാണ് എന്നതാണ് മനുഷ്യനിലെ ശ്രേഷ്ടത.
ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വയം അറിയുന്നതില്കൂടിയാണ് ഈ ശ്രേഷ്ടതയെ നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്. അത് വഴിയാണ് നാം പ്രപഞ്ചസത്യം സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നതും അതിനെ സ്വയം ബഹുമാനിക്കുന്നതും.
അതി ന്റെ പേരില് നാം മറ്റെന്ത് ചെയ്താലും അതെല്ലാം നമ്മുടെ ജാടയായി മാത്രം നില നില്ക്കൂം.
ക്രിയാത്മകത ഇച്ചാശക്തിയുടെ ഊര്ജമാണ് (ഞാന്,Ego )
അഹവും, ശരീരവും, ബോധവും തനിച്ചും കൂട്ടായും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഊര്ജ-പ്രവാഹത്തിന്റെ മായജാലമാണ് മനുഷ്യനെന്ന മഹാത്ഭുതവും, നാം കടന്ന് പോകുന്ന ജീവന്റെ വഴിയും .ഇത് രണ്ടു തരം ഊര്ജമായി തിരിക്കാം
ശാരീരിക ഊര്ജം. (ഓജസ്സ് )
മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ കോശങ്ങളും ഒരു ബാറ്ററിയുടെ സെല്ലുകള് പോലെ ഊര്ജം നില നിര്ത്തിയും പുറംതള്ളിയും പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ജൈവോര് ജമാണ് ഓജസ്സ് .
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്. എന്നാല് മനുഷ്യന് പുറത്ത് ഒന്നിലും അറിവും ബുദ്ധിയും സ്വാര്ഥതയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഞാന് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നില്ല.
ശരീരത്തിലെ ഊര്ജ പ്രവാഹം (ഓജസ്സ്, K-Watt of energy ) .
ഭക്ഷണം വഴി ശരീരം ഊര്ജം ശേഖരിക്കുന്നു എന്ന ധാരണ ഭാഗീകമായ ശരി മാത്രമാണ്.
മനസ്സും മനസ്സിന്റെ പ്രവര്ത്തനവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ജീവാത്മാവിന്റെ (അഹം ) അവസ്ഥയാണ് മനുഷ്യനില് ശരീരത്തിന്റെ ഊര്ജനിലയും സുഖ-അസുഖ അവസ്ഥയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.
അത് പോലെ തന്നെ കായിക പ്രവര്ത്തനം വഴിയാണ് കൂടുതല് ഊര്ജവും നഷ്ട പ്പെടുന്നത് എന്ന ധാരണയും ശരിയല്ല.
ഞാന് എന്ന അഹം ഭയപ്പെടുന്നത് വഴിയും അശാന്തമാകുന്നത് വഴിയുമാണ് നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് കൂടുതല് ഊര്ജ നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത്.
വികാര വിനിമയം മനുഷ്യനില് കായിക പ്രവര്ത്തനത്തിന്റെ മൂന്നിരട്ടി ഊര്ജം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് .
അഹം (ജീവാത്മാവ്) എന്ന വികാരമനുഷ്യന് ശരീരത്തിലാണ് നില കൊള്ളുന്നതും പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതും എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം.
ജീവാത്മാവാകുന്ന ഊര്ജപ്രഭാവലയം ( Aura,Voltage of energy തേജസ്സ് )
മനുഷ്യ ശരീരത്തിലെ പ്രവര്ത്തന കേന്ദ്രമാണ് (command and control centre ) ജീവാത്മാവകുന്ന അഹം (ഞാന്).
തോന്നലുകളില് ( Thoughts or Feelings ) കൂടി ഊര്ജം സൃ ഷ്ടി ക്കാനും വിനിയോഗി ക്കാനും കഴിയുന്ന അവസ്ഥയാണ് ജീവാത്മാവാകുന്ന "ഞാന്"
വ്യക്തിഗത ഊര്ജമാകുന്ന "ഞാന്" നടത്തുന്ന ഓരോ ചിന്തയും , പ്രവര്ത്തി, ഭയം, ഭയത്തില് നിന്നുമുണ്ടാകുന്ന മറ്റു പല വികാരങ്ങളും നമ്മുടെ ഊര്ജ നിലയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
"ഞാന്" എന്ന ഊര്ജ പ്രഭാവലയം( Aura ) എന്നിലുള്ള ഊര്ജ ത്തിന്റെ പ്രവര്ത്തനശേഷിയാണ് (Voltage, തേജസ്സ് )
മനസ്സും ശരീരവും ഉപയോഗിച്ച് നാം ചെയ്യുന്ന നന്മയും തിന്മയുമായ ഓരോ പ്രവര്ത്തിയും നമ്മുടെ ഊര്ജം ചിലവിടുകയും സംഭരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
നന്മയും, നല്ല പ്രവര്ത്തിയും, നല്ല ചിന്തയും, ലക്ഷ്യങ്ങളും നമുക്ക് ചാലക ശക്തിയായ (Motivation) ഊര്ജം പ്രധാനം ചെയ്യുന്നു.
വിശ്വാസം,പ്രാര്ഥന, ശീലങ്ങള്,ആരാധന എന്നിവ ഇത്തരം ഊര്ജം നമുക്ക് നല്കുന്നുണ്ട്.
എന്നാല് നാം പള്ളിയിലോ അമ്പലങ്ങളിലോ പോയി കൂട്ടായി ആരാധന യര്പ്പിക്കുമ്പോള് നമ്മിലുള്ള ഊര്ജം സ്വയം അറിയാതെ നാം വിഗ്രഹത്തിലേക്ക് നല്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് ആളുകള് കൂട്ടം കൂടുന്ന ആരാധനാസ്ഥലങ്ങളില് ഊര്ജത്തിന്റെ ഒരു കേന്ദ്രീകരണം നടക്കുകയും അതവിടെ ഒരു പ്രത്യേക പ്രഭാ വലയം സൃ ഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം അവിടെ വരുന്ന വിശ്വാസികളും, ദു ഷ്ടനുംനും, നീതിമാനും, കൊള്ളക്കാരനും പൂജാരിയും പുരോഹിതനും ഒരേ സമയം പുറത്തു വിടുന്ന ഊര്ജം താഴ്മയുടെയും അപേക്ഷയുടെയും മാത്രമാണ് .
ഒരേ ദിശയില് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഊരര്ജ്ജം അവരുടെ കണ്ണുകള് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്ന വിഗ്രഹത്തിനത് ചുറ്റും കേന്ദ്രീകൃതമായൊരു പ്രഭ നല്കുന്നു.
വിഗ്രഹങ്ങളിലെ ഈ ഊര്ജ്ജത്തെ നമ്മിലേക്ക് ശേഖരിക്കുവാന് സാധാരണ മനുഷ്യര്ക്ക് കഴിയില്ല.
കാരണം അവരിലെ അഹം അവിടെ ജ്വലിച്ചു നില്ക്കുകയാണ്.
അത് കൊണ്ടാണ് ഓരോരുത്തരും സ്വാര്ത്ഥമായ ആവശ്യങ്ങള് അവിടെ നിക്ഷേപിക്കുന്നതും "നിറവേറും" എന്ന പ്രത്യാശയോടെ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങുന്നതും.
എന്നാല് വ്യക്തികളില് നിന്നും ഊര്ജം ചോര്ന്നു പോയ സത്യം വിശ്വാസികള് അറിയുന്നത് വീട്ടില് മടങ്ങിയെത്തുന്ന സമയത്താണ്. അപ്പോളവര്ക്ക് തളര്ച്ചയും, മനസ്വീക മായ ക്ഷീണവും അതിന്റെ ഫല മായി വൈകരീക വിസ്പോടനവും കൂടുതല് ആയിരിക്കും.
ദൈവാലയങ്ങള് ഉയര്ന്നതും തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിലും സ്ഥാപിക്കുന്നത് അവിടെ ഉണ്ടാകുന്ന ഊര്ജ-കേന്ത്രീകരണം ലഘുകരിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയാണു.
ഇതേ പ്രഭാവലയം വ്യക്തികളിലും, വീടുകളിലും,സ്ഥാപനങ്ങളിലും, രാജ്യങ്ങളിലും, ഓരോ ഭൂ പ്രദേശങ്ങളിലും പ്രത്യേകമായിരിക്കുന്നു.
തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിലും, കടല്തീരം, മലനിരകള് തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലും ഊര്ജ കേന്ദ്രീകാരണം സാധ്യമല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് എപ്പോഴും നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത് സ്വഭാവീകമായ പരിശുദ്ധിയുടെ ഊര്ജമാണ്.ഇത് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ കുളിര്പ്പിക്കുകയും ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.
ദുഷ്ടന്മാരെ അകറ്റി നിര്ത്തണം എന്ന് പറയുന്നതിന് കാരണം അവരില് വസിക്കുന്ന ഊര്ജം മലിനമായത് കൊണ്ടാണ്.
അത് പോലെ തന്നെ യോഗികളില് വസിക്കുന്ന ഊര്ജം പരിശുദ്ധമാകയാല് അവര് വസിക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശം അതിന്റെ നന്മകളാല് ശ്രേഷ്ഠമാകും.
വ്യക്തിയിലെ അഹം വികാരകൊടുമുടി കയറുന്ന പ്രണയം എന്ത് പ്രതികൂലതയും അതി ജീവിക്കാന് വേണ്ടതായ സാഹസീകതയുടെ ഊര്ജം നമുക്ക് പ്രധാനം ചെയ്യുന്നു.
ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി നാം കൂട്ടായി പ്രവര്ത്തി ക്കുമ്പോഴും ഇതേ ഊര്ജം നമുക്ക് തുണയായി കൂടെ നില്ക്കും.
ഒരപകടത്തില്പ്പെടുന്ന അത്യാഹിത സമയത്തും ഇതേ ഊര്ജം നമ്മില് ഉണര്ന്ന് വരും.
മുകളില് വിവരിച്ച ഓരോ ഊര്ജവും വരുന്നതും പോകുന്നതും "ഞാന്" എന്ന അവസ്ഥയുടെ നിലവാരമനുസരിച്ചും നമ്മില് പ്രവര്ത്തി ക്കുന്ന മനശാസ്ത്രം (അറിവ് ) അനുസരിച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കും.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ തളര്ച്ചയും വളര്ച്ചയും, സുഖവും അസുഖവും എല്ലാം തന്നെ "ഞാന്" എന്ന അവസ്ഥയുടെ ഊര്ജസ്ഥിതിയുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അഹം എന്ന ഊര്ജം "സ്ഥല, കാല ,സമയ" പരിമിതികള്ക്കുള്ളിലാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. ഇതിന് മാറ്റം വരുത്താന് യോഗികള്ക്ക് മാത്രമേ കഴിയു കയുള്ളൂ. മനുഷ്യന് എത്ര ബുദ്ധിമാനയാലും അവരില് ഈ പരിമിതികള് നില നില്ക്കും.
ബോധമാകുന്ന ഉറവിടം.
പ്രപഞ്ച ത്തിലുള്ള സകലവിധമായ ഊര്ജങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവസ്ഥാനമാണ് ബോധം. ബോധം പരമശാന്തിയിലും പരിശുദ്ധിയിലുമാണ് നില നില്ക്കുന്നത്.
ബോധം പ്രപഞ്ചം മുഴുവന് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ഊര്ജമാണ്.
ബോധം എല്ലാ പരിമിതികള്ക്കും (സ്ഥല, കാല ,സമയ) മുകളിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ബോധം എന്ന ഊര്ജം മനുഷ്യരിലേക്ക് കടന്നു വരാനായി അഹം എന്ന ശക്തി പൂര്ണമായും സമര്പ്പിക്കപ്പെടണം .
ധ്യാനം സംഭവിക്കുമ്പോള് നാം അഹം എന്ന ഊര്ജാവസ്ഥയെ വിട്ട് ബോധം ആകുന്ന ഊര്ജ മണ്ഡലത്തില് പ്രവേശിക്കുന്നു.
ബോധം എന്ന അവസ്ഥ (Aura of Nature ) എപ്പോഴും ഉദയ സൂര്യന് സമമായ ഊര്ജമാണ്.അത് കൊണ്ടാണ് "ബോധ ഉദയം" എന്ന് യോഗാവസ്ഥയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. "ബോധ ഉദയം" സംഭവിച്ച വ്യക്തികള്ക്ക് ഒന്നിനും കുറവുണ്ടാകുന്നില്ല. പ്രപഞ്ചം മുഴുവനും അവര്ക്ക് സ്വന്തമാണ്.
പക്ഷെ അവര് ഒരിക്കലും സ്വാര്ത്ഥതയിലേക്ക് മടങ്ങി വരുന്നില്ല. ബോധത്തില്ക്കൂടി സഞ്ചരിച്ചു നിര്വാണവസ്ഥയില് ഊര്ജ പ്രവാഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവിലെത്തുകയാണവരുടെ ലക്ഷ്യം .
ഇതാണ് മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ സാഫല്ല്യവും പൂര്ണ്ണതയും
